Harrie Lavreysen verbreekt record na record. Zondag werd de baanwielrenner tijdens de WK in Chili de eerste ooit die vier onderdelen wist te winnen op één mondiaal toernooi.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
En dus stak Lavreysen (28) na het winnen van de sprinttitel breed lachend en zwaar hijgend vier vingers in de lucht. Voor vertrek naar het Chileense Santiago had hij nog gezegd vier titels absoluut niet als doel te stellen op deze WK. Te moeilijk, die druk wilde hij zichzelf door de buitenwacht niet laten opleggen. Maar ondertussen bleek het intern wel een doel.
‘Ik had een klein beetje de droom om voor vier te gaan, dat was eigenlijk vorig jaar al het doel’, zei de vijfvoudig olympisch kampioen tegen de NOS. In het Deense Ballerup pakte hij een jaar geleden drie wereldtitels (op de sprint, teamsprint en de kilometer). Hij strandde echter in zijn poging op de keirin, het onvoorspelbaarste onderdeel op zijn programma. En waar in 2024, het olympisch jaar, alles wat hij deed na optimale voorbereiding was, was dat in dit na-olympische seizoen met wat meer gevierde teugels. ‘Dus ging ik hier niet naartoe met: het gaat gebeuren.’
Maar in Chili won hij de keirin wel. De kilometer en teamsprint (met Roy van den Berg en Jeffrey Hoogland) schreef Lavreysen ook op zijn naam. En dus kwam het zondag aan op de sprint. Het nummer waarop hij op dat moment al zes jaar ongeslagen was. Het werd een man-tegen-mangevecht tegen zijn grootste concurrent. Tegen Matthew Richardson. De Brit die eerder dit jaar op hoogte in Turkije het wereldrecord van Lavreysen verbeterde op de 200 meter en als eerste man ooit de barrière van negen seconden slechtte – de overtuigende manier waarop dat lukte tergde Lavreysen.
‘Deze is wel lekker’, zei hij na afloop voor de camera. Hij houdt van zijn sport, is er obsessief mee bezig, maar dat vermoeit hem nooit. De sprint is zijn favoriete onderdeel. Samen met de teamsprint was dit het nummer dat hij per se wilde winnen. ‘Dit is hét koningsnummer. Een tegen een op de baan. Als je dan weet: ik versla iedereen, iedereen kun je hebben, dan is dat genieten.’
In de sprint geldt: de eerste die twee ritten wint, is winnaar op dit onderdeel. Lavreysen had tegen Richardson slechts twee ritten nodig. ‘Het is lekker’, zei Lavreysen over zijn winst op de man die zijn record verbeterde. Of hij extra uitdaging nodig heeft, betwijfelt Lavreysen. Wel was hij de afgelopen maanden sinds Richardsons succes geconcentreerder. ‘Ik denk dat dat deze titel nog veel mooier maakt.’
Nooit was de Nederlandse baanploeg zo succesvol als tijdens deze WK. Naast de vier keer goud voor Lavreysen pakte Hetty van de Wouw drie wereldtitels, waarvan een samen met Steffie van der Peet en Kimberly Kalee op de teamsprint. Ook was er twee keer brons en twee keer zilver. Op dat moment moesten Yanne Dorenbos en Vincent Hoppezak hun koppelkoers nog rijden.
Van de Wouw moest op de slotdag toekijken hoe haar concurrenten om de titel op de keirin streden. ‘Ik zat te veel ingesloten in de halve finale, dan kun je nog snel zijn, maar dan heb je daar niet zoveel aan’, zei ze na afloop bij de NOS. Dat was het enige smetje voor haar in een geweldig toernooi.
Vorig jaar oktober, bij de WK in Ballerup, vertelde Van de Wouw hoe haar zelfvertrouwen de afgelopen jaren groeide. Het was haar verklaring voor de stap die ze binnen een jaar maakte: van regelmatig als vierde eindigen tussen de mondiale top, tot verrassend het zilver pakken op de keirin op de Zomerspelen van Parijs, en uiteindelijk naar drie keer WK-zilver rijden in Denemarken – ‘wel beter dan vierde’, zei ze daarbij.
Zoals drie keer goud weer beter is dan drie keer zilver. Ze rijdt met de intentie om te winnen, liet ze destijds ook weten. ‘Dus de volgende keer kom ik echt voor goud en niks minder.’ Die opbracht volbracht ze al op de openingsdag van de WK in Chili. In de Nederlandse nacht van woensdag op donderdag veroverde ze haar eerste wereldtitel op de teamsprint, samen met Steffie van der Peet en Kimberly Kalee. Een historische overwinning bovendien: nooit eerder bemachtigde een Nederlandse vrouwenploeg mondiaal goud op dit onderdeel.
Een dag later schakelde Van de Wouw in een individueel optreden de Nieuw-Zeelandse tweevoudig olympisch kampioen Ellesse Andrews uit op de sprint. Uiteindelijk pakte ze daar ook overtuigend het goud. ‘Ik denk dat ik iemand ben die in stapjes groeit, ik maak geen sprongen’, zei ze na die overwinning bij de NOS.
Vervolgens won ze zaterdag ook de titel op de kilometer, een niet-olympisch onderdeel dat dit jaar voor het eerst voor de vrouwen op het WK-programma stond. Haar tijd van 1.03,121 was een verbetering van haar eigen wereldrecord.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant