De lezersbrieven, over hoop voor de toekomst, waarom een stem op de ene partij niet meer waard is dan een stem op de andere partij, waarom verkiezingen niet gaan over winnen en verliezen en waarom verbinding geen luxe is.
Nederland is een tolerant land. Dat zeggen we tenminste graag. We geven vluchtelingen kansen, zeggen we. We openen onze deuren, onze harten, ons land. Tot er iemand binnenstapt die verder komt dan we hadden gedacht.
Stel je voor: een vrouw van Turkse afkomst, ooit binnengekomen als vluchteling, die het schopt tot het hoogste ambt na de koning — premier van Nederland.
Klinkt als een triomf van integratie, toch? Maar ergens schuurt het. Want tolerantie klinkt mooi zolang het veilig blijft en ons wereldbeeld niet echt uitdaagt.
De ware toets van tolerantie komt pas wanneer succes een spiegel wordt. Wanneer ‘de ander’ niet langer te gast is, maar meedoet, meebeslist, meeschrijft aan het verhaal van dit land.
De vraag is niet of Nederland tolerant wil zijn. De vraag is: zijn we het ook, als het menens wordt?
Marva Biekman, Den Haag
Maandagochtend in alle vroegte ‘verkiezingsflyeren’ bij het station. We zijn er met vrijwilligers van GroenLinks-PvdA, D66 en Volt. Thuis de column van Schimmelpenninck gelezen, over xenofobie en fascisme verpakt als ‘bezorgde burgers’. En ze zijn er, natuurlijk.
De twintiger die zichzelf openlijk bruinrechts noemt, de man die me de middelvinger geeft en de jonge mannen die naar me roepen dat ze FvD stemmen. Gelukkig staan er tientallen mensen tegenover die democratie wel belangrijk vinden. Die hun steun uitspreken en niets liever willen dan een progressieve toekomst.
Ik haal er hoop uit voor woensdag en daarna.
Marcia Ottevanger, Culemborg
Iedere stem is evenveel waard. Een stem op de ene partij is niet meer waard dan een stem op de andere partij. Beweren dat een stem een weggegooide stem kan zijn, is partijdige overmoed. De arrogantie van politieke partijen in de campagne loopt de spuigaten uit. De verleiding tot misleiding is te groot.
Politieke partijen zijn geen bestuursorganen. Ze roepen wat ze willen, en kunnen nergens op afgerekend worden. Een partij bouwt geen huizen, laat staan bruggen of straaljagers.
Een ‘onpartijdig kabinet’ is de oplossing van de toekomst. Weg met partijnamen in de regering. In een kabinet zitten bestuurders, geen partijfunctionarissen!
Elkaar uitsluiten heeft bij een onpartijdige regering geen zin meer. Een idee of visie uitsluiten: daar kan een verkiezingsdebat over gaan. Wees eerlijk, en blijf bij je leest!
Jan Atze Nicolai, Hurdegaryp
Bij de verslaggeving over verkiezingsuitslagen viel in het verleden op dat er in termen van winnen en verliezen gesproken wordt. Dat lijkt me onjuist. De democratie is geen sport of spel. Waar verkiezingen om gaan is de vertegenwoordiging van het volk in het parlement.
Iedere partij die na 29 oktober in de Tweede Kamer is gekozen, vertegenwoordigt een bepaald deel van het volk. Elke zetel vertegenwoordigt daarbij een even groot deel van de bevolking. Om delen van de bevolking te degraderen tot verliezers of te promoveren tot winnaars is niet in lijn met artikel 1 in de Grondwet. We zijn allemaal gelijk in Nederland.
Hierbij het beleefde verzoek om op en na 30 oktober op een andere manier verslag te doen van de nieuwe samenstelling van de Tweede Kamer, zonder termen uit de sportjournalistiek.
Sjoeri Jonkers, Bilthoven
Na al dat wekenlange gewauwel met veel populistische non-items op radio en tv van zowel linkse als rechtse politici, moeten we nota bene van de 100-jarige horen wat er werkelijk toe doet en wat de echte problemen en oplossingen zijn. Ik zeg: Jan Lindenbergh for president (zijn we meteen van dat onzalige koningshuis af).
Jan Panis, Nijmegen
We leven in een tijd
waarin meningen harder
klinken dan harten.
Waarin gelijk krijgen
belangrijker lijkt dan gelijk zijn.
We bouwen echo’s
in plaats van bruggen,
en noemen dat vrijheid
van meningsuiting.
Maar vrijheid zonder
verbinding is leeg.
Woorden zonder luisteren
zijn wapens.
En bij elke vinger die wijst,
wordt er vergeten dat er altijd
drie terugwijzen.
We zijn zo gewend geraakt
aan polarisatie
dat we vergeten zijn hoe stilte klinkt —
de stilte waarin begrip kan groeien.
We zien het verschil,
maar niet de mens daarachter.
Verbinding vraagt moed.
Het vraagt dat we vertragen,
dat we willen begrijpen
in plaats van overtuigen.
Dat we kiezen voor zachtheid,
in een wereld die steeds
harder schreeuwt.
Niemand wint
als we elkaar verliezen.
Er is geen vooruitgang
in verdeeldheid.
Er is alleen toekomst
als we bereid zijn weer wij te zijn.
Geen ik en zij te zijn.
Want uiteindelijk
is verbinding geen luxe,
het is overleven.
Het is de draad
die alles bij elkaar houdt.
De adem die we delen.
De grond waarop
we samen staan.
Zonder gelijkwaardigheid
geen menselijkheid.
Sarah de Rijk, Lochem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant