Oorlog in Oekraïne
Dit is het dagelijkse commentaar van NRC. Het bevatmeningen, interpretaties en keuzes. Ze worden geschreven door een groepredacteuren, geselecteerd door de hoofdredacteur. In de commentaren laat NRC zien waar het voor staat. Commentaren bieden de lezer eenhandvat, een invalshoek, het is ‘eerste hulp’ bij het nieuws van de dag.
Het kon nauwelijks als een verrassing worden bestempeld, toen Donald Trump vorige week voor de zoveelste keer bakzeil haalde ten faveure van Rusland. Eén telefoontje van Vladimir Poetin bleek genoeg om de Amerikaanse Oekraïne-koers opnieuw volledig te herzien – in het voordeel van de Russische president.
Na een maandenlang diplomatiek zomeroffensief van de Oekraïense president Volodymyr Zelensky, gesteund door zijn Europese bondgenoten, had het er dit najaar op geleken dat Trump eindelijk voor een hardere koers zou kiezen in de richting van Poetin, de agressor in de oorlog in Oekraïne. Uit frustratie over Poetins gebrek aan bereidwilligheid om ook maar één stap te zetten in de richting van een vredesproces, overwoog Trump in het openbaar om Oekraïne (tegen betaling) te voorzien van Tomahawks, een kruisvluchtwapen dat Kyiv in staat zou stellen forse schade aan te richten aan het Russische militaire apparaat. Daarmee zou Oekraïne voor het eerst in de oorlog met enigszins gelijke middelen kunnen strijden.
Dat Poetin de gebruiksaanwijzing van de Amerikaanse president inmiddels van achteren naar voren kan citeren bleek uit zijn interventie, precies één dag voor de komst van Zelensky naar Washington. Wat Poetin hem ook influisterde, Trump sprak een dag later de taal van het Kremlin.
Poetins belangrijkste overwinning was dat Trump de Tomahawks na hun onderhoud weer van tafel haalde. Bovendien klonk plotseling ook weer uit de mond van Trump dat Oekraïne, als het vrede wil, genoegen zal moeten nemen met territoriale concessies in de Donbas. Met geen woord repte de Amerikaanse president meer over de zware sancties waarmee hij talloze keren had gedreigd tegen Rusland en diens handelspartners.
Dat Trump er geen enkele moeite mee heeft een agressor/oorlogscrimineel te belonen met het behoud van gestolen grondgebied zal weinig Europeanen meer verbazen. De Amerikaanse president is nog nooit betrapt op enige morele normen en waarden.
Zijn zwalkende, Amerika-onwaardige Oekraïnebeleid heeft de oorlog bovendien nog geen millimeter dichter bij een einde gebracht. Dat is niet in de laatste plaats te wijten aan Trump zelf, die zich aan geen enkele deadline heeft gehouden die hij de afgelopen maanden aan Poetin had gesteld. In plaats van de Russische dictator richting vrede te bewegen staat Trump toe dat de aanvallen op de Oekraïense burgerbevolking elke dag in intensiteit toenemen.
Nu Trump opnieuw bereid lijkt Oekraïne voor de bus te gooien en te dwingen tot een slechte ‘vredesovereenkomst’ met de agressor, groeit de druk op de Europese bondgenoten om op te staan voor het belaagde land, en te voorkomen dat Poetin en Trump het op zo’n akkoordje kunnen gooien. Dat zou per definitie rampzalig uitpakken voor Oekraïne, en uiteindelijk voor de rest van Europa.
Terecht wees een delegatie van de belangrijkste Europese landen en de EU er dinsdag op dat het opgeven van bezet Oekraïens grondgebied in ruil voor vrede onaanvaardbaar is. Naarmate de VS verder wegdrijven van Oekraïne en een rechtvaardig pad naar vrede, groeit de verantwoordelijkheid voor de Europese leiders. Zij zullen Oekraïne militair, financieel en moreel nog meer moeten steunen en niet mogen zwichten voor de grillen van een losgeslagen Amerikaanse president.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC