Klassiek Sinds het winnen van de Koningin Elisabethwedstrijd wil de hele wereld hem hebben – de Nederlandse pianist Nikola Meeuwsen. Afgelopen week was hij voor concerten weer in eigen land. Het Concertgebouw ging uit zijn dak bij zijn solodebuut.
Nikola Meeuwsen in het concertgebouw op zondag 19 oktober.
Winnaarsconcert Nikola Meeuwsen. Gehoord: 19/7, Het Concertgebouw, Amsterdam. Terugluisteren op NPO Klassiek.
Nikola Meeuwsen en het Concertgebouw Kamerorkest. Gehoord 26/7, Het Concertgebouw, Amsterdam. Terugluisteren op NPO Klassiek.
Hij lijkt er zelf ook een tikje beduusd van: een volle zaal die al in juichen uitbarst nog vóór hij een toets heeft aangeraakt. En dat bij zijn solodebuut in de Grote Zaal van Het Concertgebouw. Maar het is dan ook niet niks, wat Nikola Meeuwsen dit jaar heeft geflikt.
Als eerste Nederlander ooit won hij de Koningin Elisabethwedstrijd in Brussel – een prestatie van wereldformaat. Sinds zijn overwinning trekt de hele wereld aan hem, van Cyprus tot Seoel.
Maar afgelopen week was hij weer éven in eigen land, voor een dubbele thuiswedstrijd: twee concerten in het Amsterdamse Concertgebouw.
Voor zijn solodebuut in de Grote Zaal bracht hij bepaald geen open deuren mee. De drammerige, bijna nooit gespeelde Tweede pianosonate van Dmitri Sjostakovitsj bijvoorbeeld. Of de Variations sérieuses van Felix Mendelssohn.
Grip op de muzikale architectuur balanceerde hij steeds met zangerig en uiterst gebonden spel. Legato is bij Meeuwsen een natuurkracht, geen technisch foefje om een klank te fabriceren. Neem Mendelssohns variatie nummer veertien: Meeuwsen versmolt ‘m tot een religieuze hymne, haast fysíek op de harmonieën leunend.
Na een sterke gespeelde Mozart-sonate en de imposante Fantasie van Robert Schumann was Meeuwsen op zijn best in de toegift, een intermezzo van Johannes Brahms: zangerig, bezonken, zijn linkerhand steeds nét afzonderlijk van zijn rechter bewegend. Prachtig hoe hij daarmee frases aan elkaar verbond. De zaal ging uit zijn dak.
Voor zijn solodebuut in de Grote Zaal nam Meeuwsen bepaald geen open deuren mee.
Nauwelijks bekomen van de euforie moet Meeuwsen de repetities met het Concertgebouw Kamerorkest zijn ingedoken. Zondagochtend een week later staat Mozarts Negende pianoconcert op stapel. Hij kan het stuk dromen: hij speelde het op zijn halve finale in Brussel. Het was ook dit stuk waar hij het hele concours het meest van heeft genoten, vertelde hij pas nog in NRC.
En ook vanochtend zit hij duidelijk te genieten. Niet het soort genieten waarbij je met een beate glimlach achter de vleugel heen en weer zit te wiegen. Nee, het zit ‘m in het speels opzoeken van de dialoog met het orkest. Een schuin oog naar de hoboïsten, een draai van zijn hoofd naar de lage strijkers bij een dramatische inzet. Het wordt beloond met een heerlijk satijnen strijkersklank en pregnante blazers.
In Mozarts solocadens in het eerste deel weeft Meeuwsen er stiekem een aria in uit de opera Le nozze di Figaro, ‘Voi che sapete’. Leuk, én logisch: het is bijna hetzelfde themaatje, maar dan in spiegelbeeld.
Je kunt horen dat het Negende een van Meeuwsens favoriete pianoconcerten is. Hij laat zich meevoeren en droomt soms bijna weg in de noten. Dat werkt beter in het emotionele tweede deel dan in het snelle derde, waar het momentum soms wat inzakt door de vele temposchommelingen. Dromerig uitgesponnen op het ene moment, om er vervolgens weer vandoor te stuiven in een razendsnel gespeeld rondo-thema. Maar je moet het hem nageven, zelfs in die turbonootjes maakt hij prachtig golvende lijnen.
Meeuwsen neemt zijn ovatie bescheiden in ontvangst, maar tweemaal binnen één week een uitverkocht Concertgebouw op de stoelen krijgen, dat kun je gerust een triomf noemen.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC