De lezersbrieven! Over ons ontzettend vrije land, ‘teleurstelling’ als eufemisme, een onvergetelijke uitspraak, de kunst van kritiek, de Telegraaf als werkgever, AI die de plee voor je schrobt, jokkebrokken, omvormen en strategisch stemmen.
Afgelopen zondag zei Mona Keijzer op WNL dat ze ‘is opgegroeid in een land waar vrijheid was’. Keijzer is opgegroeid in een land waar het verbod op discriminatie pas in 1983 in de Grondwet werd opgenomen, waar vrouwen pas sinds 1984 een abortus mogen ondergaan en waar het homohuwelijk pas in 2001 werd erkend. De (linkse) groepen en partijen die voor deze rechten hebben gestreden, vergeet ze te bedanken.
In het licht van de eenzijdigheid van haar argumenten, is het duidelijk dat ze vooral een probleem heeft met mensen van een andere culturele achtergrond. Zo wordt een eerdere strijd voor emancipatie toegeëigend en omgebogen tot een instrument voor nieuwe onderdrukking. Er is maar één manier om hier doorheen te prikken. Als iemand over ‘vrijheid’ spreekt, vraag je dan altijd af: om wiens vrijheid gaat het hier?
Dominique Ankoné, Amsterdam
Ik las de rubriek ‘Klopt dit wel?’ over de uitspraken van SGP-leider Chris Stoffer ten aanzien van abortus. In dit artikel werd onderzocht of er in de stijging van het aantal abortussen sprake was van het fenomeen ‘abortus door geslachtsteleurstelling’, zoals Stoffer beweert. Navraag bij verloskundigen en abortusartsen leverde op dat ook het geslacht in geringe mate meespeelt in de keuze voor een abortus.
Echter, door het te benoemen als ‘geslachtsteleurstelling’ wordt voorbij gegaan aan het feit dat er een aantal genetische ziektes zijn die vooral, of alleen, doorgegeven worden aan het ene geslacht en niet aan het andere. Ik denk dat dit een belangrijker argument is voor de keuze voor abortus dan ‘teleurstelling’ in het te verwachten geslacht. Het heeft me verbaasd dat een factchecker van de Volkskrant hier geen woord aan heeft gewijd.
Thil Tolkamp, Hengelo
Hoe is het in godsnaam mogelijk dat Annabel Nanninga, die ooit bootvluchtelingen die via de Middellandse Zee Europa hoopten te bereiken met het woord ‘dobbernegers’ aanduidde, nu op plek 2 van de kandidatenlijst van JA 21 staat? Een partij die volgens peilingen op 17 oktober op 11 zetels stond. Schande.
Max Kleijngeld, Tilburg
Het is me wel eens overkomen dat ik een recensie beter vond dan het onderwerp, bijvoorbeeld een van Piet Gerbrandy over Gerrit Kouwenaar. Bij het lezen van de recensie van Rutger Pontzen over de expositie van Mark Manders gebeurde het weer.
Hans Ter Borg, ’s-Hertogenbosch
Boeiend te lezen hoe Wierd Duk zich ontwikkelt van journalist tot feitenvrije roeptoeter van het extreemrechtse gedachtengoed. Ik erger me aan hem; vooral aan het gelieg en het uit zijn verband rukken van gebeurtenissen.
Om hem een beroepsverbod op te leggen, gaat me te ver. Maar er is een betrokken partij die wél druk op hem kan zetten: zijn werkgever De Telegraaf – die ‘onafhankelijkheid’ in het credo heeft – zou van hem kunnen eisen dat hij zich domweg aan de controleerbare feiten houdt. Waarom dat nu niet gebeurt, miste ik in het artikel.
Hans Smit, Duiven
Ik zie steeds meer vernieuwingen die geen verbetering zijn: op ieder apparaatje een lampje én een piepje, waardoor je keuken een stresskermis wordt. Zelfdraaiende afwasborstels. Autocorrectie die zo snel is dat je voorkomt, nee, voordeur, nee –voortdurend de verkeerde woorden typt. Bedrijven die hun klantenservice dichtgemetseld hebben met vicieus cirkelende chatbots. Een bestelpaal bij een zaak waar iemand staat te wachten op de volgende bestelling. AI die veel te veel stroom verbruikt en niet de vervelende, maar juist de leuke klussen overneemt. Waar blijft AI die de plee schrobt en vuilnis buiten zet?
Het hele idee dat bepaalde spullen of AI je leven vergemakkelijken, klopt volgens mij niet. Vaak is het zo dat je de prompts, het onderhoud en het opbergen et cetera, toch zelf moet regelen en dat je per saldo je leven dus alleen maar aanpast aan de machine. Is niks meer zelf kunnen echt ons ideaal?
Merel van Gaalen, Amsterdam
Dat Rob Jetten en Joost Eerdmans tijdens het RTL-debat werden aangevallen, was vanwege hun succesvolle campagne, schrijft de Volkskrant in het stuk ‘Het is nu hard tegen hard in de verkiezingscampagne: ‘Meneer Jetten staat hier gewoon te jokken’.
Is het niet voor de hand liggender dat ze onder vuur kwamen te liggen, omdat ze liegen?
Fred Teunissen, Lekkerkerk
Ik zou Trumps acties aangaande het justitieel apparaat in de VS niet bestempelen als ‘hervormen’. Ik zou het tenminste ‘omvormen’ noemen, en liever nog als ‘afbreken’ benoemd zien.
Marcel Chrétien, Oostvoorne
Peter Kanne en de peilers van Ipsos I&O leggen uit waarom zij peilen en wat het nut van zetelpeilingen is. Peilingen zouden kiezers informatie geven bij het maken van hun keuze op verkiezingsdag, die ze kunnen gebruiken om strategisch te stemmen.
‘Sommige mensen vinden dit niet goed’, zo schrijven ze, ‘kiezers zouden moeten afgaan op de plannen van de partijen en aldus – zo puur mogelijk – hun stem moeten bepalen. Maar waarom zou dat moeten? (…) Kiezers hebben in Nederland weinig invloed op regeringsvorming. Met de strategische stem kan de kiezer deze toch een beetje sturen.’
Gelukkig ‘moeten’ kiezers niets en mogen zij inderdaad ‘niet de partij van hun eerste voorkeur (…) kiezen maar nummer twee, omdat die partij een volgende regering een gewenste kant op kan trekken.’ Maar wat kiezers daarmee opschieten, is zeer de vraag.
Zij sturen de regeringsvorming dan met standpunten van hun tweede voorkeur als uitgangspunt. Zouden linkse kiezers die in 2012 ‘strategisch’ PvdA stemden (de PvdA werd toen groot genoeg om met alleen de VVD te regeren) het PvdA-aandeel in het beleid van kabinet-Rutte II bijvoorbeeld positief waarderen? Dan geef ik Kanne en anderen graag gelijk. Maar ik heb daar grote twijfels over.
Dit jaar zullen ‘tweede voorkeur’-partijen ongetwijfeld weer oproepen om ‘juist nu’ strategisch te stemmen. Angstbeelden, zoals politiek opponenten als toekomstig minister-president, doen het daarbij altijd goed. Maar bedenk dan dat het helemaal niet ‘onstrategisch’ hoeft te zijn om af te gaan op de plannen van de partijen.
Jasper Laros, Zaandam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant