Ik heb een idee. We zetten alle fractievoorzitters zo snel mogelijk samen bij een voetbalwedstrijd. Want dan zijn alle kloven zo gedicht, en is er binnen mum van tijd een kabinet.
Het idee kwam tot mij via Esther Ouwehand. Ik zag haar op tv vertellen over haar hartstochtelijke liefde voor VV Katwijk. Huh, dacht ik, de dierenmevrouw houdt van voetbal? Van amateurvoetbal nog wel? Voetbal en de Partij voor de Dieren: dat verenigt zich in mijn hoofd op geen enkele manier.
Vuurwerk versus gevoelige dierenoren, hooligans versus geitenwollensokkenbreiers, broodje bal versus stamppot kikkererwt: een kloof kan niet groter zijn. Maar dat ook ik aan vooroordelen lijd, werd schrijnend duidelijk toen Ouwehand haar verhaal liet horen. Ik wist niet eens dat ze uit Katwijk komt. Katwijk, het vissersdorp aan zee, het dorp van voetballegende Dirk Kuijt – what’s in a name. Het dorp met de fanatieke amateurclubs, en na deze verkiezingen nog steeds een PVV-bolwerk.
Dinsdag won VV Katwijk in de strijd om de KNVB-beker van Vitesse. Het vuurwerk op sportpark De Krom begon al voor het eerste fluitsignaal, en toen de laatste strafschop was genomen (4-3 voor VV Katwijk) stroomde het veld vol springende supporters. Ouwehand danste daar niet tussen en zat ook niet op de tribune, maar dat was bij hoge uitzondering. De verkiezingen bleken nogal beroerd gepland.
Reken maar dat ze de volgende wedstrijd gewoon weer op de stoel zit van haar vader Nico. Een echte clubman. Een echte Katwijker ook. Op zijn veertiende al bouwvakker. Via zijn schoonvader kwam hij bij de VV terecht. Bijna al zijn vrije tijd stak hij in zijn cluppie, maar Esther ging nooit mee. Voetbal was niks voor vrouwen en meisjes, vond niet alleen haar pa, maar iedereen in Katwijk toen.
Ze zag hoe haar vader grensrechter werd bij het eerste, leider van het tweede was, en jarenlang werkte als clubfotograaf. Hij schreef stukjes voor het lokale krantje, organiseerde rommelmarkten en haalde oud papier op voor de kas.
VV Katwijk was zijn lust en zijn leven, tot hij een paar jaar geleden ziek werd. Vanaf toen moest hij drie keer per week dialyseren in het ziekenhuis. Dat mocht op elke dag wat hem betreft, behalve op zaterdag. Die dag was heilig. Dan speelde zijn club. Tijdens de kampioenswedstrijd tegen Spakenburg, twee jaar geleden, kreeg hij een verwarmde businessseat. Na de gewonnen finale gaf de keeperstrainer hem zijn kampioensmedaille. Twee dagen later overleed vader Ouwehand.
De VV reageerde hartverwarmend: de hele club stond om de familie heen. Niet veel later ging Esther voor het eerst in haar leven zelf naar een wedstrijd kijken. Ze werd direct gegrepen. Ze was niet voor niets de dochter van haar vader, bleek. Nu zit ze zo vaak ze kan op de tribune, hoog in het hoekje, samen met haar broer en zus, op de plek waar haar vader altijd zat.
Naast groen blijkt haar hart ook oranje-zwart. In het stadion komt ze supporters met totaal andere opvattingen tegen, en raad eens: daar is gewoon een leuk gesprek mee te voeren, een goed gesprek ook, dat zorgt voor wederzijds begrip.
Als locatie voor de kabinetsformatie stel ik dus voor: de hoofdtribune van sportpark De Krom. Als zelfs de PVV en de Partij voor de Dieren er gebroederlijke gesprekken voeren, dan kun je niet anders dan constateren dat sport daar pas écht verbindt.
Marijn de Vries is oud-profwielrenner en journalist.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC