Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Met twee diepvriespizza’s op mijn bagagedrager kom ik aan bij het stemlokaal. Dit was beslist niet de bedoeling, maar soms gooit het leven een aanbieding van je lievelingsmerk diepvriespizza voor je voeten terwijl je op weg bent om je burgerplicht te vervullen.
Ik zet mijn fiets op slot en blijf even staan om naar deze twee pizza’s te kijken, rechtop op mijn bagagedrager, ingeklemd door zo’n klemding. Laat ik ze hier achter met het risico dat ze weg zijn als ik terugkom? Of neem ik ze mee het stemlokaal in? Is dat niet respectloos? Ten opzichte van de democratie? Het zal hoe dan ook geïnterpreteerd worden als een politieke daad.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De pizza’s gaan mee. If you have it, flaunt it. De stemhokjes zijn bezet. ‘Hoe heet die ene vrouw ook alweer?’, vraagt een jonge vrouw aan de vrouw in het hokje naast haar.
‘Eh, mevrouw’, roept een van de vrijwilligers, ‘u mag niet overleggen.’
‘Maar dit is mijn moeder en ik weet niet meer op wie ik moet stemmen.’
Een van de vrijwilligers zucht. ‘Had dat dan buiten even gedaan.’
Een van de stemhokjes komt vrij. Het is het stemhokje voor zeer kleine mensen, maar dat deert niet, voor de democratie ben ik bereid te bukken.
Ik vouw het enorme vel open, pak het rode potloodje, zoek naar de partij waarop ik wil stemmen en maak dan het hokje rood van een vrouw die laag op de lijst staat, van kleur is, geen vlees eet, in een huis woont met energielabel A maar uiteraard niet in de Randstad, niet voor Ajax, Feyenoord of PSV is, ondanks haar handicap drie dagen per week vrijwilligerswerk doet, geen podcast heeft, alleen maar tweedehandskleding koopt, zonder dubbele achternaam, maar wel een met een oneven aantal letters, nog nooit The Voice heeft gekeken en denkt dat AI staat voor ad interim.
Niemand zegt iets over de twee diepvriespizza’s, wat iets zegt over het politieke klimaat en/of dat mensen niet meer weten wat lekker is.
Thuis zet ik de televisie aan en stem af op de NOS. Het hoogtepunt van mijn verkiezingsavond is als presentatoren Rob Trip en Simone Weimans achter het bureau met deskundigen langslopen om die deskundigen voor te stellen, terwijl die deskundigen dan heel erg deskundig doen alsof ze deskundige dingen met elkaar aan het overleggen zijn (‘kijk eens naar deze grafiek op deze tablet’).
Meestal werkt het zo dat de partij waarop ik gestemd heb, als een soort karmisch gevolg, gigantische verliezen lijdt. Dus als om negen uur de uitslagen binnen komen, zit ik zenuwachtig op de bank. Het ziet er niet heel slecht uit, maar het spant er nog om of mijn stem-vrouw de kamer gaat halen.
Wie sowieso wel de kamer heeft gehaald, is Tijs van den Brink. Joepie.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant