De lezersbrieven. Over de ‘hardwerkende Nederlander’, drs. Mallebrootje, politieke partijen die moeten ‘leveren’ alsof ze groothandels zijn en Bontenbals opmerking over religieus onderwijs.
De laatste weken gaat het in de media in toenemende mate over de ‘hardwerkende Nederlander’. Daarmee wordt algauw de suggestie gewekt dat degenen die niet tot deze categorie behoren profiteurs zijn.
Hoe moeten deze mensen zich daar bij voelen? Denk aan mensen met een handicap, met een licht verstandelijke beperking, met AOW, kortom alle mensen die geen andere keuze hebben dan van een uitkering te leven. En dan heb ik het nog niet gehad over de hardwerkende en uitgebuite niet-Nederlander.
De Raad voor Volksgezondheid en Samenleving had het onlangs over een ‘hypernerveuze samenleving’: de helft van de mensen is overbelast door hun werk. Wie echt iets wil doen voor hardwerkenden, maakt zich sterk voor verbetering van de arbeidsomstandigheden zónder groepen mensen tegen elkaar uit te spelen.
Noud Jansen, Dommelen
Wat heeeeerlijk dat drs. Mallebrootje weer voor even terug is! Dat is wat dit land nodig heeft. Hij mag vaker langskomen – ik besef nu pas hoe ernstig hij gemist werd.
Esther Werneke, Weesp
Waarom gaat het er steeds over dat partijen moeten ‘leveren’? We hebben het toch niet over bestellijstjes bij grootgrutters of consumentengroothandels?
We moeten het hebben over plannen voor de toekomst van Nederland, over oplossen van reële (dus geen denkbeeldige) problemen, over de toekomst van Europa en de wereld. Plannen die de verslechtering van de natuur en het klimaat ombuigen naar verbeteringen.
Dat vergt langetermijnvisie, geen kortzichtige en kortetermijnbelangenbehartiging voor eigen achterban, die zich als een club verwende consumenten gedraagt. Denk aan de kinderen en kleinkinderen.
Marjon van Holst, Delft
De kritiek op de uitlating van Bontenbal bij Nieuwsuur inzake de vrijheid van religieus onderwijs is terecht, maar ook nogal gratuit.
Dankzij zijn eerlijkheid – hij draaide er niet omheen – werd pijnlijk zichtbaar wat we allang weten, maar gemakshalve hebben weggestopt. De politici die nu de ketelmuziek maken, beseffen waarschijnlijk nog niet dat het aanpakken van deze situatie de religieuze gemeenschappen en de onderwijswereld in de volle breedte op hun grondvesten zullen doen schudden.
Hiermee vergeleken zijn andere ethische dossiers klein bier. Ik ben dan ook benieuwd wie nu de politieke moed toont om de daad bij het woord te voegen.
Rien Seip, Geleen
In de krant wordt verslag gedaan van ervaringen van vrouwen over de sociale (on)veiligheid. Zij vertellen die tijdens een avondwandeling door Amsterdam Zuid-Oost. De ontwerper, Eva James, meldt dat Amsterdam nu pas bezig is met sociale veiligheid in de openbare ruimte, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Wenen. Die stad was eind vorig eeuw al actief op dit terrein.
Hier schiet het geheugen tekort. Begin jaren tachtig was er in Amsterdam aandacht voor het onderwerp, gestimuleerd door wethouder Ruimtelijke Ordening Michael van der Vlis. Er verschenen rapporten over hoe je de veiligheid in de openbare ruimte voor vrouwen kon verbeteren door bijvoorbeeld goed verlichte, overzichtelijke routes.
Het probleem is dat veel mannen het toen – en kennelijk ook nu nog –maar geneuzel vinden. Het wordt de hoogste tijd dat we deze mannen niet meer serieus nemen en meer vrouwen – ook vrouwen van kleur, die op de foto ontbreken – onze woonomgeving gaan ontwerpen. De adviezen liggen al klaar!
Hans van Zijl, Amsterdam
Ronkende geluiden over bedrijven die veel aan de verhoogde defensie-uitgaven gaan verdienen. Wat ik telkens mis, maar dat zal mijn onkunde zijn, is de onderbouwing van die hogere uitgaven in de toekomst. Men koopt in eerste instantie materiaal wat nu ontbreekt, maar straks liggen er genoeg raketten, zijn er genoeg vliegtuigen en tanks en heb je alleen nog onderhoudskosten en aanvullen wat tijdens een oefening is verbruikt.
Personeelskosten liggen vast, onderhoudsbudget ook, maar zolang er geen oorlog is waarin veel materiaal wordt verschoten of sneuvelt, hoeft er toch amper nieuw materiaal aangekocht te worden? Als de EU bijvoorbeeld in 2030 voldoende materiaal heeft liggen, is dan het handhaven van de 5-procentnorm als Navo- bijdrage nog reëel? Of hebben we dan een defensie-industrie op hoog niveau en wereldwijde vraag naar deze (mogelijk nog niet ‘combat proven’) zeer geavanceerde wapens, waarmee de EU een grote wapenleverancier wordt?
Meerten van der Laan, Meeden
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant