In de zomer dat ik klaar was met de middelbare school ging ik met een schoolvriendin en haar ouders naar Disney World in Florida. Zij hadden een roze timeshare-villa op Disney-terrein, waar we bijna vier weken verbleven. Iedere dag bezochten we een van de landen binnen het Disney-universum. Loom dwaalden we door Main Street, door The Hall of Presidents en langs de nagebouwde Eiffeltoren. We zoefden met een monorail boven aangeharkte paden en bloemenzeeën. We likten aan karamelappels en zwaaiden naar alle medewerkers. Ze zwaaiden altijd terug.
Iedere middag dobberden we in het zwembad voor het huis. Iedere avond keken we in onze slaapkamer Jerry Springer vanaf onze hoge, bebloemde boxsprings. We kregen van haar ouders allebei een gouden kettinkje met een hangertje met onze naam en een diamanten Mickey Mouse-je. We waren bruin en glad en lieten Mickey tussen onze borsten glinsteren, wachtend in dat zwembad, wachtend in de rij voor Space Mountain, wachtend op mooie blonde jongens die een milkshake voor ons zouden kopen, wachtend op het leven dat na deze zomer eindelijk zou gaan beginnen.
Het waren zulke gelukkige weken. Alles was goed. Heen en weer geschud worden op een rails, veilig ingesnoerd door beugels. Druipende stukken chocoladecake, zo groot als ons hoofd. Rennen in de warme slagregens.
We leefden in een voorportaal waarin we, zo begonnen we gedurende die weken te denken, misschien wel voor altijd konden blijven.
Baudrillard schreef ooit dat Disney er zo nep uitziet om ons te laten geloven dat wat je daarbuiten vindt wél echt is. Maar, zo stelt hij, onze wereld is net zo goed een bedacht construct.
Toch zoek ik, sinds die ene zomer, steeds weer een tijdelijk ontslag van de werkelijkheid door middel van pretparken. Inmiddels kijk ik vooral naar filmpjes waarin vloggers eindeloos langs attracties dwalen, snoep eten, merchandise keuren. Ook hou ik het pretparknieuws bij. De opening van Frozenwereld Arendelle, Bommelwereld, de valtoren Hooghmoed in de Efteling: ik weet alles, maar heb geen behoefte meer die plekken werkelijk te bezoeken.
Laatst vond ik een community van Eftelingfans die dagelijks op X hun verhitte zorgen uiten over de staat van hun park. Over Villa Volta: ‘Van een gezellige, knusse huiskamer is zelfs in ruststand geen sprake meer. Villa mag niet te gelikt ogen! En ook niet te modern!’ Over het sprookjesbos: ‘Zucht. De hengel is weer losgebroken bij de sprookjesvis.’ Waarop iemand die ‘Eftelwatcher1971 heet’ toevoegt dat de paal naast de poort bij de Prinses op de Erwt EINDELIJK voorzien is van lampen, maar dat helaas ook de bankjes bij Vrouw Holle zijn weggehaald.
Baudrillard kan wel inpakken. De moderne mens laat zich niet meer optillen door de geur van gesmolten suiker en het zachtjes wiegen van een wagentje in een fluwelen tunnel vol flonkersteentjes. Hij ziet in plaats daarvan ook in voor hem opgetuigde nepwerelden de schelle werkelijkheid door de glans heen. Hij heeft kritiek en sterren uit te delen, wil een schijnwerper richten op de plekken waar men nalatig is geweest. Alles valt hem toch een beetje tegen en niemand doet er iets aan.
Dus waar kunnen we dan nog heen om ons lijden te vergeten?
We kunnen het ons nu nog niet helemaal voorstellen, maar uiteindelijk zullen we ons overgeven aan een digitale bril die de buitenwereld aan het zicht onttrekt. Dan zullen we eindelijk weer zeventien zijn, dobberend aan de rand van een zwembad, in een eindeloos, zalig voorportaal.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC