De Zitting Door een snelle zwangerschap gingen verdachte en slachtoffer al vroeg samenwonen en dat ging niet goed, erkennen alle partijen. Of er tijdens het „geruzie en gejengel” ook geweld is gebruikt, is de vraag waar het om draait in de rechtszaal. „Het is het woord van de verdachte tegenover het woord van mevrouw.”
„Dit is eigenlijk geen zaak die bedoeld is voor het strafrecht. Er moeten dingen worden opgelost, omdat u als ouders verantwoordelijk bent voor een tweejarig kind”, spreekt de politierechter in de rechtbank van Rotterdam. Voor hem in het verdachtenbankje zit de 34-jarige Jacob K. Hij draagt een witte blouse, blauwe broek en puntschoenen.
Hij wordt verdacht van het plegen van partnergeweld. K. zou zijn toenmalige vriendin, met wie hij een zoontje heeft, in het gezicht hebben geslagen en haar de keel hebben dichtgeknepen, luidt de tenlastelegging.
Dat K. en zijn ex tijdens hun relatie vaak conflicten hadden, staat vast. Volgens de beschuldiging zou K. tijdens het „geruzie en gejengel” geweld hebben gebruikt. „Als ik de aangifte lees van het slachtoffer zie ik een ander verhaal dan wat u zegt in uw verklaring”, merkt de rechter op. „De conflicten waren er, maar ik heb nooit geweld gebruikt”, reageert de verdachte.
Volgens K. ontstonden er tijdens het samenwonen steeds meer problemen, onder andere vanwege „jaloers gedrag” van zijn ex. „Ik gaf les in schapendrijven. Mijn ex ging een keer mee om te kijken hoe dat ging. Toen we weer thuis waren vond ze dat ik niet meer met een vrouwelijke klant mocht praten. Daar kregen we ruzie over.”
Rechter: „U praat heel rustig en redelijk nu. Maar was u toen boos?”
Jacob K.: „Nee, ik ben niet heel driftig ingesteld. Al zou haar verklaring heel anders zijn. Alles wat daarin staat vind ik heel heftig. Ik word daar wel door geraakt. De context klopt niet.”
De beweringen van de verdachte staan haaks op die van zijn ex. Het slachtoffer zegt bijna wekelijks te zijn geslagen door K. De rechter wijst de verdachte op foto’s in het dossier waarop te zien is dat op het lichaam van de vrouw meerdere blauwe plekken zitten. Volgens K. is dat compleet uit verband gerukt. „Die dag was ze uit boosheid zichzelf aan het verwonden met een pollepel. Ik probeerde die lepel uit haar handen te trekken. Door die worsteling zijn de blauwe plekken ontstaan”, vertelt hij aan de rechter.
„Heeft u haar weleens vastgepakt?”, vraagt de rechter. Dat erkent K.: „Terwijl ik probeerde te slapen duwde ze in mijn rug. Uit frustratie draaide ik me om en toen pakte ik haar beet. Maar ik heb niet geknepen.” Verder zegt hij zich weinig te kunnen herinneren. „Die periode sliep ik heel weinig. ’s Nachts werd ik wakker gehouden en wakker geduwd.”
Het slachtoffer is ook naar de rechtszaal gekomen. Zij vindt dat Jacob K. hulp moet krijgen om „woede-uitbarstingen” te voorkomen. „Tijdens de zwangerschap was ik al bang voor de gevolgen die zijn gedrag op ons kind zou gaan hebben”, reageert de ex-vrouw. K. zelf zegt geen hulp nodig te hebben. „Ik ben al gegroeid in wie ik ben. Ik wil een einde aan de zaak en weer vooruit.”
„Met een knoop in mijn maag kom ik van mijn stoel af”, opent de officier van justitie zijn requisitoir. De aangifte, verklaringen en foto’s van de blauwe plekken noemt de officier „heftig”. „Maar ik moet er als jurist naar kijken. Het is het woord van de verdachte tegenover het woord van mevrouw. Bij één op één-bewijs is er aanvullend bewijs nodig en dat heb ik niet. Als mens zie ik het letsel en heb ik daar ideeën over, alleen omdat aanvullend bewijs ontbreekt kan ik niks anders vragen dan vrijspraak.”
Daar sluit de advocaat van Jacob K. zich bij aan. „Ik weet niet wat er is gebeurd, want ik was er niet bij. Maar als ik kijk naar dit dossier is er onvoldoende wettig en overtuigend bewijs. De mishandelingen zouden volgens het slachtoffer hebben plaatsgevonden vanaf augustus 2023 tot 21 april 2024. Het OM beperkt zich tot het slaan en keelknijpen op die ene datum in april. Daar is geen bewijs voor. Als deze mensen hulp nodig hebben, dan is dat niet in de vorm van een straf. Het zoontje gaat bijna naar school en de tien-minutengesprekken die daar gevoerd moeten worden zijn niet leuk als de ouders niet met elkaar kunnen opschieten”, betoogt de raadsvrouw.
De politierechter doet, zoals gebruikelijk, meteen uitspraak. „Door een snelle zwangerschap gingen de verdachte en het slachtoffer meteen samenwonen en dat ging niet goed. Dat er conflicten waren bekennen ze allebei. Maar de verklaringen verschillen over in hoeverre dat uit de hand liep.”
Het slachtoffer zegt dat het ging om een „patroon van mishandelingen, maar het OM heeft er één incident uitgelicht: dat keelknijpen”, zegt de rechter. „Ik ben het met de officier eens dat het bewijs te dun is. Daarmee zeg ik niet dat het niet gebeurd is, maar het is te weinig voor een oordeel. Bij gebrek aan bewijs ga ik u vrijspreken.”
De ex-vrouw laat met een diepe zucht haar teleurstelling blijken. „Ik hoop dat u als ouders de verantwoordelijkheid kunt opbrengen om voor uw zoontje te zorgen, zonder conflicten. Daar wens ik u succes mee”, besluit de rechter de zitting.
In deze rubriek beschrijven verslaggevers elke week een rechtszaak.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC