Mijn Ouders Voor deze serie sturen lezers foto’s van hun ouders in. Deze keer stuurde Carel ter Kuile (1959) een foto van zijn ouders Margot Stoffea ter Kuile-Obbink (1923-2018) en Carel (Callie) ter Kuile (1911-1974).
„Deze foto, die hun eerste ontmoeting laat zien, is genomen in 1939 of 1940, in Pekalongan, Nederlands-Indië. Mijn vader wilde niet in het bedrijf van zijn vader stappen en was naar Nederlands-Indië gegaan, met een opleiding in de textiel.
Al snel wilden ze trouwen. Mijn opa Obbink zei: „Wacht met trouwen. Er komt een oorlog en je weet niet wie het overleeft.” De oorlog kwam en mijn vader en mijn opa werkten aan de Birmaspoorlijn. Mijn moeder en haar familie werden in het jappenkamp Halmaheira opgesloten. Van de acht familieleden zijn er drie overleden. Maar ook de overlevenden waren nog niet veilig; de Bersiap dwong vrouwen en kinderen nog een tijdje in het kamp te blijven.
Mijn ouders overleefden dit alles, ze trouwden en kregen drie kinderen; Herman, Marga en Carel. In 1956 vertrokken ze naar Hollandia, in Nederlands-Nieuw-Guinea, waar ze een hele gelukkige tijd hadden. In de soos danste mama in mooie plisséjurken op bigbandmuziek. In het weekend gingen ze naar het koraalstrand, picknicken aan de Stille Oceaan. Moeder, een verlate 19de-eeuwse romantica, kon later nog steeds dromen over die tijd.
Nadat Nederlands-Nieuw-Guinea aan Indonesië was overgedragen, vertrokken de Nederlanders daar in 1963. Ik was drieënhalf en werd als jongste zoon samen met mijn zus per vliegtuig naar Nederland gestuurd. Ondertussen maakten pap en mam hun droomreis; een cruise via Australië, Tahiti, Panama en de Caribische eilanden terug naar Nederland – voor beiden een hoogtepunt in hun leven. Vandaar dat mijn moeder steeds zei: ‘Als papa gepensioneerd is, gaan wij nog een keer een cruise maken’. Helaas spatte die droom uiteen toen Callie, zoals onze vader genoemd werd, in 1974 overleed, pas 63 jaar oud.
Tot aan hun dood bleef de oorlog heel diep in hun leven. Maar over wat ze hadden meegemaakt, werd thuis nooit gesproken. Die pijn was opgesloten en de sleutel weggegooid. Gelukkig is onze moeder nog gaan reizen, met een vriendin die ook vroeg weduwe was geworden. Zo kon ze toch nog veel moois zien en de droom waarmaken die ze samen met mijn vader had.”
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC