De vertrouwde en o zo aantrekkelijke schermutselingen op diplomatiek en romantisch terrein worden in het derde seizoen van ‘The Diplomat’ voortgezet. Met een cast die, een wereldwijde politieke crisis ten spijt, groot plezier uitstraalt.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Als je het goed bekijkt, is het derde seizoen van de Brits-Amerikaanse serie The Diplomat een totale feelgoodervaring, die zich niettemin afspeelt in een wereld die voortdurend wankelt op het randje van de afgrond. Een Russische onderzeeër zinkt voor de Britse kust en heeft een mysterieus nucleair wapen aan boord, heerlijk toch? De relatie tussen de Verenigde Staten en Groot-Brittannië is in gevaar omdat een leugen uit de kast komt kletteren.
De consequenties blijven allemaal ruim binnen de veilige kaders van een achtdelige Netflixserie, waarin we toch vooral willen weten hoe de relatie tussen Kate Wyler (Keri Russell als Amerikaanse ambassadeur in Londen) en haar al even aantrekkelijke echtgenoot Hal (Rufus Sewell als voormalig ambassadeur en rock-’n-roll-diplomaat) zich ontwikkelt.
Zoals de serie The West Wing (1999-2006) ooit een schitterende vluchtheuvel was voor Amerikanen die de regering-Bush graag even parkeerden om in het fictieve gezelschap van de hyperslimme en geestige bewoners van het Witte Huis te verkeren, zo kunnen we ons in The Diplomat voortdurend laven aan politici die er niet alleen schitterend uitzien, maar ook de hele dag dingen aan het oplossen zijn, als grootmeesters aan het schaakbord van de wereldpolitiek.
Showrunner Debora Cahn, die zelf bij The West Wing begon, maar ook schreef voor Homeland, schetst niet een al te rooskleurig of zelfs idealistisch beeld van de internationale diplomatie. Onze heldin Kate Wyler heeft alles over voor de oplossing, de handdruk, de gezamenlijke persconferentie, zelfs als de overeenkomst is gebouwd op leugens en chantage. Zo is ze ook wel weer, terwijl ze er ondertussen een turbulent romantisch leven op twee continenten op nahoudt.
Maar laten we vooral niet doen alsof The Diplomat een hitserie is vanwege de politieke machinaties. Dwars door de bilateraaltjes heen is het derde seizoen van The Diplomat een romcom op het hoogste niveau. Zonder al te veel te spoilen kan worden gezegd dat met de onverwachte dood van de Amerikaanse president aan het slot van seizoen 2 de inzet voor het echtpaar Wyler aardig wordt verhoogd. Seizoen 3 sluit naadloos aan en aan het slot van de eerste aflevering wordt een beslissing genomen die het hele seizoen lang nagalmt. Nogmaals, de dilemma’s en problemen zijn glashelder, maar nooit beklemmend.
Het internationale plot mag ons in de loop van dit derde seizoen in uitzinnige richtingen meesleuren, maar het zijn de acteurs en hun gevatte dialogen die van The Diplomat een eersteklas bingemachine maken. Het echtpaar Wyler zelf natuurlijk die hun eigen war of the roses hier uitvechten, terwijl Kate nog een aantal aanbidders op de reservebank heeft. Er wordt in de serie opvallend no-nonsense gedaan over seks en jaloezie, met Kate als de vrouw die de seksuele regie voortdurend in eigen hand neemt.
Twee oudgedienden van The West Wing zijn Allison Janney en Bradley Whitford, met Janney als de zoveelste fictieve vrouwelijke Amerikaanse president. Een kwarteeuw na C.J. Cregg en Josh Lyman, hun rollen in The West Wing, keren ze terug naar het Witte Huis, ditmaal als het presidentiële echtpaar Penn, met een first husband die het er maar moeilijk mee heeft.
Ook goed nieuws is de terugkeer van de briljante Rory Kinnear als de onberekenbare Britse premier Nicol Trowbridge, die graag de speciale relatie tussen de twee landen wil opblazen als zijn ego wordt gekwetst. Het slot van het derde seizoen is een slimme voorzet naar ‘De nieuwe avonturen van Kate en Hal’.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★★☆
Drama
Achtdelige serie van Debora Cahn
Met Keri Russell, Rufus Sewell, Allison Janney
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant