‘In een volgend leven word ik kok”, zei Joost een maand of twee geleden, tijdens een nazomerlunch bij hem thuis. Bij z’n vaste visboer had hij twee joekels van zeetongen gehaald, zo groot dat ze nauwelijks in de pan pasten. Ik mocht, als keukenhulp, de kunst afkijken en de vissen droogdeppen. Met een glas witte wijn proostten we op zijn recente culinaire talent, dat ruim tachtig jaar had liggen sudderen. Binnenkort, zo spraken we af, zou hij me eindelijk eens leren bridgen.Het zal er niet van komen. Nooit meer tong, nooit meer Bossche bollen als toetje, nooit meer samen schaken, nooit meer die stem die iedereen omver blies. Of, zoals hij zelf ooit een gedicht van wijlen Willem Wilmink declameerde: Egidius, dat was het dus / je hebt ons echt verlaten / ’t Is nacht en stil / en ach, ik wil / zo graag weer met je praten.
Ja, Joost was kok-in-wording en kaartkampioen, hij was Erik Engerd, tv-presentator, liedjesvirtuoos, columnist en schrijver, maar voor mij was hij bovenal het broertje van mijn tante Lieke. Zoals die twee samen de tafel konden dekken of de afwas deden, tweestemmig zingend: kippenvel.
Joost was de man die me relatieadvies gaf op een familiebarbecue, biertje erbij. De man die lichtheid bracht op de uitvaart van mijn oom Hans – zijn zwager – door triomfantelijk uit te roepen, na een blik op de afgeladen volle zaal: „Nooit eerder is het me overkomen dat ik de best geklede man op een uitvaart ben!” Om ons vervolgens allemaal aan het huilen te krijgen met een huiveringwekkend mooie vertolking van Doe het toch maar van Babs Gons.
Joost was Elsschotkenner, poëzieprins – wanneer hij bij Lieke logeerde droeg hij haar als dank dagelijks een gedicht voor. Hij was de grote man die kwetsbaar oogde als het gesprek kwam op zijn dierbaren. De man die met zijn zussen begin september nog op roadtrip ging naar Zwitserland, op bezoek bij hun andere zus. De man die me een reusachtige stapel handdoeken overhandigde toen ik ooit na een verregende fietstocht op zijn stoep stond. Die me na onze wijndoordrenkte lunch in recordtempo naar station Halfweg-Zwanenburg reed zodat ik de trein nog zou halen, die gul was in zijn charme: „Het beste is nog niet goed genoeg voor jou!”
Maandagochtend, kort na zijn overlijden, passeerde ik bij toeval datzelfde station. De spoorbomen rinkelden, de wielen van de trein minderden piepend en knarsend vaart, maar zonder de stem van Joost was Halfweg opeens oorverdovend stil. Egidius, dat was het dus. Ons rest slechts de hoop op terugkeer van Joost Prinsen in zijn volgende leven, ditmaal als chef-kok die met sonore stem aanwijzingen geeft aan zijn keukenhulpen. De naam van het restaurant? Die is er al. Met het mes op tafel.
Gemma Venhuizen is biologieredacteur en doet elke woensdag ergens vanuit Nederland verslag
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De laatste inzichten over eten de lekkerste recepten en slimme tips om gezond te leven
Source: NRC