Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het meisje, 10 jaar oud, was zo hard geslagen door haar pleegouders dat ze met hersenletsel in het ziekenhuis kwam. Dagen na haar opname was ze nog steeds niet aanspreekbaar. ‘Ze lag daar, dun, onder de littekens, haar ogen gingen alle kanten op. Het is dat ik wist dat het mijn kind was, anders had ik haar niet herkend’, zei haar biologische moeder deze week in een interview met RTL Nieuws.
Het is inmiddels duidelijk dat de schade permanent is en dat het meisje de rest van haar leven intensieve zorg nodig zal hebben. Haar moeder trok meermaals bij de instanties aan de bel. Het meisje zelf, dat werd kaalgeschoren en soms naakt in de tuin moest staan, sprak mensen aan op straat, op school en benaderde zelfs de politie, vergeefs.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Je zou verwachten dat deze tragedie verstrekkende gevolgen zou hebben voor de verantwoordelijken, tot helemaal in de bestuurlijke top. Maar tot nu toe is slechts een enkele hulpverlener de wacht aangezegd. Een meisje van 10. Aan haar lot overgelaten door de mensen die voor haar zouden moeten zorgen. Door haar omgeving. Door de instanties die uitgerekend voor haar bestaan. Gewoon hier, in Nederland.
Het interview met de biologische moeder verscheen woensdag. Behalve RTL Nieuws berichtte ook de NOS uitgebreid over de zaak. Vreemd genoeg zag ik er die dag niets over voorbij komen op mijn socialemediafeed, die toch voor een groot deel bestaat uit rechtschapen mensen die zich op dagelijkse basis ernstig zorgen maken over de staat van de wereld.
Wat ik wel zag: een aaneenrijging van jubelende berichten over het feit dat Zohran Mamdani de nieuwe burgemeester van New York is. Zijn – ontegenzeggelijk fraaie – overwinning werd hier, duizenden kilometers verderop, op een plek die op geen enkele geopolitieke manier verband houdt met New York, gevierd alsof Barack Obama weer president van de VS geworden was.
Uiteraard snap ik dat de overwinning van Mamdani tot de verbeelding spreekt, een sprankje hoop vertegenwoordigt en dat dat gedeeld moet worden (die portemonnee met sociaal kapitaal vult zichzelf natuurlijk ook niet). Maar van mensen die zich op sociale media, in columns, podcasts en talkshows continu uitspreken en te pas en te onpas woorden als ‘wegkijken’ en ‘onrecht’ in de mond nemen, verwacht ik wel wat meer. Dat ze het kwaad ook herkennen als het zich verschuilt achter een mistig masker van onverschilligheid en lagen aan bureaucratie.
Een immigrant, moslim, socialist als burgemeester van New York. Fantastisch. Maar de aandacht voor wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt mag niet ten koste gaan van wat er hier onder onze neus speelt. Een meisje, van 10, in elkaar geslagen, haar leven verwoest, door werkelijk iedereen in de steek gelaten. Daar moet het over gaan. Daar moet het – godverdomme – over gaan.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant