Cultuur volgens politieke partijen Met uitzondering van Groenlinks-PvdA en Volt lijken de politieke partijen te betwijfelen of iemand zich voor kunst interesseert, in weerwil van volle theater- en concertzalen, rijen voor poppodia en drukte in musea, ziet Joyce Roodnat.
Minimal art is niet miniem, helemaal niet, het mikt steevast op iets maximaals. En dat kan van alles zijn, tot en met het maximale niets (ik herinner me een geweldige NRC-recensie van de complete leegte in een museumzaal). Op de expositie ‘Minimal’ in de Parijse Bourse de Commerce raakt de gouden snarenregen tussen plafond en grond van Lygia Paape me en ik ben direct verliefd op de compositie die Meg Webster aanlegde met een muur van bijenwas, een piramide van zout, twee heuveltjes van aarde en, het summum, een menshoge cirkel van takken. Ik stap de cirkel binnen. Eerst maar eens ondergaan wat de minimal kunstenaar bekokstooft. De betekenis verdwarrelt, terwijl ik iets onbenoembaars meemaak, iets wat niemand me meer kan afnemen.
Dit is radicale kunst, en het is kwetsbaar. Wie er geen zin in heeft, of geen geduld voor, schiet het makkelijk af. Ook in Nederland is er, van Amsterdam tot Middelburg, publiek voor. Terwijl ik dit schrijf is de uitslag van de verkiezingen nog onbekend, maar dat zulk publiek weinig te verwachten heeft van de Nederlandse politiek, is duidelijk. Vorige week publiceerde deze krant een overzicht van de cultuurpassages in de partijprogramma’s. En daarin wordt, tussen de regels door, inderdaad van alles afgeschoten. Niet met een knal, maar slinks, door het in gezegende onverschilligheid te negeren.
‘Circle of Branches’ van Meg Webster in Parijs.
Waar is kunst goed voor? Nou, de PVV wil „collectief trots zijn op ons land” en dat is een leuk klusje voor de cultuur, met haar standbeelden en ‘onze feesten’. Net zo wentelen SGP, JA21, BBB en FVD zich in de gestolde cultuur, bezonken, zonder verrassingen, veilig voor de shock of the new. De bibliotheken moeten gratis worden, schrijven de partijen in koor. Lief. En gratuit, zolang er niet tegelijk gegarandeerd wordt dat die bibliotheken verstoken blijven van ideologisch aangestuurde boekverbanning.
Verder zitten de partijen eensgezind de regio te behagen. Niet omdat daar geweldige kunst te halen valt, zoals bijvoorbeeld in Rijksmuseum Twenthe de eco-minimalist herman de vries en bij het Arnhemse Theater Oostpool de voorstelling Millennial I VREDE. Nee, men komt met pluimstrijkerij voor volksfeesten en streekmusea. Dat kan, maar niet wanneer je doet alsof de Randstad niet bestaat, met cultuur en kunst in overvloed, gevoed door een breed publiek dat voor de kunsten ook nog eens trouw de regio intrekt.
Met uitzondering van Groenlinks-PvdA en Volt lijken de politieke partijen te betwijfelen of iemand zich voor kunst interesseert, in weerwil van volle theater- en concertzalen, rijen voor poppodia en drukte in musea. Dat verzin ik niet, dat maak ik zelf mee, dag in dag uit.
Het is mogelijk dat behalve ik niemand van al die kunst consumerende mensen bij het stemmen de cultuurnotities in acht neemt. Maar dan nog is kunst niet iets om weg te wuiven. Dat wisten ze in Lascaux al, toen ze 15.000 voor Chr. de rotswanden beschilderden.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC