is columnist voor de Volkskrant
Geïnspireerd door een vriendin die altijd op plekken gaat stemmen die ze nog niet kent, gewoon omdat de verkiezingen je de mogelijkheid bieden om toerist in eigen stad te spelen, zocht ik op mijn telefoon een stembureau uit op een plek die ik nog niet kende. Het werd het opvangcentrum van HVO Querido in een buurt aanpalend aan de mijne, een plek waar ik al duizenden keren langs gefietst was zonder ooit te weten dat daar kwetsbare mensen werden opgevangen.
Kwetsbare mensen, dat is de term die HVO Querido gebruikt, en dat kunnen allerlei mensen zijn, van verslaafden tot ongedocumenteerden. Ze vangen die op, zegt hun site, om ze weer regie over hun eigen leven te geven. Het leek me de uitgelezen plek om te stemmen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik heb me de afgelopen tijden weleens zorgen gemaakt over de algehele aardigheid van de mens, maar hier, in het ietwat vervallen pand van HVO Querido, bevond ik me ineens in een bastion van intense goeiigheid. Aan de muren hingen tekeningen, vermoedelijk gemaakt door mensen die hier worden opgevangen – stillevens, veelal met een sinaasappel als centraal punt, en mooie zelfportretten.
Bij de ingang van het stembureau hingen gelamineerde kaartjes aan de muur met daarop een uitleg van elke letter van het LGBTQI-alfabet, voor mijzelf ook wel weer eens handig. Een bordje wees naar een andere ruimte, met daarin een comfortabele stoel en een schapenvel, voor als je wilde bidden, mediteren of, meldde het bordje, voor ‘alleen zijn’.
Zelfs de andere mensen die gingen stemmen, waren vriendelijk voor elkaar: een vrouw liet mij voorgaan omdat zij bezig was in haar tas een papieren zakdoek te vinden. In een kastje aan de muur stonden allerlei visitekaartjes voor hoogst specifieke hulpdiensten – zo was er een kaartje van Sober & Out, een AA-ontmoetingsplek voor queer mannen. Dit bestaat allemaal. Het maakte me gelukkig.
Ik vouwde het enorme stembiljet uit, maakte een vakje rood, vouwde het biljet voor een keer in mijn leven weer helemaal passend in elkaar en deed hem in de grote kliko. Ik liep het bureau uit, zoals gewoonlijk alweer volledig in paniek dat ik misschien per ongeluk een rood cirkeltje bij de PVV had ingevuld.
Bij de uitgang hing een klein schilderij waarop iemand in enkele streken een onbewoond eiland, wat palmbomen en een blauwe lucht met witte wolkjes had getekend. ‘Life is like a desert find your oasis!’ had de kunstenaar er met zwarte stift bij gezet.
Dat vond ik een goeie tip, en ik had het gevoel dat dit oude gebouw vol gevonden meubels en helpende folders voor sommige mensen een oase kon zijn. Misschien was het dat zelfs heel even voor mij.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant