Aan kijkcijfers, kijkersprofielen en algoritmen had Mylène Verdurmen een broertje dood. Als hoofd drama van Avrotros ging ze vooral op haar gevoel af. ‘Ze deed me denken aan zo’n Hollywood-bons uit de jaren zeventig.’
is mediaverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over televisie, podcasts en boeken.
Vijf weken geleden was Mylène Verdurmen (59) nog met haar man, Hans Kappetein, aan de Côte d’Azur. Ze was in goeden doen, zegt Kappetein, eerder dit jaar was ze genezen verklaard van keelkanker. Het stel bezocht Aix-en-Provence voor een tentoonstelling over de Franse schilder Paul Cézanne.
Ze had een brede smaak. Verdurmen hield niet alleen van beeldende kunst, maar ook van film (van absurdistische komedies tot arthouse), literatuur (Michail Boelgakov en Haruki Murakami waren favorieten) en wijdde het begin van haar professionele leven aan toneel: tussen 1989 en 2001 speelde in ze achttien voorstellingen.
Haar carrière nam een wending toen ze rond de millenniumwisseling via de Amerikaanse zender HBO kennismaakte met series als The Sopranos en Carnivàle. ‘Toen ik dat zag, dacht ik: wow, fuck theatre’, zei ze in 2021 in een podcast. ‘Dit is zo epic! Hiermee kun je gewoon mensen wakker kloppen.’
Ze meldde zich aan voor een opleiding scenarioschrijven en ging aan de slag bij de Avro, later Avrotros, waar ze uiteindelijk dertien jaar werkte. Als hoofd drama stond ze aan de wieg van series als De luizenmoeder, De stamhouder, Het gouden uur, Ramses, I.M. en Het jaar van Fortuyn. In 2021 verhuisde ze naar de streamer Videoland, waar ze meewerkte aan Máxima, Bennie en De F*ckulteit.
‘Mylène was stimulerend, motiverend, enthousiast, gezellig en geestig’, zegt acteur Diederik Ebbinge, die met haar samenwerkte bij De luizenmoeder en haar omschrijft als iemand met een groot ‘ga-zo-door-gehalte’. ‘In Hilversum was ze one of a kind.’ Lachend: ‘Eindelijk geen functionaris.’
Dat Verdurmen op het Mediapark terechtkwam, was niet vanzelfsprekend. ‘We komen totaal niet uit een kunstzinnig gezin’, zegt haar zus Sandy. Met Sandy en twee broers groeide Verdurmen op in het Noord-Hollandse Spaarndam. Vader werkte voor een elektriciteitsbedrijf, moeder zorgde voor de kinderen.
Uit het dorp wilde Verdurmen, die bij schoolmusicals en de opening van het dorpshuis graag in het middelpunt stond, al vroeg weg. In haar puberteit trok ze een korte tijd op met de punk- en krakersscene van het nabijgelegen Haarlem. Na het Lorentz Lyceum ging ze naar Amsterdam, waar ze zich had aangemeld voor de theateropleiding van de Hogeschool voor de Kunsten.
Haar nogal experimentele toneelstukken werden niet door iedereen begrepen. Pas de deux, uit 1994, bestond uit Verdurmen die in trance door het water waadt en handelingen uitvoert die haar worden opgedragen door een hypnotiserende voice-over. De recensent van Het Parool omschreef het als een ‘al te particuliere expressie van Verdurmens zielenroerselen.’
Succesvoller werd ze bij Avrotros, waar ze al snel promoveerde tot hoofd drama. In die hoedanigheid was ze vanaf het begin betrokken bij dramaseries, zowel bij de inhoudelijke als financiële kant ervan.
‘Ze deed me denken aan zo’n Hollywood-bons uit de jaren zeventig’, zegt Femke Wolting, een vriendin en medeoprichter van producent Submarine. ‘Bij het bepalen of een serie gemaakt mag worden, laat men in Hollywood, en ook in Nederland trouwens, zich nu leiden door kijkersprofielen en algoritmen. Mylène liet zich leiden door gevoel.’
Dat beaamt regisseur Michiel van Erp. ‘Bij de serie I.M. had ik bedacht dat Wende Snijders de rol van Connie Palmen moest spelen. Iemand die zo hartstochtelijk kan zingen en performen, dacht ik, kan ook acteren.’ Niet iedereen vond dat bij Avrotros een goed plan – Snijders had amper acteerervaring. Van Erp: ‘Mylène zei toen: ‘Als Michiel erin gelooft, moeten we het doen.’’
Verdurmen dacht groots. Op zoek naar financiering had ze zich op beurzen in Londen en Lille de wereld van de internationale distributeurs en omroepvertegenwoordigers ‘ingeknuffeld’, zei ze in 2021 in de mediapodcast Joost mag het weten. Af en toe stuurde ze gedichten naar potentiële geldschieters. ‘Je moet iedereen zich heel belangrijk laten voelen’, zei ze. ‘Daar verdien je een hoop geld mee.’
Dankzij het wheelen en dealen van Verdurmen kwam onder meer The Kollective tot stand, een ambitieuze, zesdelige serie over een collectief onderzoeksjournalisten die in 2026 uitkomt. Onder anderen Gijs Blom speelt daarin.
Wolting werkte ook met Verdurmen aan de Videoland-serie Safe Harbor. Toen de Amerikaanse regisseur daarvan, Mark Williams, ook de bedenker van de hitserie Ozark, in Amsterdam was, nodigde Verdurmen hem geregeld uit om bij haar thuis te komen eten.
Verdurmen was dol op tijdstippen waarop een glas wijn kon worden gedronken, zegt Diederik Ebbinge, die net als Michiel van Erp bevriend met haar raakte.
Bij haar stamkroeg Café Helmers bestelde ze graag een extra sterke gin-tonic. ‘Niet twee derde tonic en een derde gin, maar andersom, en zonder poespas zoals komkommer’, zegt Mieke de Bruijn, die haar leerde kennen bij Avrotros. Afgelopen zaterdag, na de uitvaart van Verdurmen, bestelden haar oude collega’s daar ‘een Mylène’. De Bruijn: ‘Het barpersoneel begreep meteen wat we bedoelden.’
Het overlijden van Verdurmen, die drie kinderen nalaat, kwam onverwachts. In Aix-en-Provence dacht ze door haar rug te zijn gegaan bij het optillen van haar koffertje, zegt Hans Kappetein, haar man. Het bleek een ingestorte ruggenwervel, veroorzaakt door uitzaaiingen. Nog onbekend is de precieze bron daarvan, zegt Kappetein. De tumor in haar keel is dat niet, want daarvan was ze genezen verklaard. ‘We hebben toen gejuicht’, zegt hij. ‘Maar daarna kwam dit. Het is net een filmscenario.’
Bij Het jaar van Fortuyn heerste eens een discussie over de locatie van een scène met politicus Ad Melkert. ‘Het is natuurlijk loeiduur om dat voor een minuut in plaats van op een kantoor op een boot te doen’, zegt scenarist Nathan Vecht. ‘Als alle redelijke stemmen aan tafel zitten, kunnen dat soort kersen van de taart worden geduwd. In dat soort discussies zei Mylène altijd iets als: ‘Kom op jongens, niet zeuren, zo’n bootje is toch lachen?’’
Verdurmen hekelde de heersende focus in Hilversum op kijkcijfers. Volgens haar had de publieke omroep de taak om kijkers ‘op te voeden’. ‘Als je ze de hele tijd dezelfde shit voorschotelt omdat dat kijkcijfers oplevert, gaan ze gelaagde series heel moeilijk vinden’, zei ze in 2021 in de podcast Joost mag het weten.
Sommige mensen binnen de dramawereld zijn stug, maar Verdurmen behoorde niet tot de zwartecoltruibrigade, zegt Suzanne Kunzeler, voormalig hoofd drama bij de NPO. ‘Ze was gedreven en vrolijk en sprak in superlatieven. Makers gaf ze veel tijd, veel ruimte en heel, heel veel vertrouwen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant