De aanval op een peuterspeelzaal laat zien dat het Poetin menens is en dat de strijd nog bloediger zal worden. Maar het lijkt erop dat wij Nederlanders in verkiezingstijd niet beseffen, en vooral niet wíllen beseffen, wat ons boven het hoofd hangt.
Een Oekraïense vriend zei me na anderhalf jaar oorlog, in de winter van 2023, in Kyiv: ‘In Oekraïne zijn alle kinderen volwassen geworden. Er zit niks anders voor ze op. Het grote probleem is dat de meeste volwassenen in Europa helaas kinderen zijn.’
Dezelfde vriend belde me woensdag om twaalf uur ’s middags op en zei: ‘De Russen hebben net een peuterspeelzaal in Charkiv aangevallen met Shahed-drones.’ Even later werden op internet de eerste beelden gedeeld, semi-live. Reddingwerkers die het brandende, gebombardeerde gebouw ingingen, wetende dat de Russen dol zijn op de ‘double tap’-methode: een kwartier of half uur na de eerste voltreffer een tweede raket of Shahed-drone sturen om zoveel mogelijk reddingswerkers te doden.
De brandweermannen gingen het gebouw in, keer op keer, en kwamen de rokende ruïne uit met in winterkleren gehulde peuters tegen hun borst geklemd.
Over de auteur
Jaap Scholten is medeoprichter van stichting Protect Ukraine en publiceerde onlangs het boek Nastya in Charkiv, Naar de frontlinie van Europa.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Volodymyr Kadegrob, de vriend die me belde, is adviseur van oud-minister van Economische Zaken Timofiy Mylovanov en een van de beste informatiebronnen over Oekraïne. Volodymyr: ‘We gaan een nieuwe fase van de oorlog in. Het wordt de zwaarste fase. Het zal bloederig worden. Nu de Tomahawks van tafel zijn, wil Poetin escaleren. Hij gaat in Europa escaleren en hij gaat hier escaleren. Hij wil in Oekraïne een humanitaire ramp veroorzaken en mensen Europa in drijven.
‘Samen met Iran heeft Rusland de shaheds en de ballistische raketten verbeterd. Ze zijn accurater geworden. Ze zullen civiele doelen aanvallen en de energie infrastructuur platleggen, zodat mensen in Kyiv, Charkiv, Chernihiv geen water en verwarming hebben. Hij wil ons kapotmaken. De peuterspeelzaal in Charkiv is slechts de prelude.’
Nog geen maand geleden waren we met hulporganisatie Protect Ukraine in Charkiv, Odesa, Rivne, Kyiv. In die laatste stad maakten we de grootste drone- en raketaanval van de oorlog tot nu toe mee. Het geratel van luchtafweergeschut, explosies, het geruis van overkomende raketten. Een andere werkelijkheid. Wij hadden een hotel met een goede, diepe kelder, maar stel dat je met kinderen een kilometer van de dichtstbijzijnde schuilkelder leeft. Dan zit er bij bombardementen, die elke nacht plaatsvinden, niets anders op dan schuilen onder de trap of in de badkamer.
In Rivne leverden we bij Shield een koelwagen af, voorheen van een kruidenier annex traiteur in Bloemendaal. Het pand van Shield, een organisatie die gestorven verdedigers van het slagveld terug naar huis brengt, ligt in een woonwijk van oude Sovjet-flats. Vlak achter de ingang stonden drie zeecontainers met koelingen te zoemen. Men opende één container voor ons. Dat beeld en die geur heeft me sindsdien niet meer verlaten. Ik weet niet of ik voor die tijd nog kinderlijk naïef was, maar na het zien van de opgestapelde lichamen en lijkzakken was ik het in ieder geval niet meer.
Deze levenloze lichamen zijn de vaders en moeders, de zonen en dochters, die voor onze vrijheid vechten. Joris Luyendijk, die erbij was, spreekt over ‘kinderboerderij Nederland’. Dat is het overweldigende gevoel dat mij overvalt iedere keer dat ik uit Oekraïne terugkeer naar Holland. Het lijkt erop dat wij niet beseffen, en vooral niet willen beseffen, wat ons boven het hoofd hangt. We zitten allemaal zo heerlijk comfortabel in onze eigen bubbel. De wereld is vol van onrecht en gruwelijke misdaden, we kijken niet graag naar deze oorlog.
Alleen wordt deze genocide dichterbij dan Marbella of de stranden van de Costa del Sol begaan, en vormt zij een bedreiging voor onszelf en alles wat ons lief is. Mijn betrokkenheid is allereerst gevoed door morele verontwaardiging – welke hufter bedenkt het om een peuteropvang aan te vallen? – en woede, zoals velen van ons dat voelen bij de moordpartijen in Gaza.
Maar daarnaast is er een element van angst en eigenbelang. Het fascistische, Russische systeem is een directe bedreiging voor ons. Ik wil niet dat mijn kinderen over twee of zeven jaar een grote oorlog in Europa moeten uitvechten tegen Russen en onderworpen Oekraïners, omdat wij nu te laks en weifelachtig zijn.
Het is voor mij een raadsel dat deze nabije oorlog vrijwel geen thema is bij de verkiezingen. We zijn liever met allerlei bijzaken in de weer, terwijl het water tegen de patrijspoorten van de Titanic klotst. Want Poetin is heel helder over zijn bedoelingen. Hij wil de satellietstaten van de Sovjet-Unie terug en verder in Europa maximale verdeeldheid zaaien.
Wanneer je daar geweest bent, houd je op kind te zijn. Ik nodig daarom iedereen uit naar Oekraïne te reizen, zelfs wanneer je alleen maar naar Lviv gaat krijg je genoeg mee en zie je hoezeer gewone mensen in Oekraïne buitengewone dingen doen. Ik mag hopen dat Nederland komende woensdag als een volwassene naar de stembus gaat, en op een partij stemt die beseft dat het in Oekraïne over ónze toekomst gaat.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant