is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
De eerste politicus die me ontroerde stond natgeregend voor de deur. We droogden hem af en gaven hem thee. Hij was de hele natte avond al lukraak bij huizen aan het aanbellen, alleen gekken en studenten deden open. Uit een druipend linnen tasje haalde hij gestencilde blaadjes terwijl hij indringend vertelde over de bestrijding van het boosaardige kapitalisme. Aan het eind van de avond was ik maoïst – al ging dat binnen een dag of wat weer over.
Van zijn partij hadden we nog nooit gehoord, maar toen de SP een paar jaar later voor het eerst de Tweede Kamer in kwam met twee zetels, wist ik hoe het kwam. De harten waren deur voor deur veroverd door vochtige voetsoldaten met druipende linnen tasjes.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als je oplet, zie je ze overal: politici die nooit in de krant of op tv komen en voor wie dat helemaal niet hoeft. Ze zitten bij een partij omdat ze deel willen uitmaken van iets groters, omdat ze menen het goede te kunnen doen, omdat ze ergens in geloven, omdat ze iets in beweging willen krijgen, omdat iemand ze heeft verteld dat ze zelf de maatschappij zijn.
In de loop der decennia ben ik ze tegengekomen op tal van plekken waar niets te winnen was. Bij een herdenking, waar steeds minder mensen komen omdat iedereen die het nog weet oud of dood is, zaten er twee. Ze hadden iets leuks kunnen gaan doen die avond, in de kroeg vielen er aanzienlijk meer zieltjes te ronselen, maar ze waren er. Uit mededogen, omdat de zaak ze aan het hart gaat, al konden ze er verder niks mee in hun Kamerwerk.
In een collegezaal waar dertien studenten ‘iets met Europa’ moesten doen. Het ging nergens over, ze hadden snel een programmaatje in elkaar gedraaid, er moest een politicus bij. Eentje was van ver gekomen met de trein, hoogzwanger, buiten adem en dikke enkels. Vrouw, wat doe je jezelf aan, dacht ik. Ze deed het omdat het haar zo lief was gevraagd en omdat ze serieus benieuwd was naar dertien studenten die ‘iets met Europa’ moeten doen.
Aan een tafel waar ernstig werd vergaderd over vrouwenrechten. Eén was op de uitnodiging ingegaan. Het viel me pas halverwege op dat ze er was, zo stil en geconcentreerd was ze aan het luisteren en meeschrijven, want het ging niet om haar, ze kwam informatie opzuigen en naar verhalen luisteren die soms verdrietig waren, en dan wreef ze in haar ogen als ze dacht dat niemand keek.
In een woonkamer waar eentje heen was gefietst omdat een buurtgenoot ten einde raad was over iets ingewikkelds met de gemeente. Niet omdat hij er iets aan kon doen – dat zei hij ook eerlijk – maar omdat hij vindt dat je mensen in de ogen moet kijken als je zegt dat er niet voor alles een oplossing is.
Als je de hype, het entertainment, het flagrante racisme over ‘migranten die zo te zien geen Canadezen zijn’ en de toeter van Wilfred Genee rechts laat liggen, kun je ze zien: de politici die van mensen houden. De kieslijsten staan er vol mee. Kies een goeie.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant