is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur.
Soms weet je pas dat je iets hebt gemist, als het weer terug is. Deze week gaf actrice Jennifer Lawrence een interview aan The New York Times. Geen vuiltje aan de lucht, tot haar agent het gesprek plots onderbreekt. Lawrence moet haar jasje even goed doen.
‘O nee!’, zegt Lawrence. ‘Dat betekent dat ze vindt dat ik iets verkeerd heb gedaan. Wat heb ik gezegd?’ Ze verdwijnt even naar buiten en als de interviewster daarna vraagt of alles goed is, zegt ze: ‘Er is niet tegen me geschreeuwd. Ik heb een plas gedaan. Ik geloof in persvrijheid.’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wat gebeurde daar nou precies? Had de pr-medewerkster moeite met Lawrences opmerking dat er ‘technisch gezien misschien geen verschillen zijn tussen haar als actrice en een prostituee’? Of omdat ze zich daarna haastte te zeggen dat er an sich niets mís is met prostitutie? Of voorzag ze een onhandig antwoord op ‘wat zou jíj jezelf vragen?’ Hoe dan ook: prachtig dat Lawrence haar slecht verhulde jasjes-geheimtaal meteen verried.
Uw favoriete flapuit is terug. De combinatie van onhandigheid en grote mond bracht Lawrence ooit naar het hoogtepunt van haar populariteit. De Hunger Games-ster hoefde maar iets lomps te zeggen over broekpoepen, fastfoodvlekken of alcohol en ze haalde er de showbizzpers mee. Tot het na haar tweede struikelpartij bij de Oscars op een gimmick begon te lijken. Lawrence leek zo’n typische ‘cool girl’ of ‘pick me’ die wanhopig probeert bij de gewone mensen te horen. Ugh.
Zelf vindt ze het nu óók irritant. Het was haar afweermechanisme tegen Hollywoodnep, denkt ze. Maar de kritiek raakte haar. Dus deed ze het een aantal jaar rustig aan, kreeg ze twee kinderen. En nu is ze volop terug in het promotiecircuit voor Die My Love, waarin ze een moeder met een postnatale depressie speelt. In The New Yorker stelt ze voorzichtiger te zijn. En ouder en wijzer, natuurlijk.
Om vervolgens te vragen of ze tijdens het gesprek non-stop mag vapen, omdat ze in november moet stoppen voor een geplande borstvergroting – ‘na mijn tweede is alles blijven hangen’. ‘We bespraken de details van onze bevallingen’, schrijft journalist Jia Tolentino. ‘Waarbij ze vrolijk de woorden ‘enorme vagina’ gebruikte.’
In The New York Times vertelde ze hoe ze ChatGPT eens huilend om borstvoedingsadvies had gevraagd. Ze heeft het over haar eigen postnatale depressie en de medicatie die ze kreeg. ‘Zurzuvae! Ik word niet door ze betaald, maar misschien kunnen ze me wat toestoppen.’
Och, laten we hopen dat de pr-medewerkster de komende tijd haar mond houdt over slecht zittende jasjes. Die onglamoureuze eerlijkheid is blijkbaar sterker dan zijzelf en op het gebied van moederschap kun je daar nooit genoeg van hebben.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant