Musical The Wiz heeft alles in zich om theaterpubliek op te zwepen en te verrassen, maar deze gehaaste uitvoering mist magie.
Scène uit musical 'The Wiz'
The Wiz door Van Hoorne Studios. Gezien: Het Nieuwe Luxor, Rotterdam, 2/11.
Te zien t/m 25 mei 2026
www.vanhoorne.com/thewiz
Een ingetogen musical is The Wiz nooit. Het is een kleurrijk sprookje, gebaseerd op een kinderboek uit het begin van de vorige eeuw en verfilmd in de jaren zeventig met onder anderen Diana Ross en Michael Jackson. Aan de hand van nummers als het aanstekelijke ‘A Brand New Day’ wordt het verhaal verteld van de jonge Dorothy, die in een fantasiewereld belandt. Daar loopt ze een laffe leeuw tegen het lijf, een blikkenman zonder hart en een vogelverschrikker die zijn hersens mist. Het extravagante clubje gaat op avontuur door Oz om hun gebreken te fixen en Dorothy weer thuis te krijgen.
Dit is een verhaal met genoeg wendingen om een jong publiek te boeien, moet producent Van Hoorne gedacht hebben. Deze entertainmentgigant (bekend van peutervermaak als Woezel en Pip) heeft familieparken en maakt films, maar scoort ook met toegankelijke musicals voor het hele gezin. Waar sommige (jeugd)theatermakers zoeken naar creativiteit, gaat Van Hoorne voor recht-voor-z’n-raap vermaak, zo blijkt bij hun nieuwe productie.
The Wiz is flink ingekort om het aantrekkelijk te maken voor de allerjongste kijkers. In zo’n anderhalf uur wordt de hele reis van Dorothy erdoorheen gejaagd, zonder te snoeien in de soundtrack. Dat betekent dat vijftien nummers van componist Charlie Smalls – een mix van ballades als ‘Geloof in jezelf’ en funky hits als ‘Ga nou maar gewoon’ (in vertaling van Martine Bijl, evenals bij de Stage Entertainment-versie uit 2006) – elkaar razendsnel opvolgen. Voor drama is nauwelijks ruimte.
Een lange spanningsboog heb je ook niet nodig. The Wiz houdt op een dwingende manier je aandacht erbij: met heen en weer schietende lichtbundels, rookmachines, een wirwar aan kleuren en snelle dansjes. Een musicalfeestje wil al die drukte alleen niet worden. De regie van Bas Groenenberg is doelmatig, evenals de choreografieën. Er worden gearmd pasjes gezet, iemand maakt een salto. Gecombineerd met platte humor, zoals grapjes over zweetvoeten, mist deze Wiz de magie waarop je hoopt. Dat het anders kan, bewees Theater Terra een paar jaar geleden nog, toen zij dit verhaal ook op de planken brachten voor een jong publiek.
Gelukkig zijn er lichtpuntjes: Mitch Wolterink speelt een bijzonder charmante vogelverschrikker; Marcel Visscher is een koddige leeuw. Dit duo presteert acterend en vocaal, al raken ook zij ondergesneeuwd door de overvloed aan licht en geluid. Daar heeft ook hoofdrolspeler Mickey Vermeer (als Dorothy) last van, te meer daar zij haar zang en dialogen toch al stevig aanzet. Door het loeihard afgestelde geluid klinkt Vermeer alsof ze constant ergens overheen schreeuwt. Dat geldt ook voor Linda Wagenmakers (als Sadista). Bij haar felle solo ‘Geen gezeik’ galmt zij van de bühne, alsof ze denkt dat ze geen microfoon draagt.
Uiteindelijk voelt The Wiz alsof je snel een zak chemische snoepjes hebt opgegeten: je stuitert bijna van je stoel, en naderhand rest de kater.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC