Ajax is programmavulling van de Champions League. Ook wedstrijd vier ging kansloos verloren, van Galatasaray deze keer (0-3). Officieus is de ploeg uitgeschakeld.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Op de overlevingstocht van trainer John Heitinga in Amsterdam vergat Ajax zijn rijke verleden volledig, om te leven naar het armzalige heden. Ook deze tactiek van beoogde defensieve zekerheid leverde niet veel meer op dan frustratie en, tegen het einde, doodse stilte in het snel leeglopende stadion. Ajax roept totaal geen verlangen meer op om naar voetbal te kijken. De F-side zong met weinig overtuiging: ‘Johnny rot op’. De Johnny in kwestie is trainer Heitinga.
Ajax mag zich halverwege de eerste fase van de Champions League als uitgeschakeld beschouwen, al is eliminatie door de nieuwe opzet met nog twaalf punten in het spel niet officieel. Na eerdere nederlagen tegen Inter, Olympique Marseille en Chelsea verloor Ajax bijna letterlijk kansloos van Galatasaray, door drie treffers van wereldspits Victor Osimhen, waarvan twee uit strafschoppen door hands. Dat was geen toeval: ook de lichamelijke coördinatie en beheersing ontbreken in het rariteitenkabinet uit Amsterdam, met de aantekening dat de jonge Gerald Alders ongelukkig inviel voor linksachter Owen Wijndal.
De punten moesten volgens de prognose komen in de latere fase van het toernooi, vanaf wedstrijd vier, maar elke tegenstander is veel te goed voor dit Ajax, dat met het aantrekken van Heitinga een ongekend risico nam en nu de gevolgen ondervindt. Nul punten. Doelsaldo 1-14. Het is alsof Spijkenisse mag meedoen in de eredivisie. Zolang mogelijk in de wedstrijd blijven, zei trainer Heitinga in de aanloop. Dat lukte bijna een uur, toen de sterren van de Turkse kampioen toesloegen. Leroy Sané gaf een ragfijne voorzet vanaf rechts, met links, Victor Osimhen liep weg bij verdediger Josip Sutalo en kopte vallend in. Doelman Remko Pasveer bleef in zijn doel staan, waarmee hij zichzelf tot kansloze toeschouwer degradeerde. Even later was het 0-2, na een strafschop vanwege hands van Youri Baas. Opnieuw scoorde Osimhen. Ook Alders maakte nog een keer hands.
Zo liet Ajax opnieuw niets zien, al was daar een uur lang tactische discipline, en ook dat is dit seizoen weleens anders geweest. Wie vanuit de donkere kelder de weg omhoog wil vinden, naar de helderheid en het licht, dient trede voor trede te klimmen. Het was waarmee Francesco Farioli een seizoen bezig was. Eerst het fundament leggen. Dat lukte aardig vorig seizoen. Ajax werd bijna kampioen en plaatste zich voor de Champions League, waarin het nu een modderfiguur slaat. En Ajax wilde na het vertrek van de Italiaan terug naar het zogenoemde DNA dat volgens ingewijden bij de club hoort; de gewoonte van voetballen met branie, zeer aanvallend, met hoogwaardig positiespel.
Wie weet, heeft Farioli woensdag in zijn hotelkamer in Utrecht, waar hij donderdag met FC Porto voetbalt in de Europa League, flarden gezien van zijn vorige club. Hij zal verbaasd zijn geweest. Huh, ze wilden toch weer aanvallen in Amsterdam? Maar de man die daarvoor moest zorgen deed concessies, omdat Heitinga wil overleven. Dat was begrijpelijk tegen de veel betere tegenstander, waarvan vorig seizoen nochtans was gewonnen. Ajax trok een grauw jasje aan. Degelijk, zonder frutsels of tierelantijnen. Maar toen het begon te regenen bleek de bescherming niet waterdicht en de steekzakken waren kapot.
Ajax voetbalde als een soort Cremonese. Eigenlijk stond het hele verhaal van de avond op een spandoek achter het doel: ‘Form is temporary, greatness is forever.’ Met andere woorden: eerst de vorm hervinden, het vertrouwen, de kwaliteit, en dan weer de aanval zoeken. De vraag is alleen of dat lukt onder Heitinga. Ajax voetbalde compact en geconcentreerd, met een extra middenvelder in feite. Vier in plaats van drie.
Om meer dan de schorsing van Kenneth Taylor hadden Heitinga en zijn assistenten het elftal vertimmerd, met Youri Regeer, Jorthy Mokio en eigenlijk ook Davy Klaassen in een vooral controlerende rol, en met Oscar Gloukh als avonturier. Nou ja, Ajax liet de rechterflank min of meer open, voor de aanvallende acties van de in het elftal teruggekeerde Anton Gaaei. De Deen heeft een grote verscheidenheid aan acties in zijn portfolio, van de vreemdste capriolen tot mooie passes of voorzetten.
Ja, in het begin had Ajax het al lastig, met Osimhen als belangrijkste aanvaller. De spits kostte 75 miljoen, maar dan heb je ook wat. Hoe hij de bal aannam, jongleerde en schoot, en Remko Pasveer tot een spectaculaire redding dwong met een heerlijke volley. Mooi dat de Nigeriaan Pasveer even een handje gaf. Zo van: goed gedaan, maar mijn tijd komt nog wel.
Na een half uurtje stak Ajax met enig perspectief de middenlijn over. Ach, die pass van Oscar Gloukh met de buitenkant van de voet, daarin zat het DNA dat ze bij Ajax gewend zijn. Want dat is het voordeel van vier middenvelders, dat Gloukh zijn goddelijke gang kan gaan. Koop je een speler als hij, met zijn kwaliteiten, dan zullen anderen in zijn dienst moeten spelen. Wil je dat niet, dan hoef je hem ook niet aan te trekken.
Aanvallend had Ajax nauwelijks iets in te brengen. Een schotje van Mokio in de armen van doelman Cakir was de enige bal tussen de palen voor rust. Na de rust was het snel voorbij. Veel mensen waren al naar huis toen het afgelopen was. Ze zijn er wel klaar mee. Zondag FC Utrecht-uit. Pfff.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant