is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Deze week: posternostalgie.
Einde van een tijdperk: Drew Struzan is overleden. De kans is groot dat u die naam nooit eerder heeft gehoord. Maar de kans is miniem dat u zijn werk niet kent.
Zeker wie opgroeide in de jaren zeventig of tachtig heeft weleens met zijn neus op een van zijn iconische filmposters gedrukt gestaan. Die van Star Wars bijvoorbeeld, of Indiana Jones. De blik eerst gevangen door de hoofdpersonen in het midden, vervolgens verdwaald in de details eromheen.
Het zijn tijdmachines, die posters. Al was het maar omdat Struzan ze met de hand schilderde. Ze worden inmiddels als kunst vertoond in musea en het origineel van zijn poster voor Big Trouble in Little China (1986) werd in juli verkocht voor 300 duizend dollar.
Wat maakt zijn werk zo goed? Struzan is meesterlijk in het treffen van sfeer en toon. De man die in zijn jeugd wc-rollen voltekende omdat er geen geld was voor degelijk papier, is opgeleid als kunstenaar. Filmkaartjes kon hij niet betalen, aldus de Britse krant The Observer, maar hij bezocht wel de bibliotheek om het werk te bestuderen van El Greco, Rubens en Titiaan.
Geen wonder, kun je zeggen, dat zijn werk een soort altaarstukken lijken, zoekplaatjes die geaccentueerd zijn met licht en kleur. Een poort tot een verleidelijke wereld vol avontuur. Die films wilde je zien.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Zijn posters maakte onze films tot bestemmingen’, aldus Steven Spielberg in Deadline. Regisseurs als George Lucas en Guillermo del Toro werkten daarom graag met hem samen. Volgens Peter Debruge van vaktijdschrift Variety kon hij ‘slechte films er goed uit laten zien, en goede films onsterfelijk’.
Het is nu makkelijk te onderschatten hoe beeldbepalend posters waren in het pre-internettijdperk. Ze boden vaak een eerste kennismaking met de film. Zo was de DeLorean-tijdmachine uit Back to the Future voor het eerst te zien op Struzans teaser-poster.
Zijn poster voor Harry Potter had als doel de boekenfans ervan te overtuigen dat dit de juiste acteurs waren voor hun geliefde personages. En met zijn werk voor Raiders of the Lost Ark (1981) legde hij de look voor alle volgende Indiana Jones-films min of meer vast.
Het was óók een tijd waarin films in de bioscoop draaiden en het daarna wachten was op een videoband. Tot die tijd kon je hooguit Struzans posters aan je muur bekijken om het gevoel van je lievelingsfilm te herbeleven. Zo voedden ze herinneringen; zijn details legden accenten in het geheugen.
Wonderlijk idee: dat een man wiens naam je niet kende misschien wel voor een deel je meest nostalgische filmherinneringen heeft gekleurd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant