Talkshowdiscussies vol snedige replieken en waterdichte argumenten, waarbij anti-abortus (of: pro-dwang) politici stevig op hun nummer worden gezet. Het zijn mooie fantasieën, maar misschien misschien kunnen we groter dromen.
Sinds de ‘Dus abortus?’-campagne beheersen Stoffer en zijn achterban mijn diepste zielenroerselen. Op straat, achter de tekentafel, of onder de douche: mijn gedachten zijn bij de mannen van de SGP.
Ook mijn vriendinnen hebben er last van en dus bundelen we onze krachten. Smalend bedenken we talkshowdiscussies waarin we uitbranders geven aan de christelijke heren, die vervolgens op hun schreden terugkeren naar de kerk. Deze dromen zullen niet uitkomen. Mijn vriendinnen en ik zijn geen tafelgasten en in debatten over abortus is pro-dwang veel te glibberig voor een redelijke uitwisseling van perspectieven. Verbale vernietiging ten spijt, de SGP veert terug met nieuwe promotie, waarin het woord ‘leven’ wordt geknipt en geplakt totdat niemand meer begrijpt wat het betekent en wie er zeggenschap over heeft.
Pro-keuze, mijn vriendinnen en ik incluis, is grotendeels veroordeeld tot prediken voor eigen parochie uit een bibliotheek van gewiekste argumenten en anekdotes. We toetsen onze strategieën aan elkaars gedachtenspinsels. Maar goed ook: een slimme meid is op haar tegenstander voorbereid.
Cato Benschop is filosoof en tekenaar.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Desalniettemin vraag ik me af of de rationele weg de meest effectieve is. Is het de SGP-man wel echt te doen om zijn overtuigingen? Is het daadwerkelijk een principekwestie over het woord van de Heer die zijn ideeën over geboortebeperking drijft?
Een paar jaar geleden zat ik met filosofie- en theologiestudenten bij onze gedeelde studievereniging toen een predikant in spe over abortus begon. Ik spoel even door: hij was fel tegen. ‘Jullie gaan me niet op andere ideeën brengen.’ De toch al schaarse meiden in de kamer wisselden veelbelovende blikken uit: tijd om te gaan.
Toen deed ik in een opwelling iets wat niet hoort. Ik stuurde hem weg. ‘Zolang je anti-abortus bent, ben je niet welkom’, zei ik. Met grote ogen keek hij om zich heen, maar hij vond geen bijval. Hij pakte zijn rugtas en verdween.
De rest van de avond piekerde ik over of ik dit nou wel of niet had moeten doen. Maar de meiden konden vrolijk verder kletsen en dat was het zeker waard. Weken later, toen ik het voorval allang vergeten was, schuifelde de predikant in spe de studievereniging weer binnen. Hij had zijn standpunt nog eens goed overwogen, was van gedachten veranderd en zei dat het hem speet. Ik kan niet zeggen dat dit een onbevredigend moment was. Hij was nog jaren bij de vereniging en ik heb hem nooit meer over geboortebeperking gehoord.
We vinden vaak wat mensen om ons heen vinden. We vinden dingen om in hun nabijheid te blijven. De stalen zenuwen die je nodig hebt om een écht andere zienswijze te hebben dan je directe omgeving, zijn slechts aan enkelen besteed. Mijn hypothese: als je SGP-mannen minimaal drie jaar in een intolerante omgeving plaatst, houden anti-abortusidealen slechts bij 10 procent stand.
Over het recht op abortus mogen naar mijn mening nog te veel meningen bestaan. Ik weet het – we hebben vrijheid van meningsuiting. Wat in de ene tijd heel normaal is om te vinden, kan een paar jaar later not done zijn. Denk bijvoorbeeld aan het vroeger wijdverspreide idee dat corrigerende tikken thuishoren in het onderwijs. Waar we onze mening over mogen uiten, wordt niet bepaald door natuurwetten, maar door de normen, waarden en conventies die wij samen vormgeven.
Ik hoop dat Nederland binnenkort klaar is om anti-abortusovertuigingen werkelijk onacceptabel te maken. Daarmee doel ik niet op de persoonlijke keuze om de mogelijkheid van een abortus niet in overweging te nemen, maar op de kortweg idiote overtuiging dat dit voor niemand een keuze mag zijn.
Met argumenten gaan we het denk ik niet redden; hier is breed gedragen sociale afkeuring voor nodig. Voor wie nu denkt ‘jeetje wat heftig, dat mag niet’: haal die historische veranderingen nog eens terug. Sommige ideeën passen niet in een veilige en menselijke samenleving.
Zo bekeken, weet ik wat niet deugt aan mijn fantasieën over Stoffer en zijn achterban. Het zit hem in de setting van de talkshow. Mijn vriendinnen en ik, we moeten niet fantaseren over verbale uitbranders, maar over een wereld waarin SGP-mannen geen plek aan tafel krijgen.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant