Bob Dylan (84) legt in AFAS Live de nadruk op zijn nieuwste werk. Dat staat hem goed, al zijn er ook mindere momenten. Zou hij nog eens naar Nederland komen?
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Het zit erop in de AFAS Live en dus komt iedereen overeind: het publiek, maar ook Bob Dylan (84), die bijna de hele avond verstopt heeft gezeten achter de zwarte vleugel: de meeste toeschouwers hebben hem alleen gehoord.
Nu staat hij: kort, onbewogen, armen langs het lichaam, de krullenbol oplichtend in het schijnsel. Het ontroert, want zijn straffe concertagenda mag dan ‘The Never Ending Tour’ als bijnaam hebben, eens zal die toch eindigen. Na deze Europese reeks? Wie weet.
Dylans 100 minuten op het podium leken erg op het vorige AFAS Live-concert, in oktober 2022. Hij liet toen, voor het eerst in decennia, zijn nieuwste album het optreden domineren.
Welnu, dat doet het geweldige Rough and Rowdy Ways (2020) drie jaar later nog steeds. Ook deze tournee is weer officieel naar dat album vernoemd. Nog altijd staan negen van de tien songs op het programma.
Dylan voegt er zeven aan toe uit de jaren 1964-1971, waaronder drie waarvan hij nieuwe versies opnam voor het album dat nu zijn meest recente is: Shadow Kingdom (2023), herinterpretaties van oud werk.
Die drie zijn in Amsterdam prachtig: When I Paint My Masterpiece pakt bijna bossanova-achtig uit, in Watching the River Flow speelt Dylan de mooiste van een handvol soli op de mondharmonica en It’s All Over Now, Baby Blue ontroert omdat hij het weliswaar niet meer zo mooi kan zingen, maar maar je kunt voelen dat hij het zo mooi mogelijk probeert te práátzingen.
De Shadow Kingdom-oudjes bevallen beter dan de paar nog oudere liedjes, zoals Desolation Row, dat een dwingend ritme meekrijgt en door Dylan nogal wordt platgehamerd op de piano. Nee, dan de twee sterke ‘Rowdy Ways’-stukken eromheen: Crossing the Rubicon en Key West. Die staan hem beter. Er valt meer aan te merken. Van Dylans bluesy pianogehamer moet je houden, diplomatiek gezegd. Het heeft zijn concerten eenvormiger gemaakt. De enige keer dat hij de gitaar pakt, is dat voor een klassiek liedje (It Ain’t Me, Babe) dat vooral uit de toon valt.
Dylan live zien, is koesteren wat je wél krijgt: de voornoemde hoogtepunten, maar ook de knerpende blues in False Prophet (waarin de geweldige band schittert) en, in het algemeen, Dylans voordracht. Zijn stem is al een jaar of dertig rauw en schor, maar hij gebruikt hem mooier, gevoelvoller dan twintig jaar geleden.
Bob Dylan draait zich om en verdwijnt door het gordijn. Geen groet. Tot zover de Dylan-dinsdag. Woensdag nog eens, in dezelfde zaal. Of dat zijn afscheid van Nederland wordt, weet niemand.
Muziek
★★★☆☆
4 november 2025, AFAS Live, Amsterdam
Herhaling: 5 november, in dezelfde zaal.