Memorabilia In Londen staan zogenaamde ‘autograph hounds’ voor een luxe hotel. Ze verkopen handtekeningen van grote filmsterren door op het internet. Er zit al eeuwenlang geld in handtekeningen. Maar beroemdheden verzinnen ook slimme trucs om handelaren te dwarsbomen.
Timothée Chalamet tekent handtekeningen bij de première van 'Wonka'.
Het is zo rond het middaguur, op een werkdag, en een verzameling morsige mannen staat met multomappen en viltstiften voor een vijfsterrenhotel in Londen. „Emma Stone is binnen!”, zegt er één, ze wachten op handtekeningen. De groep staat hier vaker voor het hotel, zegt de portier, hij heeft twee dranghekken neergezet.
Dit zijn zogenaamde autograph hounds: professionele handtekeningenjagers. Iemand nam een foto van Emma Stone toen ze het hotel binnenliep, vervolgens kwamen ze aangesneld. Elke dag staan ze voor het Corinthia Hotel nu daar persinterviews plaatsvinden tijdens het Londen Film Festival. Ze willen niet geïnterviewd worden. Maar geven, tussen zeker vier seksgrappen door, toe dat ze hier staan voor het geld. „Business and pleasure”.
Handtekeningen zijn namelijk lucratieve handel. Op Ebay – de wereldwijde galerie voor signaturen – gaat een gesigneerde foto van Emma Stone voor rond de 150 euro. Staat de krabbel op een filmposter, pop, of andere merchandise? Dan stijgt de prijs naar honderden euro’s.
Vinylalbums met namen van rockgoden gaan voor duizenden euro’s (meerdere Stones op één album zijn een goudmijn). De heilige graal is een honkbal gesigneerd door een Amerikaanse president. Een set van negentien gesigneerde presidentenballen staat voor anderhalf miljoen dollar online.
De meeste autograph hounds zijn kleine krabbelaars, zoals vermoedelijk hier in Londen. Maar tegen Entertainment Tonight pochte Michael Kasmar, oprichter van website Autograph Pros, dat hij „meerdere miljoenen in deze industrie” verdiende.
Al eeuwenlang is er grote vraag naar handtekeningen. Dat begon met vriendenboekjes in de zestiende eeuw: laten zien wie je kende. De eerste verzamelaars waren naar verluidt Duitse academici, die albums vulden met correspondentie tussen prominenten tijdens hun Wanderjahre, schrijft de Universiteit van Virginia. Daarmee bewezen ze wie ze hadden ontmoet. In de eeuwen daarna won prestige het van naslagwerk, en kromp de correspondentie tot een krabbel.
De opkomst van beroemdheden in literatuur en politiek deed de vraag naar handtekeningen groeien. Er ontstond een markt. In de vroege 19de eeuw noemde de Amerikaanse schrijver Washington Irving handtekeningenverzamelaars al „de muskieten van de literatuur”. Handtekeningen werden geveild, doorverkocht, er was zelfs een tijdschrift genaamd The Collector, waarin marktwaardes werden bijgehouden.
Massamedia als radio, film, televisie en de opkomst van een wereldwijde sterrencultuur vergrootten de vraag. In 1939 persifleerde Walt Disney het fenomeen al met zijn cartoon The Autograph Hound: Donald Duck breekt in bij een Hollywoodstudio om sterren als Mickey Rooney en Greta Garbo om handtekeningen te smeken.
En zoals altijd: het internet verergerde het fenomeen. Door online marktplaatsen zijn er geen pandjeshuizen of veilingen meer nodig. Op websites All Autographes en World of Autographs krijg je ‘gecertificeerde’ handtekeningen – „allemaal door ons verkregen, rechtstreeks van de artiest”. Handtekeningenwolven delen de locatie van sterren online met elkaar. De website Contact any celebrity verkoopt de (mail)adressen van „59,000+ beroemdheden”, zodat je een handtekening per post kunt vragen. En talloze websites leren je wat de handtekeningen waard zijn en hoe je nepperds spot.
Dat leidde de afgelopen jaren tot meer dan irritatie bij beroemdheden. Het internet staat vol filmpjes van verzamelaars, met viltstiften als angels vooruit, die acteurs en muzikanten tot woedeaanvallen dwingen. Vorige maand werd er nog een notoire handtekeningenwolf met geweld tegen het beton geworsteld door de politie, omdat hij actrice Mia Goth (Frankenstein) niet met rust liet op het filmfestival van Toronto.
Hoe gaan beroemdheden ermee om? Sommige acteurs schrijven alleen nog een persoonlijke boodschap. Rocker Dave Grohl zei: „Ik signeer geen shit meer, tenzij het voor een goed doel is.” Muzikant Ted Nugent verkoopt zijn krabbel: „Tweehonderd dollar voor drie!” En anderen, zoals Ringo Starr, Bryan Cranston en William Shatner, tekenen helemaal niet meer. Steve Martin geeft sinds de jaren tachtig visitekaartjes uit: „Dit bevestigt dat u een persoonlijke ontmoeting met mij heeft gehad en dat u mij warm, beleefd, intelligent en grappig vond.”
Al is het de vraag of dat iets gaat helpen: ironisch genoeg maakt een handtekeningenstop de schaarse krabbels meer waard.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC