is columnist voor de Volkskrant.
Natuurlijk: het zou spijtig zijn als de partij met een eigen AI-haatmachine, aangevoerd door een leider met een strafblad en ingewikkelde banden met Israël, vandaag opnieuw de grootste wordt. Niet in een vuile staatsgreep, nee, bijna nog hallucinanter, gewoon democratisch gekozen in het stemhokje.
Toch denk ik dat het allemaal meevalt. Wat de uitslag ook wordt, we mogen de betekenis van deze verkiezingen, ja, eigenlijk de noodzaak van een stabiele regering, best iets meer relativeren. Ik woonde een paar jaar in Libanon. Daar zag ik: ook met een stel gekken aan het roer houdt een land het lang vol. Bij gebrek aan een functionerende overheid moet de burger soms letterlijk even zelf puinruimen, maar zo leer je je buren goed kennen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Gelukkig zijn er talloze verschillen tussen de Libanese en Nederlandse politiek. Helaas zie ik inmiddels ook enkele overeenkomsten. Net als hier krijgen daar de Syriërs – eigenlijk alle buitenlandse migranten – steevast de schuld van alles dat misgaat.
De macht ligt daar bij een stel politieke oudgedienden, soms met een crimineel verleden en steevast speelbal van onfrisse buitenlandse mogendheden. Wat Libanese politici goed kunnen, net als enkelen in Den Haag, is uitleggen waarom ze al twintig jaar niet doen wat ze beloven. Uiteraard ligt dat nooit aan henzelf. Met een nieuwe stem van de kiezer komt het in de volgende ronde allemaal goed.
Types die in hun eigen dorp ooit een waterput of speeltuintje hebben gebouwd en tot de juiste bloedgroep behoren, komen in Libanon algauw bovendrijven in de poel van parlementaire talenten. Ik ben gefascineerd door het cv van de twee PVV-Kamerleden achter de Facebookpagina ‘Wij doen GEEN aangifte tegen Geert Wilders’, gevuld met hatelijke nepbeelden van onder meer Frans Timmermans, leider van GroenLinks-PvdA.
Eerst Maikel Boon. In 2006 diende hij vier maanden als militair met een Navo-missie in Afghanistan, hij noemt zich een ‘vaderlandslievende veteraan met een groot verantwoordelijkheidsgevoel’. Na een uitstapje als gevangeniscipier werd hij PVV-Statenlid in Brabant. Daar ageerde hij tegen het woord ‘duurzaam’ en voor de ‘akkerdistelverordening’: de verplichting om landbouwgrond te zuiveren van akkerdistels.
Zijn compaan is ‘Limburger met een missie’ Patrick Crijns. Hij is voormalig beveiligingsmonteur en actief bij voetbalclub FC Landgraaf. In de gemeenteraad van Landgraaf maakte Patrick indruk met kritische vragen over het sluiten van een speeltuin.
Omdat Geert Wilders bij de vorige verkiezingen 37 zetels won, moesten Maikel en Patrick ineens naar Den Haag. In de Tweede Kamer bleef Patrick zich inzetten voor speeltuinen. Onlangs was hij medeondertekenaar van een PVV-motie die pleit voor ‘minimaal één veilige, goed onderhouden en toegankelijke speeltuin’ in elke nieuwe woonkern. Deze motie is unaniem aangenomen.
Maar verder doken beide mannen weg in de bankjes, hun telefoon in de hand, worstelend met interrupties, interpellatiedebatten en Kamervragen. Democratisch handwerk is voor hen als een te moeilijke toets vroeger op school. Dus deden ze iets dat ze wel begrijpen: online haat zaaien met AI-beelden, ter ere van hun grote leider. Ze staan gewoon weer op de kieslijst, klaar voor de volgende ronde.
Als het tegenzit, draaien deze verkiezingen opnieuw uit op een werkverschaffingsproject voor PVV’ers. Moeten we weer een premier erbij zoeken die ondanks alles blijft lachen, zo’n baantje blijft een eer, ook al heb je niks te vertellen. Maar echt: er is meer nodig om het land te doen omvallen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant