Van een viool op de dansvloer tot smeken om een draaibeurt op vinyl: dit zijn de beste albums van dit moment.
The BPM (★★★★☆), weerspiegelt het hogere aantal ‘beats per minute’. Sterke stukken als A Bug’s Life en The Nature of Power zijn klassieke acid house, gemaakt met de Roland SP404-drumcomputer. Dat is nogal een verandering, want Sudan Archives’ geknutsel met viool, beats en Afrikaanse ritmiek leverde op haar eerdere albums muziek op die zich nog het best als r&b liet labelen. In dit derde album neemt Brittney Parks ons met haar viool mee de dansvloer op. Lees de recensie.
Call Me Silent (★★★★☆), is een verwijzing naar Michelle Hindriks (pseudoniem Ciel) autisme, dat ze in de titelsong bezingt. Je zou kunnen zeggen: postpunk, want in de holle, rondzingende baslijnen resoneert The Cure, maar wat Ciel bijzonder maakt, is dat hier meer in de mix zit. De lichte stem van Hindriks en haar liedjes zijn in de kern hartstikke poppy. Licht of donker, van Ciel mogen we zelf kiezen. Lees de recensie.
Exile (★★★★☆), smeekt om een draaibeurt op vinyl, dat dan ook best een beetje krasserig mag zijn. Acht jaar moesten we wachten op een opvolger na het debuut Chronology van Jamar Rolando McNaughton (Chronixx). Maar album nummer twee staat gelukkig wel als een huis. Chronixx wisselt spirituele en maatschappelijk betrokken liedjes af met ouderwetse lovers rock. Chronixx duikt diep in de romantiek, met liedjes die misschien wat té plakkerig worden. Lees de recensie.
Lise Cristiani (★★★★☆), is een eerbetoon aan de gelijknamige muzikant. Topcellist Sol Gabetta overrompelt met haar warme toon de muziek waarmee haar 100 jaar geleden geboren heldin rondtoerde. Lees de recensie.
Kaleidoscopic Visions (★★★★☆), leunt anders dan het eerdere album Voices of Bishara meer op compositie dan improvisatie. Kant 1 van de lp-versie, die een paar weken geleden al verscheen, is louter instrumentaal, op kant 2 wordt ook gezongen. Skinners nieuwe album is de freejazz voorbij, maar zijn composities klinken aangenaam organisch en laten zijn geweldige band genoeg ruimte om te excelleren. Lees de recensie.
Rejoice (★★★★☆), van violist Merel Vercammen en cellist Maya Fridman verscheen rond het overlijden van componist Sofia Goebaidoelina (93). In haar spirituele sonate Rejoice wekken ze met flageolettonen een halfuur lang spanning, van fluisterzacht tot fel en grommend. Daarnaast klinken werken van Peteris Vasks en Maxim Shalygin, wiens zwevende Angel een hoogtepunt vormt. Lees de recensie.
SickElixir (★★★★★ ), is een magnifiek album waarop Blawan zijn dwarse, soms bijna pijnlijke maar erg intrigerende ‘industrial techno’ of ‘post-dubstep’ het verhaal laat vertellen over zijn getroubleerde gemoedstoestand. Vooral de persoonlijke lading achter de grimmigste dansmuziek die we dit jaar hebben gehoord, maakt SickElixir indrukwekkend, en een zeldzaam mooi en doordacht album. Het is geen uitgaansplezier dat hier van de muren kaatst, maar bittere ernst. En toch, en dit is het wonder van Blawan, zit er een onweerstaanbare groove in zijn muziek. Een beest van een plaat. Lees de recensie.
Sunlight in the Shadows (★★★★☆), is het resultaat van een songwritersessie met Dan Auerbach, zanger en gitarist van The Keys. Waar One Man Band, het laatste soloalbum van Kane, een rockaangelegenheid was, dienden nu heel de Britse popgeschiedenis en een deel van de Amerikaanse als inspiratiebron. Kane heeft met liefde en kunde een vertrouwd retrolandschap rijk aan riffs en hooks geschapen. Dan openbaart zich ook ten volle een minpuntje van het album. Kane zelf. Lees de recensie.
