Op het afgelopen partijcongres heeft D66 het standpunt ingenomen dat het vanwege hun verlangen naar vrijheid vermoorden van vrouwen in ernst gelijkstaat aan politieke moorden, zoals die op Theo van Gogh en Pim Fortuyn. Dat is niet zomaar mijn interpretatie van een of andere obscure tekst in het partijprogramma: dit is een besluit dat de algemene vergadering met 96 procent van de stemmen heeft aangenomen.
Ook kiest de algemene vergadering van D66 in de strijd tegen patriarchale, homofobe en collectivistische normen, onvoorwaardelijk de kant van het individu. Die opvattingen moeten, aldus het congres, onvoorwaardelijk en zonder onderscheid naar culturele of religieuze oorsprong worden uitgebannen. Dus ook als die hun wortels hebben in de islam. Geen dialoog. Geen concessies. Geen kwartier. Dit is om meerdere redenen een belangrijke doorbraak.
Over de auteur
Izz ad-Din Ruhulessin is ICT-specialist en columnist. In de maand oktober is hij gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier meer over ons beleid.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
In de eerste plaats is het een victoire majeure voor mensen met een migratieachtergrond die als individu willen deelnemen aan de vrije samenleving. Sommigen onder hen hebben zich ooit moeten afvragen of hun verlangen naar vrijheid überhaupt wel rechtmatig is, en zich in totale eenzaamheid moeten voegen naar wat ze niet zijn en niet wilden zijn. Dat verlangen is rechtmatig en de erkenning van een grote, gevestigde politieke partij voor deze rechtmatige emancipatiestrijd is een belangrijke opsteker in het eeuwigdurende gevecht van het licht van vrijheid tegen het duister van onvrijheid.
Ten tweede is het besluit een postuum eerherstel voor Ryan al-Najjar (2006-2024) en degenen die nog in haar voetsporen zullen volgen. Bij de behandeling van het agendapunt zijn er ongeveer driehonderd exemplaren van een flyer verspreid waar haar beeltenis prominent op staat met haar heldhaftige laatst bekende woorden voordat familieleden haar executeerden: ‘Het is klaar … Ik wil niet meer leven zoals jullie.’
Een vrouw die in woord en daad vrijheid belichaamt en weerbarstig genoeg is omdat te blijven doen, terwijl zij een realistisch risico loopt om daarvoor ter dood gebracht te worden, is niet zomaar een exotisch lichaam in een stinkende sloot. Ryan is een liberale martelaar van de hoogste orde. Zoals eerder betoogd, is dat qua heldhaftigheid te plaatsen in de traditie van heldinnen als Hannie Schaft.
Ten derde is het significant omdat Geert Wilders altijd zeikt over het partijkartel. Dat noem ik bewust zeikt, want zijn eigen partij bestaat uit Geert Wilders en Stichting Vrienden van de PVV waar Geert Wilders zelf voorzitter van is. Geert Wilders is dus letterlijk een partijkartel op zichzelf. Voor Geert Wilders is het bloed van Ryan al-Najjar ook alleen maar de brandstof voor zijn hetze tegen asielzoekers en de islam. De PVV heeft praktisch geen serieuze maatregelen weten te realiseren ter bescherming van deze meisjes en vrouwen, evenals seksuele minderheden. Daar hadden ze op kunnen aansturen, maar dat deden ze niet, dus in die zin kleeft het bloed ook aan hun handen.
Ten vierde is het relevant omdat tekstschrijver Bob de Ruiter, die onder meer schreef voor Hans van Mierlo, Alexander Pechtold en Sigrid Kaag, ooit stelde dat nader te identificeren derden hadden besloten om een passage over Lale Gül uit de HJ Schoo-lezing van Kaag te verwijderen omdat het niet in het narratief van de ‘geslaagde integratie’ zou passen. Gül was er niet van gecharmeerd en schreef er een gepikeerde column over in Het Parool. Zo zou Van Mierlo het niet bedoeld hebben, besloot ze.
Gül had gelijk: zo had Hans van Mierlo het inderdaad niet bedoeld. Maar wat zowel Lale Gül als Bob de Ruiter niet overwogen is dat D66, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Partij voor de Vrijheid, een democratische partij is waar het congres de scepter zwaait. De politieke machine en het partij-establishment verhouden zich daarom tot de wil van het congres, en niet andersom. Dat is wat democraten van dictators onderscheidt.
Of u woensdag op D66 gaat stemmen, moet u zelf beslissen. Het past een columnist niet om u daarover te adviseren. Waar ik u wel over kan adviseren, in een tijd waarin veel mensen met het gevoel rondlopen dat de politiek niet luistert, is om lid en actief te worden in een politieke partij. De algemene vergadering bepaalt namelijk, behalve bij de Partij voor de Vrijheid, dus als de politiek niet naar u luistert: overtuig uw medeleden en láát hen luisteren.
Dit was mijn laatste gastcolumn voor deze maand. Bedankt voor uw aandacht. Om Els Borst, die net als Ryan al-Najjar vanwege religieuze motieven werd geëxecuteerd, te citeren: het is volbracht.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant