Paulien Cornelisse is schrijver, cabaretier en columnist voor de Volkskrant.
Halsoverkop vertrokken we de natuur in, want we hadden ineens ontdekt dat we te maken hadden met een unieke dag: geen regen, geen andere afspraken, maar wel allerlei mooi gekleurde bladeren waar we doorheen zouden kunnen struinen, onderwijl denkend aan de tijd dat deze zelfde blaadjes voorzichtig en groen hun entree in de wereld maakten. Hoe veel verder waren we nu.
Ongeveer tienduizend mensen hadden die dag precies hetzelfde gedacht, en bijna allemaal hadden ze hun hond bij zich. Ook dit had gek genoeg wel wat, omdat de honden er allemaal zo oprecht dankbaar uitzagen over het feit dat ze mochten ravotten in het bos. Ze roken met bourgondisch genoegen aan elkaars kont, plasten ANWB-paddenstoelen onder en kwispelden omdat ze niet in staat waren na te denken over vergankelijkheid. Ze dwarrelden als herfstblaadjes door elkaar heen, totdat er iemand een stok wierp, want dan moest alles wijken. En daarna begon het kwispelen weer.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen? Volg uw favoriete columnisten via onze app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant