De jeugd jaagt op Kjeld Nuis. De ouderdom zit hem op de hielen. Maar toch was hij het die zaterdag voor de zesde keer in zijn carrière nationaal 1.500-meterkampioen werd.
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
Terwijl het publiek op de tribunes van Thialf hem toejuichte, richtte Kjeld Nuis na zijn 1.500 meter zijn blik naar binnen. Met de rood-wit-blauwe vlag om zijn bovenlijf geslagen en de handen op de knieën, werd hij overvallen door het besef dat het best bijzonder is dat hij voor de zesde keer in zijn loopbaan nationaal kampioen is op deze afstand. ‘Het was een soort van bezinning. Verdomme gast, je kan het nog steeds en je bent beter dan ooit.’
Hij had zich voorgenomen om niet meer over zijn leeftijd te beginnen, vertelt Nuis even later als hij de gouden medaille omgehangen heeft gekregen. Maar ja, hij is 35. Over anderhalve week wordt hij 36. En dan is het toch een prettige vaststelling dat hij nog nooit zo snel het seizoen begonnen is als nu, met 1.43,49 op de klok. Sterker nog: zo rap was nog nooit iemand Nederlands 1.500-meterkampioen geworden.
Die tijd had Nuis, behalve aan zijn vorm en concentratie, ook te danken aan zijn tegenstander: Joep Wennemars. Hij loste een voor Nuis penibele kruising na 800 meter slim en sportief op door hem voor te laten, maar belangrijker nog: hij dreef hem tot het uiterste. ‘Ik moest echt alle zeilen bijzetten. Dit kwam echt uit mijn tenen’, zei Nuis, die na afloop Wennemars bedankte dat hij hem gespaard had. Al kwam het Wennemars zelf ook beter uit om over die kruising in het zog van Nuis te rijden, en zo een sprankje energie te sparen.
In de bocht op weg naar die kruising had Nuis alles op alles gezet om voor Wennemars uit te komen, wat maar net lukte. Maar een andere keuze had hij nu eenmaal niet, meende Nuis. Een andere uitkomst daarentegen was niet ondenkbaar. ‘Dat ik tegen een muur aan zou rijden en mezelf zou opblazen. Dat had ook gekund.’
Hoewel hij op het laatste rechte eind geen toonbeeld van technische schoonheid meer liet zien, blies Nuis zichzelf niet op. Hij wist de 23-jarige Wennemars, die met 1.43,72 een dik persoonlijk record reed en als derde eindigde, nog voorbij te steken. En hij wipte nipt over de 1.43,53 die Tim Prins (22) even ervoor had gereden. Zo was Nuis naar een toptijd gedwongen door mannen die bijna anderhalf decennium jonger zijn dan hij.
‘Dit is niet arrogant bedoeld, maar ik heb wel wedstrijden gereden dat ik dacht: zo is het wel genoeg. Dat ik wat rustiger startte en de boel kon redden in de volle rondes. Dat is niet meer zo. Als je nu iets laat liggen, ben je weg. Het niveau is fenomenaal hoog en iedereen ruikt zijn kans’, zei Nuis, die met zijn 1.000-metertitels meegeteld in zijn loopbaan al twaalf keer nationaal kampioen werd.
Op vrijdag had Nuis een filmpje in de groepsapp van de Reggeborgh-ploeg gezet. Te zien was hoe collega Marcel Bosker die avond vierde hoe voor het eerst in zijn loopbaan nationaal kampioen werd, op de 5.000 meter. ‘Hij juicht altijd zo lekker extravert. Dat vind ik mooi.’
Bosker reageerde op het filmpje: ‘Voor jou is een titel vanzelfsprekend, hè.’ Dat verraste Nuis. ‘Ik dacht: hij denkt dat echt. Hij denkt dat het zo makkelijk is.’ Maar dat is het niet, benadrukte Nuis. Als hij zijn kop had laten hangen voor die kruising was het niet gelukt. Als hij bij zijn opening rustiger aan had gedaan of in de laatste bocht het geloof in zijn zege verloren was, dan was het heel anders gelopen. ‘Dan word je gewoon vijfde of zesde.’
Dat wervelde allemaal door zijn gedachten tijdens dat ogenblik van introspectie op het ijs van Thialf: de kleine marges, de jeugd die nog geen vat op hem heeft en de ouderdom evenmin. ‘Ik was op dat moment gewoon heel trots dat ik die vlag mocht dragen. En misschien is het dan ‘maar’ een Nederlandse titel, maar daar ben ik wel fucking trots op.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant