Afkicken, dat was het voor mij. Zo’n campagneweek waarin BN’ers ineens moeten wijken voor lijsttrekkers – waar Vandaag Inside anders ongetwijfeld tijd had gehad voor een strapats van Gordon (hoe zou het met hem zijn?!), mocht Henri Bontenbal nu aanschuiven om soort van sorry te zeggen voor wat hij dinsdag in Nieuwsuur zei. Hij baalde van hoe hij had geformuleerd dat het onvermijdelijk is dat de vrijheid van onderwijs, artikel 23, soms botst met artikel 1 van de Grondwet – kwam door zijn bètabrein, inderdaad een serieuze aandoening.
In Nieuwsuur verkondigde Dilan Yesilgöz naar aanleiding van het voorstel Antifa als terroristische organisatie aan te merken (de VVD stemde voor) dat ze het Antifa-gedachtegoed ‘gewoon niet wil’ in Nederland. Ze zal er in een andere talkshow wel weer soort van sorry voor mogen zeggen.
Ik had, een unicum, zin in een troepje BN’ers, dat onoprechte ge-ha-ha-ha dat ze zo eigen is. Wat had ik het lang niet gehoord! Het was behoorlijk tijd voor RTL 5.
Mijn favoriete bekende Nederlander is de onbekende bekende Nederlander, en in Kom je bij me eten? VIPS is die categorie prima vertegenwoordigd. Het programma valt onder wat ik huisgenotentelevisie noem, dagelijkse nonsens rond etenstijd. Erdoorheen praten of ondertussen staan koken is een vereiste. Programma’s in datzelfde straatje: Border Security Australië, First Dates en vrijwel alles wat te maken heeft met het verkeer.
In Kom je bij me eten? VIPS, sinds augustus te zien, verzorgen vijf collega-bekendheden elk een driegangendiner. Elke aflevering wisselt de host, aan het eind van de uitzending mogen zijn of haar gasten een oordeel vellen over de avond. Woensdag stond de uitzending in het teken van ‘zangers’, in andere weken deden er bekendheden mee uit bijvoorbeeld categorieën Goede tijden, slechte tijden en Echte meisjes in de jungle.
De beurt was aan René Karst, die we kunnen kennen van bangers als Een atje voor de sfeer (een Wiki-triviaatje tussendoor: in haar biografie vertelde prinses Amalia graag wakker te worden met dat nummer) en Liever te dik in de kist. Gezelligheid alom met gasten Frank van Etten, Mike Peterson, Tommie Christiaan en Roy Donders.
Tot half twee ’s nachts was Karst in de weer geweest om zijn dinertje voor te bereiden en dat betaalde zich uit: op het menu stonden een bakkie koffie, een soep met pulled chicken, beenham met rodewijnsaus en het spektakelstuk, een toetje dat Het zwanenmeer heette, een plas blue curaçao met daarop toefjes vanille-ijs. Er werd meerdere keren opgeschept. ‘Restaurantniveau’, vonden de gasten. Heerlijk, gezellig, alles was even gezellig. En ik genoot mee, door hoe serieus Karst het allemaal nam.
Want ik begrijp nu: BN’ers hebben een functie, opvulling zijn, ervoor zorgen dat politici niet uit pure wanhoop gaan zitten raaskallen in talkshows. We hebben jullie nodig, jongens. Kom snel terug, schrijf een boek/maak een transformatie door/kom met een Hazes-cover, praat erover, vul die zendtijd. Onbenulligheid, het is van landsbelang.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant