Johnny van den B. probeerde zijn pleegdochter met steeds extremere straffen in het gareel te krijgen, zei hij tegen de rechter, op de eerste dag van de rechtszaak tegen de Vlaardingse pleegouders. ‘Op een gegeven moment ben je door de straffen heen.’
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over jeugdzorg en de toeslagenaffaire.
Een foto van een 10-jarig meisje, vastgebonden, ducttape over haar mond. Op 23 maart 2024 appte Johnny van den B. het beeld naar zijn vrouw Daisy W. met de vraag: ‘Zal ik haar losmaken, dan kan ze de keuken doen?’
Dit app-verkeer houdt de rechter donderdagochtend voor aan de twee verdachten voor hem. Het is de eerste inhoudelijke zittingsdag van de strafzaak tegen de Vlaardingse pleegouders. Het stel, beiden 38, wordt onder meer verdacht van zware mishandeling. Het letsel van het nu 11-jarig meisje is zo ernstig dat zij nooit meer een zelfstandig leven kan leiden. Ook zou het stel in hun woning drie andere pleegkinderen hebben mishandeld.
Voor het eerst deden de pleegouders donderdag hun verhaal in het openbaar. Veel schokkende feiten waren al bekend. Dat zij het meisje zouden hebben opgesloten in een kooi, bijvoorbeeld. Maar het verhaal van de pleegvader over hoe het zo ver is gekomen, is bijna nog onthutsender.
Hij was verstrikt geraakt in een strijd met het meisje dat hij als zijn tegenstander was gaan zien. Steeds strenger en gruwelijker ging hij haar straffen, als ze zich, in zijn ogen, niet goed gedroeg. Net zolang totdat ze brak. ‘Je begint klein, dat ze voor straf in de hoek moet staan, en dan ga je steeds verder. Op zeker moment worden dingen normaal die niet normaal zijn. Dat neem ik mezelf kwalijk.’
Toch vindt van den B. dat hij en zijn echtgenote onterecht ‘als twee monsters zijn neergezet’. ‘Ik heb het meisje vastgezet uit zelfbescherming, omdat zij zichzelf zo verwondde.’ Haar gedrag werd volgens hem steeds extremer. Zo draaide ze, vertelt de man, een keer de gaskraan open. ‘Ik ben oplossingen gaan zoeken en ik ben daarin de realiteit uit het oog verloren.’
De rechter heeft zichtbaar moeite met het beschrijven van de lange reeks ‘akelige’ beelden in het dossier. Zo stuurde de pleegvader foto’s naar zijn vrouw van het meisje dat voor straf moest blijven dansen. Ze mocht pas stoppen als ze haar excuses zou aanbieden. De pleegmoeder reageerde met schaterende smileys en de opmerking: ‘Ze lijkt wel een pornodanseres.’
‘Die schaterende smileys zitten als een graat in mijn keel’, zegt de rechter. ‘Was het amusant? Ik schrik me een ongeluk.’
‘Hoe ze danste was grappig om te zien’, legt de pleegvader uit. Zijn vrouw: ‘Het was nergens voor nodig en had nooit mogen gebeuren.’ Zij schuift het geweld grotendeels op haar man af en zegt dat ze het ‘heel erg’ vindt hoe het meisje er nu aan toe is.
Haar biologische moeder kon niet voor haar zorgen. Zo kwam het pleegmeisje met haar jongere halfzusje in maart 2022 terecht bij de pleegouders in Vlaardingen. Haar zusje ging eind 2023 terug naar haar moeder, het pleegmeisje bleef daar. De pleegouders werden verdachten nadat de pleegvader het meisje in mei 2024 zwaargewond naar het ziekenhuis had gebracht.
Meermalen trok het meisje aan de bel, op school en op straat, dat ze werd mishandeld. En ook in december 2023 tegen de politie, maar die geloofde haar evenmin. Ze vertelde de agenten dat haar pleegvader haar met zijn vuisten hard op haar bovenbenen had geslagen, omdat ze de badkamer niet goed had schoongemaakt. Ze kon nauwelijks lopen.
De pleegvader: ‘Wij vertelden de politie toen dat ze wel vaker van dit soort beschuldigingen deed. Ik heb haar niet geslagen.’
Maar zijn vrouw heeft bij de rechter-commissaris verklaard dat hij haar wel hard had geslagen. Uit de analyse van het letsel blijkt dat er botweefsel is gaan groeien in de spieren van haar bovenbenen, mogelijk door geweld.
Vanaf december 2023 verslechterde haar situatie verder. Ze was niet meer welkom op school en kwam het huis amper uit. Volgens de pleegvader had het meisje veel verdriet van het vertrek van haar zusje. Daarna, zegt hij, ging ze zichzelf nog meer verwonden. Ze at steeds minder. ‘Ik probeerde haar in het gareel te houden, en dat ging steeds verder. Op een gegeven moment ben je door de straffen heen.’
‘Is het ooit bij u opgekomen dat haar gedrag verslechterde door uw daden?’, wil de rechter weten. ‘Ik zie op foto’s hoe zij als vrolijk meisje met bolle wangen in uw gezin kwam en er weinig van haar overbleef.’
‘Ik had moeten zien dat zij schreeuwde om hulp’, zegt de pleegvader. ‘Ik heb zelf niet meer gezien wat goed en fout was.’
Vanaf begin 2024 werd het meisje veelvuldig met een ketting vastgebonden aan een klimrek in de kinderkamer. In april bouwde de pleegvader een kooi om haar in op te sluiten. ‘Of zij werd opgesloten of vastgebonden, hing ‘van haar gedrag af’. ‘Na elke straf kreeg ze de kans om normaal te doen.’
De man ontkent echter dat hij haar de botbreuken en het hersenletsel heeft toegebracht waarmee het meisje in mei in het ziekenhuis belandde. Toch blijkt uit onderzoek dat dit letsel is ontstaan in de tijd dat ze bij u verbleef, aldus de rechter. ‘Ik ga niet de verantwoording nemen voor dingen die ik niet gedaan heb’, zegt de man, hij laat er een traan bij. ‘Wij worden beschuldigd van dingen die wij niet gedaan hebben.’
De pleegvader is veel aan het woord en reageert in de loop van de zittingsdag steeds geïrriteerder op de vragen van de rechter, die hij vaak te suggestief vindt. Zijn vrouw schuift veel op haar man af. ‘Ik heb niet ingegrepen’, geeft zij toe. ‘Ik heb haar niet geholpen, uit angst.’ Maar de rechter zegt dat hij weinig ziet dat dit verhaal onderbouwt.
Vrijdag komen de deskundigen aan het woord van het Pieter Baan Centrum en komt de officier van justitie met de strafeis.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant