Wat is een ideale uitgaansavond? Voor de bezoekers van Gear Factory in Venlo is dat een bdsm-rollenspel. Met veel leer, latex én hondenmaskers. De Volkskrant duikt in de wereld van hond en baas.
is nieuwsverslaggever van de Volkskrant.
Op een podium in het centrum van Venlo brengt een band een ode aan de koningin van het Limburgse levenslied, Hannelore Winter, die vandaag haar 85ste verjaardag viert. Onberispelijk geklede Limburgers zwiepen hun armen van links naar rechts.
Die scène zou niet noemenswaardig zijn, als ze geen onderdeel was van een surrealistisch decor. Terwijl op het plein smartlappen klinken, schrijden elfachtigen met puntoren voorbij. Wat blijkt: datzelfde weekend vindt op een kasteel even verderop het tweedaagse larpfestival Elfia plaats.
Wat maakt het nachtleven zo opwindend? In de rubriek ‘Het is een nacht’ schuimt de Volkskrant elke twee weken met een groep de nacht af.
Uit een café stappen mannen in latex. Ze slaan de hoek om, richting poppodium Grenswerk, waar deze nacht de eerste editie van fetisjfeest Gear Factory plaatsvindt. Daar moeten wij zijn. Ik loop gearmd met mijn beste vriendin richting de ingang.
De website belooft ‘a bold and immersive event’ voor de ‘kink community’. Leer en latex worden nadrukkelijk aangemoedigd. De genitaliën moeten bedekt zijn. ‘Dit is geen seksfeest.’
Om binnen te komen passeren we dranghekken. Voor de veiligheid, legt de uitsmijter uit. ‘Dit is Venlo, hè.’ Wat hij daarmee bedoelt, horen we later van bezoekers: de queergemeenschap opereert hier nog altijd in de luwte. In een stad waar verkleedpartijen tijdens vastelaovend (carnaval) vanzelfsprekend zijn, geldt latex al snel als malligheid.
Bij de kluizen is het dringen. Laag voor laag verdwijnen kledingstukken, tot er niet veel meer overblijft dan een leren tuigje. Daarboven: een hondenkop. Eenmaal in de zaal blijkt dat wij de uitzondering zijn: zo’n beetje de enige vrouwen en bovendien zonder snuit. Als liefhebbers van queerfeesten hebben we heus weleens een verdwaalde latexhond gespot, maar nooit een hele roedel.
We raken aan de praat met een hond met witte kop en wuivende manen. Van achter het masker klinkt een Brabantse tongval. Om zijn nek hangt een halsband. Met een knikje wijst hij naar de man achter hem, zonder masker en met een piepklein broekje rond zijn kruis. ‘Zo nu en dan krijg ik een stroomstoot.’
Als we vertellen dat we hier zijn voor een rubriek in de Volkskrant, kapt hij het gesprek af. Nog geen vijf minuten later haalt de beveiliging ons uit de zaal. ‘Er kwamen allemaal ongeruste puppy’s naar ons toe’, zegt een vrouw van de organisatie. De boel is snel gesust. ‘Nu jullie er toch zijn’, besluit ze, ‘kunnen jullie best even met Luis praten.’
Luis (22), een Duitse student aan de hogeschool in Venlo, blijkt de drijvende kracht achter dit feest. Een schat van een jongen. Hij zet zich in voor de lokale queergeemenschap, die in de stad karig bedeeld is met activiteiten. De eerste editie van dit feest hield hij bewust kleinschalig. Alleen via zijn eigen kanalen werd het gecommuniceerd. Er zijn 250 kaartjes verkocht, terwijl er plek is voor 600.
Puppy play blijkt een bdsm-rollenspel, zo lezen we op het toilet. De een kruipt in de rol van hond (‘puppy’), de ander is verzorger (‘handler’ of ‘baas’). Het draait om macht, overgave en zorg. De puppy kwispelt, speelt of gedraagt zich onderdanig, terwijl de baas stuurt, beloont of begrenst. Voor veel deelnemers gaat het niet zozeer om seks, maar meer om identiteit en het ervaren van vrijheid binnen duidelijke regels.
Op het feest zijn vooral puppy’s afgekomen, uit Brabant en Limburg, en van over de grens. Toch lijken ze elkaar allemaal te kennen. ‘Van een Telegramgroep’, zegt een 21-jarige jongen uit Tilburg, een van de weinigen zonder masker. Hij houdt van nederpop en metal, en heeft zacht krullend haar.
Zijn fascinatie voor puppy play begon toen hij eens een man met hondenmasker een café zag binnenlopen. Het zette hem aan tot experimenteren met mannen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij hetero is. Hij bleef lid van de Telegramgroep en nu staat hij hier. ‘Ik herken bijna iedereen aan hun masker en houding’, zegt hij, terwijl een zaal vol zwetende lichamen staccato meebeweegt op de beats van dj Andro G-spot. ‘Helaas is het masker voor sommigen ook een manier om hun identiteit te verhullen.’
Er zijn neutraal en streng kijkende honden, maar ook olijke types met een zwiepende tong. Een man met blauwe snuit draagt een sjerp met ‘Puppy 2025’, de titel die hij in België won. ‘Op basis van mijn karakter’, meldt hij trots. Sindsdien reist hij de wereld over, want puppycompetities blijken een mondiale aangelegenheid.
We ontmoeten een stel waarvan de een sinds kort ‘is gekooid’. De oudere van de twee wijst naar het kruis van zijn partner. Dat zit opgesloten, hij beheert de sleutel. ‘Als hij heel lief is of smeekt, mag-ie soms af.’ Ze gaan de ‘challenge’ voor een jaar aan. Plassen kan gewoon door de tralies, legt de kooidrager uit. Seks kan ook. ‘Hij neukt míj’, giechelt hij.
Hoe later het wordt, hoe speelser de puppy’s. Staartjes zwiepen op de maat van de muziek. Loveeee, love is the only thing, schalt uit de boksen. Waf, waf! Sommigen zakken op handen en voeten en snuffelen liefkozend in het kruis van hun baas. Tegen het einde van de nacht, als er stilzwijgend afspraakjes worden gemaakt over wie met wie meegaat, de mand in, verdwijnen maskers om het tongen te vergemakkelijken.
Met ons hoofd in de wolken lopen we via het uitgestorven centrum terug naar ons hotel. De elfachtigen en smartlapliefhebbers liggen allang op één oor. We snappen nog altijd weinig van puppy play, maar wat maakt het uit? Ze hebben zich onberispelijk gedragen, de jonge honden.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant