Witte Huis In de lange lijn van Amerikaanse presidenten zijn veel aanpassingen aan het Witte Huis uitgevoerd. De gedeeltelijke sloop van de East Wing op initiatief van president Trump, om plaats te maken voor een grootse balzaal, is echter rigoreus.
Een sectie van de East Wing van het Witte Huis wordt dinsdag gesloopt, als deel van de werkzaamheden om een nieuwe balzaal te bouwen op initiatief van president Donald Trump.
Een fatsoenlijke evenementenruimte. Amerikaanse presidenten verlangen er al honderdvijftig jaar naar, aldus president Donald Trump. Het Witte Huis, dat 132 kamers heeft verdeeld over 6.200 vierkante meter, beschikt er niet over. De grootste ruimte, de East Room, heeft plek voor zo’n tweehonderd mensen. Voor grotere ontvangsten of staatsbanketten wordt vaak een grote witte tuintent opgezet, die naar Trumps smaak lelijk is en bovendien veel te ver van de residentie staat (een heel „voetbalveld” verwijderd).
Zo kon het niet langer, vond Trump. In juli lanceerde hij zijn nieuwste vastgoedproject: de balzaal. Nooit eerder was er een president geweest die „goed was in balzalen”. Maar Trump is een bouwer, en hij wist: „het wordt prachtig”. De balzaal zou plaats hebben voor 650 mensen – of duizend zelfs, zou hij op een diner in oktober gezegd hebben.
Op impressies die het communicatieteam van Trump naar buiten brengt is een grote hal te zien in de kleurstelling wit-goud, met hoge klassiekige rondboogvensters, een cassetteplafond, korinthisch aandoende zuilen en een wat uit de toon vallende schaakruitenvloer. En: het zal ongeveer 8.361 vierkante meter beslaan, wat tamelijk groot uitvalt in vergelijking met het Witte Huis zoals het er al staat: dat beslaat 4.645 vierkante meter. The American Institute of Architects is bezorgd over de verbouwing, onder meer omdat de aanbouw qua schaal het aangezicht van het Witte Huis compleet uit balans zal brengen.
Impressie van de voorgenomen nieuwe balzaal bij het Witte Huis.
Het ontwerp is van de Amerikaanse architect James McCrery, die zich specialiseert in kerken en bibliotheken met neo-classicistische elementen. Hij keert zich net als Trump af van moderne bouwkunst en hecht waarde aan ornament, sterker: „een gebouw is niet compleet zonder ornament”. In een interview met The European Conservative verwees hij naar de Akropolis in Athene om zijn theorie te stutten: „ionische tempels hebben vanuit structureel oogpunt geen krullen nodig, maar ze zijn noodzakelijk vanuit esthetisch oogpunt”. De bekendste tempel op de Akropolis, het Parthenon, heeft overigens juist geen krullen (of: voluten).
Het Witte Huis zou intact blijven: de balzaal komt ernaast, zei Trump bij de aankondiging van zijn plannen. Want het presidentiële paleis is „één van de mooiste en meest historische gebouwen in de wereld”. Wat niet intact blijft, is de oostelijke vleugel van het Witte Huis. Maandag verschenen filmpjes van sloopwerkzaamheden.
Trump sloopt niet het oudste deel van het Witte Huis. Het kerngebouw komt uit het einde van de achttiende eeuw, en was een centrum in het stedenbouwkundig ontwerp van de stad Washington, dat als bestuurlijk centrum werd aangewezen van de nieuwe republiek van de Verenigde Staten. De Iers-Amerikaanse architect James Hoban ontwierp het gebouw, president John Adams (1797-1801) was de eerste bewoner.
Dat hoofdgebouw is uitgebreid met een West Wing en een East Wing. President Thomas Jefferson (1801-1809) had de ruimte ten oosten van het Witte Huis nog als terras in gebruik, Martin van Buren (1837-1841) plaatste er badruimtes, daarna kwam er een kas. Theodore Roosevelt (1901-1909) bouwde een eerste, bescheiden oostelijke vleugel, die in 1942 werd uitgebreid onder Franklin Roosevelt (1933-1945). Daaronder kwam een bunker.
De State Dining Room van het Witte Huis in 1902, tijdens het presidentschap van Theodore Roosevelt.
Trump drukt nu zijn eigen stempel op de East Wing. Elke Amerikaanse president krijgt 100.000 dollar voor inrichting naar eigen inzicht, maar het nieuwe gebouw zou ongeveer 250 miljoen dollar kosten. Trump zegt dat zelf te betalen, „samen met andere patriottische donoren”. Zo is er vaker met ingezameld geld aan het Witte Huis gebouwd.
In 1933 kwam er een zwembad. Oók gefinancierd met een inzamelingsactie, toen voor Franklin Roosevelt, die vanwege polio in een rolstoel zat en fysiotherapeutische oefeningen moest doen in het bad. Onder Roosevelt werd het gebouw ook rolstoelvriendelijker. Het zwembad was een toonbeeld van moderniteit, volgens het archief van president George W. Bush, met verlichting ín het bad en sterilisatoren om het water schoon te houden. Het werd gebouwd in de westelijke vleugel, met uitzicht op de rozentuin die in 1913 is aangelegd op initiatief van first lady Ellen Wilson. De rozentuin werd in 1962 herontworpen onder de Kennedy’s – en onlangs bestraat door Trump.
Later, in de jaren zeventig, liet president Nixon een ruimte voor persconferenties bouwen boven het zwembad van Roosevelt. Er waren meer journalisten, die bovendien meer ruimte nodig hadden voor camera-apparatuur.
De grootste verbouwing van het Witte Huis vond plaats onder president Harry Truman, tussen 1948 en 1952. Hij sloopte veel, maar om een andere reden dan Trump: het gebouw was zo slecht onderhouden dat Truman en zijn familie en werknemers het gebouw uit moesten. Tijdens de grote economische crisis van de jaren dertig en de Tweede Wereldoorlog was er nauwelijks geld besteed aan onderhoud. Vóór de ontruiming was de piano van dochter Margaret Truman door de vloer gezakt. Een poot stak door het plafond de ondergelegen kamer in.
Onder president Harry Truman onderging het Witte Huis van 1948 tot 1952 een complete renovatie.
Het gebouw werd compleet gerenoveerd. De buitenmuren, de derde verdieping en het dak bleven, de hele rest werd opnieuw gemaakt. Het gebouw werd gestut met een skelet van stalen balken, op een fundament van beton. Er werden twee kelders aangelegd waar ondersteunend personeel kon werken.
Trump is ook niet de eerste president die zijn zaal niet groot genoeg vond. Theodore Roosevelt liet in 1902 de West Wing aanleggen – waar de Oval Office ligt, maar maakte ook werk van een grotere State Dining Room: een dinerkamer voor veertig vond hij te krap, hij wilde plek voor honderd mensen.
Na een verbouwing onder president Truman wordt de kroonluchter weer aan het plafond opgehangen in de State Dining Room, 1952.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC