Wie in deze dagen van stemmenjacht op zoek gaat naar een onpartijdig beeld van de aanstaande verkiezingen, eindigt in een gigantische loods in Den Haag, symbool voor een tot in de puntjes georganiseerd systeem.
Ja. Hier kom je dus uit wanneer je zoekt naar een beeld van de aanstaande verkiezingen zónder verkiezingskermis. Een beeld zonder lijsttrekkers die glimmend meedoen aan een quiz, hun eigen krantje mogen maken op een nieuwsredactie, elkaar ijzerenheinig proberen af te troeven in een debat, of op zaterdag met flyers en een opgeprikte glimlach door de winkelstraten trekken, op zoek naar een persmomentje met een hardwerkende Nederlander die hier zijn eerlijk verdiende centjes komt uitgeven.
Een neutraal beeld, een beeld dat ons (‘de mensen thuis’) toont waar we het voor doen wanneer we woensdag gaan stemmen op de partij die onze ideeën en standpunten over het land waarin we willen wonen het best vertegenwoordigt. Zoek naar zo’n onpartijdig beeld en je eindigt in een loods in Den Haag.
De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Hier staat, op de dagen dat er geen verkiezingen zijn, wat gelukkig nog altijd de meeste dagen zijn, opgesteld wat je nodig hebt in het stemlokaal: stemhokjes, stoelen, borden met tijden, kratten met nummers, stembussen.
De exacte afmetingen heb ik niet, maar afgaande op de foto’s die Robin van Lonkhuijsen er nam voor ANP, moet het een behoorlijk grote loods zijn, volgestouwd met hoog opgetaste en gestapelde spullen, een gigantisch pakhuis voor de democratie.
Het leukst aan deze achter-de-schermenfoto is de ogenschijnlijke chaos. Wat? denk je bij het kijken naar deze zee van grijze containers, die er op verkiezingsdagen dan misschien uitzien als officiële stembussen met een belangrijk dik slot erop, maar hier toch vooral lijken op de afvalbak waarin je vanmorgen nog een lekkende vuilniszak gooide.
Hoe weten die bijna verdwijnende mannen – ongetwijfeld hardwerkende Nederlanders, maar er komt een moment dat hard werken overgaat in burn-out – welke bak waar naartoe moet?
Nou ja, dat weten ze natuurlijk prima. Ik schreef niet voor niets ‘ogenschijnlijk’. De man op links noteert iets met een pen op een lijstje, die heeft de dingen volledig onder controle, dat zie je zo. En op andere foto’s die Van Lonkhuijsen maakte, is te zien dat de spullenzee hier en daar netjes gespleten is door kaarsrechte paden die helemaal naar de andere kant van de loods leiden en overzicht bieden.
De vloer glimt er als een spiegel en er hangt nog net geen zogenaamd handgeschreven bordje met ‘In dit huis… werken we hard aan het zorgvuldig onderhouden en überhaupt praktisch mogelijk maken van de randvoorwaarden van uw democratische recht’. Dat zou ook een beetje een te lange zin zijn.
Toch is dat precies wat hier gebeurt en waarom deze foto nu in de krant moet. Knip of print hem uit en hang hem tot en met woensdag aan de muur, in het zicht. Vergeet, voor zover dat gaat, de polonaise van individuele politici die tot het allerlaatste moment op stemmenjacht zijn.
In plaats daarvan kun je beter even stilstaan bij het tot in de puntjes georganiseerde systeem van de Nederlandse volksvertegenwoordiging, dat iedereen dankzij een geolied vrijwilligersleger de kans geeft om zijn stembiljet te deponeren in een kliko met een gleuf erin, die eens in de zoveel jaar heel eventjes het hart van de democratie mag zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant