De lezersbrieven, over christelijk nationalisme, toeslagen, bezuiniging in de zorg, roofkapitalisme en omdenken.
Afgelopen vrijdag bliezen de Verenigde Staten in de Caribische Zee weer een willekeurig bootje op. En weer was en is het stil in Den Haag.
Amerika executeert sinds september steeds meer vermeende drugssmokkelaars in bootjes op zee. Zonder een proces. In plaats van ze op te pakken en ze te berechten, zoals dat is afgesproken in de beschaafde wereld.
Niet in Amerika. Door niets te zeggen, wordt het genormaliseerd. Waarom, bang voor economische sancties van een ‘bevriende’ natie? Wie is de volgende? Wanneer wordt de grens overschreden? Kabinet, Dick Schoof, Internationaal Gerechtshof: laat weten dat dit niet kan.
Bij een niet bevriend land als Rusland vinden we sancties normaal, waarom is het nu stil? Het wordt tijd voor een volgende demonstratie, laten we hem nu maar de witte lijn noemen.
Geert van Schoot, Utrecht
Het doorwrochte achtergrondartikel van Sterre Lindhout verschaft een verhelderend inzicht in de grote invloed van radicaal-rechtse christelijke groeperingen op de Amerikaanse politiek. Opmerkelijk is de overeenkomst tussen christelijk nationalisme en haar ‘natuurlijke vijand’, de politieke Islam.
In haar boek Zwarte Golf (2020) beschrijft de gerenommeerde journalist Kim Ghattas hoe godsdienst in de Islamitische wereld sinds 1979 misbruikt wordt in de destructieve strijd om de macht in landen in het Midden-Oosten. Klaarblijkelijk heeft rechts christelijk en seculier Amerika hiervan geleerd.
Zonder meer zorgwekkend, is ook dat in ‘seculier’ Nederland elementen van christelijk nationalisme steeds zichtbaarder worden in politieke en maatschappelijke discussies. Denk bijvoorbeeld aan de ophef rond Lentekriebels, de angst voor vreemdelingen, de roep om remigratie.
Een krachtige oproep van kerkelijke leiders, om regelmatig en ondubbelzinnig afstand te nemen van deze onverdraagzame stromingen binnen de eigen gelederen, is hard nodig.
Bram van Leeuwen, Woerden
Hoe kan het dat de belastingdienst vorig jaar van 658 duizend mensen teveel ontvangen toeslag terugvroeg, terwijl ze niet in staat is een paar duizend ernstig gedupeerden van de toeslagenaffaire te helpen de juiste correctie toe te passen?
Willem Heijster, Breda
Sinds jaar en dag lees ik met interesse de snedige columns van Danka Stuijver, naast columnist ook huisarts. Deze keer gaat het over de mogelijke bezuiniging in de zorg van 5 miljard euro, maar vooral over de financiële gevolgen van ‘overbehandeling, dubbele beleidslagen, gebrekkige coördinatie, fraude, verzuim en eindeloze bureaucratie’.
Dat is me nogal wat! Naast enkele voorbeelden, hekelt Danka Stuijver – héél kort samengevat – de moed van de sector om keuzes te maken in de zorg, en daagt zij die uit om zélf het mes te gaan hanteren.
Helemaal mee eens. Alleen: ik heb nog nooit in mijn werkzame leven een sector zelf een initiatief zien nemen, dat komt toch altijd van mensen die de koe bij de horens vatten. Danka Stuijver lijkt mij daarvoor bij uitstek de geschikte persoon. Kortom, wat let je?
Henk Schell, Bennebroek
Nog een kleine aanvulling op Danka Stuijvers bezuinigingen. Stop met door de farmaceutische industrie gesponsorde medische bijscholingen op Bounty-eilanden. Scheelt ook nog een boel CO2.
Chris van der Spek, Enschede
Zoals Jan Lindenbergh stelt moeten we naar een samenlevingseconomie, met een stabiel financieel systeem. Zie het inspirerende interview met deze 100-jarige in de krant van 27 oktober.
In de krant van 28 oktober staat een artikel over het financiële bezit van de rijkste Nederlanders. De manier waarop diverse personen op de Quote 500 lijst hun kapitaal hebben vergaard staat ver van maatschappelijke wenselijkheid zoals verwoord door Lindenbergh.
In korte tijd weten mensen zich te verrijken, zoals met het uitbrengen van cryptomunten. Dit gaat gepaard met een enorme energieverspilling en maakt witwassen eenvoudig, oftewel roofkapitalisme in het kwadraat.
Voor Lindenbergh mag een monument worden opgericht, voor de anderen rest de schandpaal.
G.H. van der Hart, Breda
Ik las dat de vijfhonderd rijkste Nederlanders zo’n 20 miljard extra vermogen hebben dan vorig jaar. Laat dit nu het zelfde bedrag zijn dat nodig is voor defensie elk jaar.
Conclusie: afromen die hap, klaar en door! Geld over voor gezondere zaken.
H. Hovinga, Veendam
Het is de weg van de minste weerstand: eenzijdige populistische meningen verkondigen waarbij alleen wordt gekeken naar wat er niet goed gaat, in plaats van naar de dingen die wél al zijn bereikt of goed gaan. Terwijl het juist de kunst is om afbrekende kritiek om te zetten in opbouwende kritiek, die gepaard gaat met het tonen van haalbare oplossingen en doelen.
Dat is waar op een constructieve manier verbetering mogelijk is, waarbij wordt ingezet op meedenken, meewerken en mee mogen doen. Een manier die niet bij voorbaat mensen en mogelijkheden uitsluit, maar in plaats daarvan onderzoekt hoe er kan worden geparticipeerd in bepaalde situaties.
Kunnen en willen ‘omdenken’ in grootse, belangrijke of benarde situaties, vereist lef, wilskracht en flexibiliteit, waarbij men open moet staan voor aanpassingen in het persoonlijke denken en doen.
Luister daarbij ook naar de ander, probeer verschillen te omarmen en vervolgens gezamenlijk tot een nieuwe of andere oplossing te komen. Dit geldt voor het functioneren in het politieke landschap, maar is tevens een streven voor elke persoonlijke samenwerking en interactie in ons dagelijks leven.
Er zit namelijk meer tussen links of rechts, goed of fout en zwart of wit. Want waar eenzijdigheid regeert, worden kansen en oplossingen te vaak genegeerd.
Pascal Cuijpers, docent in het voortgezet onderwijs en auteur, Herten
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant