Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. In Julia brengt John Lennon een ode aan zijn moeder, en aan Yoko Ono: ‘Die liefde liep in elkaar over.’
Morning moon, touch me
So I sing a song of love, Julia
Julia, The Beatles (1968)
Als er iets was dat John Lennon en Paul McCartney ten diepste verbond, was dat het gemis van hun moeder. McCartneys moeder Mary overleed toen hij 15 was. John Lennon zei dat hij zijn moeder twee keer is kwijtgeraakt: op zijn 5de moest hij bij zijn tante wonen, en op zijn 17de werd Julia Lennon doodgereden.
‘Julia Lennon was in grote mate de muze van haar zoon’, schreef Ian MacDonald in zijn Beatles-meesterwerk Revolution in the Head. En Julia, het nummer dat hij over zijn liefde voor haar schreef, noemt MacDonald ‘bijna te persoonlijk voor publieke consumptie.’ Dat wordt versterkt door de summiere begeleiding, Lennon alleen op gitaar.
Julia werd, zoals vele nummers op The White Album, in 1968 geschreven tijdens het bezoek aan de Maharishi in India. Sommige regels van het nummer zijn ontleend aan het gedicht Sand and Foam van de Libanese dichter Kahlil Gibran. Over het nummer zei Lennon dat het niet alleen een ode is aan zijn moeder, maar ook aan Yoko Ono (‘ocean child’). ‘En die liefde liep in elkaar over.’
Julia Stanley werd in 1914 geboren. Ze ontmoette in Liverpool de zeeman Alfred Lennon en trouwde met hem. Kort nadat John was geboren, crashte het huwelijk, en kreeg ze een relatie – en later twee kinderen – met John Dykins. Haar zoon werden ondergebracht bij haar zus, Aunt Mimi.
Julia wordt door MacDonald omschreven als ‘een vrije geest, een lachende levensgenieter die de rebel in haar zoon aanmoedigde’. Ze leerde hem banjo spelen en gaf hem een gitaar. Met veel plezier volgde ze verrichtingen van haar zoon in The Quarrymen, zijn eerste bandje met Paul McCartney en George Harrison.
Op 15 juli 1958 had ze het huis van Aunt Mimi bezocht en stak ze ’s avonds om kwart over 10 Menlove Avenue in Liverpool over. Een vriend van Lennon, Nigel Walley, hoorde het gebeuren, zo valt te lezen in Craig Browns, One Two Three Four – The Beatles in Time: een remmende auto, daarna een doffe bons. ‘Ik denk dat ze meteen dood was. Ik zie dat rode haar nog door de lucht en over haar gezicht wapperen.’
John Lennon was er kapot van, ‘blind van woede’. Twee jaar gaf hij zich over aan overmatig drankgebruik en vechtpartijen. Vrienden vonden hem verharden, en scherp van de tongriem gesneden. Het kan niet anders, aldus MacDonald, dat hij in The Beatles zijn verdriet omruilde voor een ongekende creativiteit.
Wie de man was geweest die Julia had doodgereden, bleef lang onbekend. Totdat in 1998 The Sunday Mirror hem opspoorde: Eric Clague. Een aspirant-politieman, zonder rijbewijs, die te hard had gereden. Hij werd vrijgesproken, en werd postbode. Tijdens de rechtszaak riep Aunt Mimi ‘moordenaar’.
Toen The Beatles populair werden en hij erachter kwam dat het de moeder was van John Lennon die hij had aangereden, voelde hij zich ‘vreselijk’. Dat werd nog eens versterkt, omdat hij als postbode alle fanmail van The Beatles moest bezorgen. ‘Dan moest ik vaak aan John en zijn moeder denken.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant