Muziektheater Om de laatste wens van haar Javaanse oma te vervullen duikt het meisje Indra in haar familiegeschiedenis, bijgestaan door het magische dwerghert Kantjil. ‘Kantjil en de tijger’ is een geestige en ontroerende familievoorstelling, voortgestuwd door frisse muziek.
'Kantjil en de tijger' van De Toneelmakerij, Oorkaan & Studio Figur.
Kantjil is een soort Indonesische Reynaert de vos: een schelmachtig dwerghertje (die bestaan echt) dat een hoofdrol speelt in uiteenlopende volksfabels. In Kantjil en de tijger, een warmbloedige muzikale voorstelling van De Toneelmakerij en ensemble Oorkaan, helpt Kantjil het meisje Indra bij het uitpluizen van haar familiegeschiedenis.
Indra heeft namelijk een gat in haar buik. Het heeft te maken met haar moeder (Bodil de la Parra), die maar doordraaft en nergens tijd voor heeft, vooral niet voor haar („Nu even niet, Indra”). Maar ook met haar grote zus Misty Mae, die voor Indra zou moeten zorgen maar liever flikflooit met haar vriendin. En vooral met Oma Billy, de spil van het gezin die achter een gesloten deur op haar sterfbed ligt, maar ’s nachts rondscharrelt en stiekem Magnums eet terwijl ze Indra informeert over haar laatste wens („Indra, darling, ik wil begraven worden op Java!).
Zelf noemt Indra het gat in haar buik een symptoom van „thuiswee”. Want haar familiegeschiedenis zit óók vol gaten. Dat komt, weet Kantjil haar te vertellen, doordat een vreselijke tijger hun herinneringen opeet. Het dwerghert bindt onvervaard de strijd aan met dat beest, zodat Indra op zoek kan naar haar „oermoeder”.
Je zou kunnen zeggen dat de voorstelling het ‘Indische zwijgen’ thematiseert. Twee miljoen Nederlanders hebben wortels in het huidige Indonesië (onder wie een groot deel van de cast en het creatieve team), en voor hen is een lang onderbelicht gebleven hoofdstuk van onze geschiedenis zeer persoonlijk: de koloniale erfenis, de wandaden, de oorlogen, het verlies van een thuisland. Het knappe is dat er veel wordt aangestipt in de voorstelling zonder dat die zwaar op de hand wordt. Co-recensent Stapel jr. (9) begreep lang niet alles, maar schoot veelvuldig in de lach.
Soms wordt het zelfs slapstick, zoals bij Oom Adé (Eddie B. Wahr), die in een kast woont en begint te trillen als iemand ‘Java’ zegt. Soms juist een explosie van karakter, bij de verrukkelijke Bo Bojoh als Oma Billy; soms pure fabel, in de veelzeggende wajangprojecties van oude verhalen. De virtuoze manier waarop Isabelle Houdtzagers (tevens zus Misty Mae) de pop van Kantjil tot leven brengt is een genot om naar te kijken.
De musici van het Oorkaan Ensemble vertolken verdienstelijk de kleine rollen, terwijl ze de handeling voortstuwen met frisse nieuwe muziek van Frieda Gustavs, Michele Mazzini en Jordy Sanger. Die varieert van post-minimal en hoekige quasi-freejazz tot gamelanachtige traditionele muziek, steeds in eigenzinnige arrangementen. In de beeldschone vormgeving van Studio Figur ontspint zich zo een ontroerend familieverhaal, waarin plot van ondergeschikt belang is. Kantjil en de tijger moet het hebben van sfeer, sprankelende taal en levendige scènes. Het ingetogen stralende middelpunt is Susannah El Mecky als Indra: haar performance is even ontwapenend en naturel als onweerstaanbaar.
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
Source: NRC