is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
De half miljoen miljonairs in Nederland, onder wie zonder twijfel de coryfeeën van Vandaag Inside en de snabbelaars van De Telegraaf, hoeven zich geen zorgen te maken.
Er komt de komende jaren geen miljonairsbelasting, geen beperking van de hypotheekrenteaftrek of andere narigheid voor de bezittende klasse. Ze mogen al hun vermogen voor zichzelf houden en doorgeven aan hun eigen kinderen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Niemand hoeft de komende jaren Jesse Klaver meer in een kletsprogramma af te slachten, want hij noch zijn partij doet er nog toe.
De verkiezingsuitslag is duidelijk. Nederland vindt het niet erg dat de kloof tussen rijk en arm groter wordt. Er is zogezegd gekozen voor denivellering. Wie veel heeft, mag nog meer hebben. Wie weinig heeft, krijgt er geen cent bij.
De partijen van de mogelijke coalitie zullen misschien nog net willen voorkomen dat op ieder parkbankje een dakloze de nacht doorbrengt, net als in de VS, maar daar blijft het bij.
Links (GroenLinks-PvdA en SP) behaalde tijdens de verkiezingen maar 23 zetels. Nog geen zesde van het electoraat vindt groeiende ongelijkheid het belangrijkste probleem in dit land. En dat zal zich vertalen in het nieuwe kabinetsbeleid waar de aanpak van ongelijkheid helemaal achter in het rijtje van prioriteiten zal staan.
De VVD heeft alle troeven in handen. Er is geen regering te vormen zonder die partij. Dilan Yeşilgöz kan Rob Jetten in elke mogelijke combinatie voor het blok zetten. Ze kan het premierschap opeisen, als ze bang is ondergesneeuwd te raken in een coalitie met D66 en CDA.
Jesse Klaver krijgt weinig te zeggen. GroenLinks-PvdA mag meedoen in een breed middenkabinet, maar kan niets van haar idealen waarmaken. Als de partij een grote mond opzet, gaat Jetten gewoon over rechts, eventueel met JA21 en de BBB om een meerderheid te hebben in zowel Tweede als Eerste Kamer.
De aftakeling van de linkse idealen is geen uniek Nederlands verschijnsel. In de hele democratische wereld is de sociaaldemocratie op de terugweg. Na de val van de Muur in 1989 leek de moderne sociaaldemocratie – de Derde Weg van Clinton en Blair en Paars in Nederland – haar idealen te kunnen verwezenlijken. Gelijke kansen voor iedereen. Met de mondialisering zou de internationale gemeenschap eindelijk de belastingontwijking door de rijke elite en multinationals aanpakken. Die zouden hun faire deel gaan betalen.
Na de kredietcrisis van 2008 gingen bedrijven en miljardairs er zelfs aan meedoen. Winstmaximalisatie stond even niet centraal. Goed bestuur, duurzaamheid en rechtvaardigheid werden gepredikt. Op het World Economic Forum in Davos gingen CEO’s als Paul Polman en Feike Sijbesma voorop in de strijd. De toverformule was ESG – Environment, Sustainability en Governance (ESG). De gedachte was even dat de rest van het bedrijfsleven zou volgen. En de burgers zouden het omhelzen.
Het is allemaal weggevaagd door het electoraat van 2025. Vijf zesde van het electoraat rekent zich tot de sterkste schouders. En die hebben weinig op met het een zesde deel dat nog in links gelooft.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant