De lezersbrieven! Over de overleden acteur Joost Prinsen, het twijfel zaaien over de verkiezingsuitslag, woke, de vluchtelingen uit Soedan, burgerschap en de juiste politieke tegenstelling.
Wat een geluk dat mijn broertje en ik wél naar de Stratemakeropzeeshow mochten kijken begin jaren zeventig. Pas toen ik ruim dertig jaar later met onze eigen kleine kinderen de dvd-box met alle afleveringen opnieuw bekeek, kreeg ik in de gaten hoe goed en grappig de liedjes en sketchjes waren. Want dit kinderprogramma (net zoals later J.J. De Bom voorheen de Kindervriend en Het Klokhuis) was niet alleen een hit om de windjes van de Deftige Dame of om de schuttingtaal (althans, volgens De Telegraaf destijds). Als kind voelde je je eindelijk serieus genomen.
Zoals in één van mijn favoriete scenes ‘Zul je het nooit meer doen’, waarin vader Joost Prinsen heel dapper alleen – want mamsie durfde niet en is in de keuken gebleven – zijn excuses komt maken aan de kinderen Aart en Wieteke. ‘Ik vind je een flinke vent dat je helemaal uit jezelf bent gekomen.’
Nanette Haze, Nijmegen
Toen Geert Wilders bij de vorige verkiezingen tegen de verwachtingen in de grootste werd, heb ik niemand van de linkerzijde ook maar iets horen opperen over verkiezingsfraude. Maar nu hetzelfde Rob Jetten is overkomen, móet er volgens Wilders en zijn aanhangers wel sprake zijn van vuil spel. Onbedoeld geven ze hier een perfecte illustratie van hun even simpele als beperkte wereldbeeld: ‘De ander is niet te vertrouwen’.
Hans Overduin, Den Haag
Hartelijk dank aan Gijs Beukers voor het geweldige interview met socioloog Musa al-Gharbi. Zijn uitleg dat ‘wokeheid’ eigenlijk een zeer oud en bekend gegeven is, stuurde mij direct naar de boekenkast. Ik zag daar in de stripboekenverzameling de werken van cartoonist Peter van Straaten (1935-2016) staan. En daar hoort natuurlijk ook bij, de door Het Parool dagelijks gepubliceerde stripreeks ‘Vader en Zoon’ (1968-1987).
Peters strip gaf kleur aan de generatiekloof, maar was die zogenaamde kloof niet ook al een teken van het uiten van zogenaamd ‘correcte meningen’? Van Straaten zag het scherp en zijn werk is nog altijd inspirerend, misschien wel net zo goed als het boek We Have Never Been Woke, alleen bondiger en met veel humor.
Ruud Drankier, Rotterdam
In de krant eindelijk weer aandacht voor de vreselijke situatie in Soedan en Zuid-Soedan waar niet wordt ingegrepen door de internationale gemeenschap, maar weggekeken vanwege financiële belangen.
De toestand daar is dramatisch. Veel mensen uit deze landen vluchten naar de buurlanden, waaronder Oeganda. Er verblijven volgens de UNHCR inmiddels bijna 2 miljoen vluchtelingen in Oeganda, waarvan bijna de helft jonger is dan 18 jaar. Het budget van organisaties om ze te helpen is zwaar onvoldoende.
We helpen terecht Oekraïne en komen terecht op voor de Gazanen. Onze overheid wil voor veel geld afgewezen asielzoekers uitzetten naar Oeganda. Maar wie steekt een helpende hand uit naar deze enorm grote groep getraumatiseerde (jonge) mensen die op de vlucht zijn voor oorlog en geweld, en die proberen te overleven in barre omstandigheden? Laten we ze helpen!
Leonoor Jacquemijns, Leiden
Aleid Truijens schrijft dat de uitslag van de verkiezingen laat zien dat ‘belerende lesjes burgerschap minder effect hebben op jongeren, dan verhalen die jongeren raken’.
Waar ik de suggestie dat ik als docent maatschappijleer belerend ben zonder meer omarm, schiet de valse tegenstelling tussen burgerschapslessen en tot de verbeelding sprekende verhalen mij in het verkeerde keelgat. Juist in mijn belerende burgerschapslesjes kan ik verhalen die jongeren raken en tot hun verbeelding spreken een podium geven: de documentaire Klassen, de moord op Navalny of de verkiezing van Trump.
Wessel Smit, Amsterdam
In zijn (overigens juiste) constatering van de versletenheid van de tegenstelling links- rechts, mist Wim Eggens het misschien wel belangrijkste alternatief: het duo progressief-conservatief.
En laat die in ons land duidelijk aanwezige tweedeling nu net de inspiratie zijn voor de nieuwe naam van GroenLinks-PvdA, die ik in gedachte heb: Progressief Nederland. En ik zal vast niet de enige zijn.
Ton Kohlbeck, Oegstgeest
Jesse Klaver neemt het leiderschap van GroenLinks-PvdA over, mede dankzij de steun van de populaire Amsterdamse oud-PvdA-wethouder Marjolein Moorman, die Klaver voor nu ‘verreweg de beste optie’ noemde. Voor nu. Bij GL-PvdA zijn ze niet zo van de Bijbel, maar misschien is het voor Klaver toch verstandig om even bij de SGP-fractie langs te gaan. Die kunnen hem uitleggen wat een judaskus is.
Jan Rob Dijkstra, Winsum
Dat uitgever DPG Media studenten gratis elf kranten laat lezen, waaronder de Volkskrant, is prijzenswaardig. Aan een voorwaarde kunnen ze niet echter voldoen: studenten laten begrijpen wat de media schrijven. Een kaart hebben betekent nog niet dat je de weg kent.
Ik heb goede herinneringen aan een docent Nederlands van de middelbare school. Hij gaf de klas regelmatig artikelen ter discussie. We lazen, in stilte, het artikel.
Daarna barstte de discussie los. Bedoeling, woordkeuze, leereffect: alles uit het artikel en meer kwam aan bod. We begrepen daarna het artikel. In de ontstane euforie werden daarna ook buiten de les regelmatig heftige discussies gevoerd.
Deze bevlogen leraar begreep dat enkel toegang tot een artikel niet automatisch leidde tot het begrijpen daarvan. Een groot stuk tekst vereist een mentale inspanning. Als lezer moet je actief, met volledige aandacht, de ideeën, concepten en argumenten doorgronden. En soms bediscussiëren met anderen.
Toegang geven is gemakkelijk. Het kost DPG Media niets en vergt geen inspanning. Jongeren lezen echter geen lange teksten meer. Dat is het echte probleem. DPG Media kan veel meer doen voor bijvoorbeeld onderwijskundigen van scholen.
Misschien is ‘krant’ na 400 jaar niet de juiste informatie-eenheid voor jongeren. Anders wacht de krant straks hetzelfde lot als de fax: er was eens …
Guus Pijpers, Riethoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant