Robin werd al vroeg in zijn leven verliefd op een oudere man. Ze gingen samenwonen, later werd hij verliefd op een ander. Onoverkomelijk bleek dat niet. ‘Als partners ben je deelgenoot van elkaars leven, maar je hebt er geen zeggenschap over.’
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Toen ik 15 was leerde ik op een internationaal gay chatplatform een man kennen die negen jaar ouder was dan ik. Hij woonde in Delft en ik in Drunen. Hoewel ik chatte met jongens over de hele wereld, was ik nog nooit in mijn eentje Brabant uit geweest. Dus toen hij op een dag zei, kom eens langs, was ik nerveuzer voor de lange treinreis en de overstap in Breda dan voor onze ontmoeting.
Heel anders dan in de maanden ervoor kon het niet zijn, dacht ik. We waren geen vreemden voor elkaar; per Skype hadden we bijna al onze intieme gedachten verkend. Het zou wel goed komen, dacht ik optimistisch. Ik koesterde geen verwachtingen of verlangen, eerder nieuwsgierigheid. Ik zag in hem een mentor en een vriend, iemand die me tijdens het videobellen had geleerd onbevangen over mijn emoties te praten en anderen vragen te stellen zonder oordeel. En als ik al een vage hoop had dat er iets meer in zat dan vriendschap, dan was dat het enige waar ik niet met hem over praatte, iets vaags en vormeloos wat weggestopt zat tussen de alledaagse beslommeringen van school en thuis.
De stadsgrens over lukte me prima, maar een leeftijdsverschil van 15 en 24 was onoverbrugbaar. In Delft gebeurde niks bijzonders, we kookten samen en pakten het gesprek op waar we eerder gebleven waren. Aan het eind van de middag kroop ik nog even tegen hem aan, wat fijn was. Maar terug in de trein was ik alweer verdwaald in het zoveelste fantasy-deel van Het Rad des Tijds dat ik in die jaren verslond.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
In de maanden erop bleven we elkaar zien. Hij zocht me thuis op en viel meteen bij mijn ouders in de smaak. Daten hebben we het nooit genoemd, hij bleef gewoon een vriend, ook toen zijn relatie stopte. Na twee jaar gingen we samen naar een concert, ik zou eigenlijk met mijn vader gaan, maar die stond zijn kaartje groothartig af. Dat was de avond dat ik verliefd werd. De avond dat hij voor het eerst bleef slapen.
Ineens ontvlamde er iets en wilde ik dat hij mijn vriendje zou worden. Toen hij na een korte aarzeling toegaf, gingen we al vrij snel samenwonen. Achteraf was het natuurlijk nogal onhandig om me zo jong al vast te leggen in een monogame relatie. Hij had groot gelijk dat hij niet meteen toegaf. Als je 17 bent, valt er nog veel te ontdekken op seksueel en relationeel vlak. Hoewel de relatie diepgeworteld was in grote vriendschap en het ons steeds lukte de openheid waarmee alles begonnen was vast te houden, werd ik een paar jaar later toch verliefd op een goede vriend van me.
Logisch, zou je zeggen, dit was te verwachten bij een jongen met zo weinig ervaring, maar op dat moment zorgde het voor veel verwarring. Ik had er nooit eerder bij stilgestaan dat dit kon gebeuren. Een crush op een ander betekende misschien wel het einde van onze relatie, want verliefd word je natuurlijk niet zomaar. Dat betekent dat je dus niet meer van elkaar houdt. En toch wist ik zeker dat stoppen niet de oplossing was. Want ik hield nog wel van hem. Ik was gelukkig, we hadden het goed samen, ik miste niets.
Hoe kon ik dan toch zomaar verliefd worden op een ander? Voorzichtig verkenden we samen dit onbekende terrein. Nieuwe vragen slopen onze relatie binnen. Vragen als: wat vind je belangrijker, seksuele vrijheid of stabiliteit? Intimiteit of nieuwsgierigheid? En zijn deze tegenstellingen op de een of andere manier misschien toch met elkaar te verenigen? Welke waarden laat je je leven domineren, en zijn die waarden absoluut of veranderen die met de jaren, zoals je zelf ook verandert?
Al pratend formuleerden we onze behoeften en wensen, eerst aarzelend, later steeds zekerder. Eén ding stond vast: ik wilde mijn relatie niet kwijt. De ene man verruilen voor de ander was niet de oplossing. De kans was groot dat ik dan een paar jaar later weer voor eenzelfde soort dilemma zou staan en dan vervolgens elke vijf, tien jaar de ene relatie zou afbreken en de ander beginnen. Ik was verliefd maar dat stond los van mijn liefde voor mijn vriend.
Tegelijk was het iets wat, als ik er gehoor aan gaf, grote consequenties had voor ons beiden. Ik moest iets met deze alles absorberende verliefdheid. Maar wat? Op een of andere manier raakten onze gesprekken aan de kern van onze relatie, die immers ooit was begonnen met vrijuit praten over intimiteit en verwachtingen. Wij beschikten als het ware al over het idioom dat nodig is om zonder oordeel te communiceren, dat maakte het makkelijker.
Ik zei dat ik zeker wist dat mijn verliefdheid niets te maken had met een gebrek aan iets. Het deed zich voor, en misschien had ik daar helemaal geen reden voor nodig. Wel wilde ik graag uitzoeken wat dat ‘het’ dan precies was. En mijn vriend snapte dat. Niet omdat hij bang was mij kwijt te raken, maar omdat hij mij zelf had geleerd dat elkaar iets gunnen een essentieel onderdeel is van liefde.
Als twee partners ben je deelgenoot van elkaars leven, maar je hebt er geen zeggenschap over. We begrepen: als je af en toe met een ander vrijt, doet dat geen afbreuk aan de relatie. De vriend op wie ik verliefd was, ben ik dus gewoon blijven zien. Nog steeds spreken we met onregelmatige tussenpozen af, daar zijn geen regels voor. Mijn vriend permitteert zich dezelfde vrijheid, en het grote voordeel van de gaywereld is dat niemand raar opkijkt van zo’n open relatie. Al is het ons, anders dan veel anderen, niet te doen om seks alleen. Eerder om een rekkelijke vriendschapsband.
De twee werelden, die met elkaar en met anderen, raken elkaar slechts af en toe. We houden elkaar op de hoogte, maar details delen we meestal niet. Ook al zijn we vorig jaar getrouwd, het kan natuurlijk altijd gebeuren dat een van ons iemand tegenkomt met wie hij liever verder gaat. Het klinkt misschien raar, maar mocht dat het geval zijn, dan zou ik hem daarin nooit tegenhouden. Hij is niet van mij, we delen voor onbepaalde tijd ons leven samen. Ik zie dat voorlopig niet veranderen. Ik kijk uit naar vanavond, naar straks, als hij thuiskomt van een werkreisje. Ik heb hem gemist deze week.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant