Bergschoenen, fleece truien, rugzakken – Nederlanders kleden zich op hun werk alsof ze gaan bergwandelen. „Het is lamlendigheid”, schrijft Japke-d. Bouma. „We hebben het opgegeven.”
Nederlanders kleden zich slecht, heel slecht. Bergschoenen. Rugzakken. Windjacks. Hoodies. Fleecetruien. Op zich niks mis mee – als je een bergwandeling maakt. Maar ik heb het hier over werk.
Als ik op congressen sta, denk ik dat ik per ongeluk op een scoutingkamp ben beland. Alsof ik een groep sta te briefen die na afloop met een survivalkompas de wildernis in trekt om hazen en patrijzen te schieten.
De morsige fleecetruien kwamen me altijd al de neus uit op kantoor, maar sinds corona is het helemaal niet meer te harden. We zijn het enige volk dat op een bruiloft verschijnt met een Eastpak-rugzak van 40 liter. Maar ik zie ook Gore Tex-jassen op begrafenissen en Crocs in het restaurant. Wat dondert het joh. Alsof iedereen op een dag heeft besloten: we doen geen enkele moeite meer. En ik die memo gemist heb.
Ik was laatst op een spoken word-avond (ik moet van m’n psycholoog meer uit m’n comfortzone) en daar liep iemand rond in kamerjas. Op sokken. Zelfs de advocatuur is gevallen. Ooit een bastion van pakken, dassen en hakken, nu lopen ze daar op sniekers. De familie Van Bommel draait zich om in hun graf.
Natuurlijk. Er zijn plekken waar het logisch is als je eruitziet als een verwaaide campingganger. In Lapland. In Leeuwarden. Tijdens een kletsnatte heidag. ‘Het is toch ook vrijheid’, hoor je wel eens mensen zeggen die hun hele leven al in stinkende truien en windjacks lopen. ‘Dat je zelf mag bepalen wat je draagt.’ Tuurlijk joh. Vrijheid. Het is gewoon lamlendigheid. We hebben het opgegeven. Ik erger me er dood aan, maar ik vind het ook dom.
Want je slecht kleden op je werk, maakt je dommer. Wie zich goed kleedt, is scherper, alerter, én let er beter op of er met eigeel of huzarensalade geknoeid wordt. Wie zich beter kleedt, neemt niet alleen zichzelf serieuzer, maar ook de ander. Je zegt ermee: vanochtend heb ik mijn best gedaan, en dat doe ik ook op m’n werk.
Tuurlijk, boeven dragen ook pakken. Bepaalde politici. Bepaalde advocaten. Scrum masters. Maar wil je dan op Mark Zuckerberg lijken? Die loopt inderdaad in hoodies. Dat lijkt me juist een reden om dat zelf dan niet te doen, en het nette pak terug te veroveren op het gespuis. Zoals Rob Jetten de Nederlandse vlag heeft terugveroverd op lieden die Heil Hitler roepen. Bovendien, nu de Amerikanen afhaken, en we weer met de Britten, Fransen en Italianen moeten gaan samenwerken – denk je dat die ons serieus nemen met een windjack over ons colbert?
Maar nette kleren helpen ook met de ‘work life balance’: verzorgd op je werk, joggingbroek thuis. Zo weet je lichaam: ik mag weer chips eten. Verder denkt iedereen dat als je nette kleren draagt, je aan het solliciteren bent. Voor je het weet denkt je baas dat je belangrijk bent. En oh ja, mannen in hobbezakken hebben lagere testosteronniveaus, las ik laatst in het FD.
I’m just sayin’.
Dus ja. Inderdaad: we staan op een kruispunt. Blijven we op onze crosstrainers doorlopen richting het einde der beschaving? Of gaan we nog proberen er iets van te maken?
Daarom lanceer ik vandaag het Deltaplan ‘Ga je eens beter kleden, werkende Nederlander!’ Máxima, onze redding bij fashion blunders, heeft al toegezegd als ambassadeur – stel je voor hoe Willem er zonder haar had uitgezien: in een AGU-regenpak op Koningsdag.
De eerste stap is een algemeen kledingverkoopverbod bij de ANWB en Bever – daarmee is een eerste grote slag geslagen denk ik zo. Daarna komt er een belasting op elke kilometer die er met bergschoenen op kantoor gelopen wordt, komt Dilan Yesilgöz elke dag in Goedemorgen Nederland laten zien wat zij draagt, en krijgt elke Nederlander die op kantoor werkt, jaarlijks een kleding-apk.
Tegen de sceptici zeg ik: probeer het eens: één dag in pak naar je werk, in plaats van in een afritsbroek. Je zult je verbazen. Tegen de rest van werkend Nederland zou ik willen zeggen: ‘ga je eens aankleden, joh’. We hoeven heus niet allemaal in driedelig grijs. Maar een béétje moeite mag best. We zijn geen camping.
We zijn een land.
Als je 2 of meer keer ja hebt geantwoord: gefeliciteerd. Je bént het probleem.
Heb je een vraag van de week, taboe, of ‘kwestie’ voor deze rubriek? Mail dan naar japkeddenktmee@nrc.nl
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Stukken die je helpen om je leven fijner en je carrière beter te maken