Ein deutsches Requiem (★★★★☆), van Brahms is door het ensemble van dirigent Raphaël Pichon uitgebracht, gespeeld op historische instrumenten. Wederom levert het een nauwkeurige, theatrale uitvoering vol expressieve details in kleur en articulatie. Pichon koestert het troostende karakter van het stuk, maar laat in het steeds bleker en afstandelijker wordende slotkoor ook twijfel en eenzaamheid doorklinken. Lees de recensie.
Moonlight Concerto (★★★★☆), laat altviool en orkest een betoverende nachtelijke sfeer oproepen. Componist Kalevi Aho onderhoudt sinds 1992 een hechte band met Sinfonia Lahti, aan wie hij vaak zijn wereldpremières toevertrouwt. Op deze cd speelt het orkest twee van zijn concerten met drie bedreven solisten, vol kleur, spanning en poëzie. Lees de recensie.
Figure in Blue (★★★★☆), is een hoogtepunt in Charles Lloyds rijke carrière. Hij dook na een succelvol concert in Santa Barbara met pianist Jason Moran en gitarist Martin Sewell, met hen de studio in. Niet alleen is de toon van Lloyds tenorsax prachtig vol en scherp tegelijk, het samenspel met Moran en Sewell is minstens zo fraai. Lees de recensie.
Te Deum pour Notre-Dame (★★★★☆), eert de restauratie van de Notre-Dame in Parijs na de brand van 15 april 2019. Climaxen razen voorbij, bekkens gonze, en tussendoor improviseert Escaich op het orgel. Soms vertroebelt het orkest, of zingt er iemand vals, maar bij zo’n monumentaal project is dat geen schande. Lees de recensie.
Don’t Trust Mirrors (★★★★☆), is een hoogtepunt in het oeuvre van Kelly Moran. Ze heeft vele uithoeken van de muziek verkend, behalve die van de platte pop. Als soloartiest maakte ze wonderlijk mooie platen op de scheidslijn van modern-klassiek en elektronisch. Haar album Don’t Trust Mirrors is van die laatste categorie en voelt als een lange meditatie. In tien tracks brengt ze je naar een andere wereld. Als je je ogen sluit, zie je natuurlandschappen opdoemen. Of een zon die opkomt boven een mistig weiland. Lees de recensie.
Ja ik ben vastgelopen (★★★★☆), begeleidt in vijf van de zeven stukken Bogaers’ verhaal; Bogaers (64) die een paar jaar geleden na een tentoonstelling van zijn collagekunst in het Foam in Amsterdam vaststelde dat kunst hem niets meer te bieden had. Zijn vriend, de muzikant en componist Tom America (76), nam zijn verhaal in diverse interviews op en zette het zo verzamelde stemmateriaal om in composities die samen dit wonderschone, unieke album vormen. Met Ja ik ben vastgelopen heeft Tom America, een conceptueel sterk, fraai getoonzet album gemaakt waarop nu eens niet het succes van een kunstenaar maar diens mislukking centraal staat. Dat blijkt veel interessanter. Lees de recensie.
Yuri Honing’s Peace Orchestra (★★★★☆), bevat onder andere twee stukken van het weergaloze concert van Yuri Honing’s Peace Orchestra. De gedachten gaan meteen terug naar april 2023, toen Honing zijn Peace Orchestra op het Transition festival in Utrecht presenteerde. Daarnaast staat er een verrassend inventieve liveversie van John Lennons Imagine op de plaat. De overige vijf stukken zijn eind vorig jaar in de studio opgenomen. Fijn dat het fraaie samenspel van deze band nu is vastgelegd. lees hier de recensie .
Exquisite corpse (★★★★☆), is speciaal door Ellis Ludwig-Leone gecomponeerd voor het Adam Quartet. Het getalenteerde Adam Quartet heeft zijn eersteling gemodelleerd naar een spel van surrealistische kunstenaars. Een mysterieuze Exquisite corpse, met Bachs koraalmelodie Aus meines Herzens Grunde als leidraad, die in het vierde deel kunstig verwerkt als fuga bovendrijft uit een klankwereld vergelijkbaar met goedmoedig walvissengezang. Lees de recensie.
Paris-Hollywood (★★★★☆), is het nieuwe album van de Franse filmcomponist Alexandre Desplat. Desplat dirigeert zelf het Orchestre de Paris met hoogtepunten uit zijn heerlijke repertoire voor Hollywoodfilms. Het Parijse orkest glimt als een Oscarbeeldje in de kleurenrijkdom van Desplats orkestraties. Door zijn effectieve gebruik van speciale instrumenten, spiegelt Desplat sfeer en setting van de film. Lees de recensie.
The Life of a Showgirl (★★★★☆), dat vrijdagochtend vroeg op de streamingplatforms verscheen, heeft meer focus dan de voorganger, is tekstueel gevat en ook muzikaal een stuk hoekiger. En dus lijken er weer ouderwetse Swift-hits in aantocht. ze weer met de Zweedse hitmaker Max Martin (en diens vaste collega Shellback), met wie Swift in de jaren tien haar grootste successen boekte. Toch grijpt Swift met Martin niet gemakzuchtig terug naar het geluid van vroeger. De nieuwe liedjes klinken ook echt nieuw. De instrumentaties zijn droog en transparant: door het hele album, van twaalf strakke liedjes in een nette 40 minuten, danst een plonkende, akoestische bas. Je ziet de arrangementen bijna voor je ogen in elkaar haken.
Grote maatschappelijke onderwerpen, of de nijpende problemen van deze tijd, benoemt Swift niet. De liedjes van Swift gaan over Swift: we zijn het gewend en er is ook niets op tegen, als er maar scherp geschreven wordt en je af en toe ook even in de lach mag schieten. Lees de recensie.
Twilight Override (★★★★☆) van Wilco-boegbeeld Jeff Tweedy bestrijkt 111 minuten en, voor de vinylkoper, drie lp’s. Die vinylkoper krijgt er een essay van Tweedy bij. Hij zegt zich overweldigd te voelen door de gitzwarte politieke ontwikkelingen in de VS. ‘Met dit album overweldig ik gewoon terug.’ Mooie uitleg, maar wat het panoramische Twilight Override zo wonderbaarlijk goed te verteren maakt, is juist het feit dat het geen politieke marathon is. Lees de recensie.
Voor de luisteraar klinkt deze live-opname Live In Salzburg 1988 (★★★★☆) van ICP Orchestra na 37 jaar nog zeer verfrissend. Iedere keer als je de draad even kwijt bent, gebeurt er weer iets onverwachts dat je intens vrolijk stemt. Alle ICP-ingrediënten zijn aanwezig. Vurige improvisaties bijvoorbeeld, die overgaan in speelse melodietjes die je niet uit je hoofd krijgt. Of de pesterige manier waarop Mengelberg zelf met ontregelende pianonoten de band op het verkeerde been zet. Lees de recensie.
Alleen te luisteren op Bandcamp.
The Family Acid neemt je op Colour Out Of Space (★★★★☆) mee op een ambientachtige reis, door een vervreemdend schilderij van synthesizer, stem en gitaar waarin je desgewenst iets van Talk Talk, Pink Floyd en Serge Gainsbourg op een sombere dag kunt horen. Het illustere duo achter The Serenes blijven met hun ruggen naar ons toe staan. Ze maakten deze muziek voor zichzelf, maar altijd is er subtiele melodie, als nevel boven het land. Lees de recensie.
De Duitse mezzosopraan Anna Lucia Richter behoorde in mei tot de sterren van het Mahler Festival in Amsterdam. Haar geheim? Een ultieme concentratie op de tekst, inclusief het besef dat niet altijd alles per se mooi moet klinken. Pers het woord ‘grau’ bijvoorbeeld maar lekker grauw uit de keel. Op Mahler: Songs of Fate (★★★★☆) overtreft Richter zichzelf. Het beroemde Urlicht kan amper beter: strak geprojecteerde stem, licht wiegend vibrato. Lees de recensie.
Vanuit zijn eenzame studio laat Mories, de producer uit Drachten achter Gnaw Their Tongues al decennialang een onstuitbare stroom experimentele noise en ‘dark ambient’ over de wereld spoelen. Op zijn laatste album The Genesis of Light (★★★★☆), de titel zegt het al, permitteert hij zich toch een streepje licht. Mories laat trage golven van orgelachtig geluid over elkaar heen rollen, laag voor laag en indringend als de gitaardrones van bijvoorbeeld Sunn O))). Majestueuze muziek, die het beste met de koptelefoon op en de ogen dicht kan worden ervaren. Lees de recensie.
Als je ze speelt zoals het London Symphony Orchestra onder chef-dirigent Antonio Pappano, boeien de symfonieën van Vaughan Williams wel degelijk. Neem de Vijfde symfonie. Met vioolnevels en verre jachthoorns is het een onvervalste plattelandsidylle (niet voor niets vergeleek een collega-componist Vaughan-Williams’ stijl met ‘een koe die over een hek staart’). Lees de recensie.
De groove is alom aanwezig op Meydan (★★★★☆) van zangeres Meral Polat. De Koerdisch-Nederlandse zangeres, die met haar debuutalbum Ez Kî Me liet horen waar een mix van Anatolische folk met andere muzikale culturen toe kan leiden, zet de lijn voort. Dus hoor je boven dat pompende ritme woestijnblues gitaarlijntjes waar Polat met haar stem doorheen slalomt. Een samenwerking met een keur aan internationale artiesten levert een waaier aan stijlen op van Anatolische psychedelica, maliblues en afrobeat met als constante die broeierige, ritmische puls. Lees de recensie.
De Amerikaanse drummer Kassa Overall heeft in veel van zijn werk al verwezen naar de hiphop waarmee hij in de jaren negentig is opgegroeid. Op zijn nieuwe album Cream (★★★★☆) neemt hij met zijn liveband acht klassiekers als basis voor jazzbewerkingen. Je hoort de liefde voor hiphop terug in de muziek, waarin geen elektronica meer aan te pas komt. Overall vindt met zijn band in ieder nummer de harmonische eigenaardigheden van het origineel en geeft saxofoon en dwarsfluit alle ruimte voor improvisatie. Lees de recensie.
De Chinees-Amerikaanse componist Ming Tsao ontwierp een algoritme waaraan hij pianomuziek van Karlheinz Stockhausen voerde. Daaruit ontstond Plus or Minus (★★★★☆) voor twee piano’s en elektronica. Plus or Minus is gemaakt met moeilijke formules. Zo klinkt het ook. De muziek zingt, maar dan wel met de lyriek van een hyperintelligent ruimtewezen. De techniek en timing van het Duitse pianoduo GrauSchumacher zijn haast onmenselijk. Lees de recensie.
Met Midnight Sun (★★★★☆) heeft Zara Larsson zichzelf muzikaal geüpdatet en is wezen pootjebaden in verleidelijk, glimmende kunstmatigheid van hyperpop. En dat is heel consequent en knap gekoppeld aan andere genres. Girl’s Girl heeft de tikkende syncopen van UK garage en Hot & Sexy is klassieke house gedoopt in een hoogglanslak. Omdat het met brutale flair en gespeend van braafheid is gedaan, word je meer dan eens door de zoemende, zagende en sissende dancebeats de dansvloer op gegeseld. Lees de recensie.
Amen (★★★★☆) is voor de liefhebbers een parel in het oeuvre van de ‘gekke professor’ van de heavymuziek. Igorrr, waarin Gautier Serre de meeste instrumenten bespeelt maar ook een stoet aan ingehuurde bandleden en gastmuzikanten passeert, heeft de gehaktmolen van de muziekstijlen nog een tandje hoger gezet. Amen ontvouwt zich als een vrolijk muziekfeest waarbij je soms hardop in de lach schiet. Pretentieus is Igorrr niet, lijkt Serre te willen zeggen. Beleef er vooral plezier aan. Lees de recensie.
Meer muziek? Bekijk hier ons volledige archief van albumrecensies.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant