De lezersbrieven: over tabaksgebruik, het verdienmodel van Wierd Duk, slaven of tot slaaf gemaakten, het SGP-standpunt over abortus, het minimumloon, factchecks en voedselverspilling.
Het verwijderen van asbest kost zo’n 10 duizend euro per woning. Jaarlijks moeten 80 duizend van dit soort saneringen worden uitgevoerd. Een snelle rekensom leert dat dit elk jaar 800 miljoen euro moet kosten.
Jaarlijks sterven er zo’n vijfhonderd mensen die waren blootgesteld aan asbest. Rokers worden ook ziek van tabak. Maar zij worden, in tegenstelling tot mensen die ziek worden door asbest, gewaarschuwd voor de risico’s van tabaksgebruik.
Desalniettemin sterven er jaarlijks 20 duizend mensen aan de gevolgen van roken. Daarnaast is tabak, anders dan asbest, makkelijk verkrijgbaar in Nederland.
Kan de overheid die jaarlijkse 800 miljoen euro niet financieren met een verhoging van de tabaksaccijns?
Jef Keijzer, Amsterdam
Met belangstelling las ik uw kritische stuk over Wierd Duk. Het is goed dat de krant laat zien hoe invloedrijk zulke stemmen zijn geworden, ik vraag mij echter af of dit soort aandacht niet juist in zijn voordeel werkt. Meneer Duk leeft van verontwaardiging. Kritiek buigt hij behendig om naar zijn waarheid als ‘slachtoffer’ van links. Zo versterkt hij precies het beeld dat hem groot maakt.
Natuurlijk is niet alles in Nederland probleemloos. Migratie, integratie en verschillen in cultuur vragen allemaal om aandacht en begrip. Maar als ik de cijfers lees, zie ik vooral vooruitgang: tweede generaties die goed hun weg vinden, beter gemengde buurten, jongeren die samen studeren, sporten en verliefd worden. Dat hoort óók bij Nederland.
Wat mij stoort, is dat mensen als Duk alles steeds in termen van dreiging en verval gieten. Daarmee maken ze angst tot een verdienmodel. En hoe harder we hem bestrijden, hoe groter hij zichzelf kan maken.
Misschien is het tijd om niet elke onheilsprofeet te bevechten, maar de rustige meerderheid vaker te laten horen, de mensen die dagelijks gewoon proberen er samen iets van te maken.
Arjen Rijpma, Leiden
Wanneer het in de krant over de Romeinse of Griekse tijden gaat, wordt er gesproken over ‘slaven’. Speelt een onderwerp zich echter af in de 19de eeuw, dan wordt er over ‘tot slaaf gemaakten’ gesproken.
Waren het tweeduizend jaar geleden vrijwilligers dan?
Ricardo Jupijn, Rotterdam
Waarom maakt de SGP zich alleen druk over het leven van het ongeboren kind in onze wereld? Als een ziek kind uit Gaza hulp nodig heeft, is het niet welkom – zelfs al is het leven van dat kind in gevaar. De SGP stemde tegen de komst van zieke kinderen naar Nederland. Ook al betekende dat een zekere dood.
Al hun argumenten om tegen abortus te zijn, zijn hiermee vervallen. Zij hebben andere motieven dan het beschermen van het jonge leven. De handhaving van het patriarchaat, en de volledige dominantie over vrouwen, is de drijfveer.
Monica De Boer-Prins, Arnhem
In zijn column noemt Willem Vissers Wout Weghorst een van de irritantste spelers van de eredivisie.
Met zijn voortreffelijke pen beschrijft hij de Ajax-aanvaller met een heldere en toepasselijke zin: ‘Hij speelt zichzelf beter dan hij is.’
Arjen Boswijk, Groningen
Joost Eerdmans van JA21 vindt een minimum bruto uurloon van 14,40 euro voldoende om van te kunnen leven. Je verdient dan maandelijks (40 uur per week) bruto zo’n 2.500 euro, en jaarlijks ongeveer 30 duizend euro. Ter vergelijking: een Kamerlid verdient 144 duizend euro per jaar. Hij verdient dus bruto 69 euro per uur, veel meer dan de hardwerkende Nederlander.
Eerdmans zal waarschijnlijk een ex-vluchteling aan zijn bed hebben staan als hij later zorg nodig heeft, tenzij zijn (klein)kind voor 14,40 euro per uur de zorg wil verlenen. Ook Dilan Yeşilgöz spreekt over ‘de hardwerkende Nederlander’. Bedoelt ze daarmee ook de aandeelhouders, die slapend miljonair worden dankzij het werk van en over de rug van de echte hardwerkende Nederlander?
Pauline Luijkx, Eindhoven
Ik wil graag mijn waardering uitspreken voor de rubriek ‘Klopt dit wel?’ om uitspraken in de verkiezingsstrijd te controleren.
Ik denk dat het een belangrijk en goed initiatief is om onze democratie te beschermen. Ik zou wensen dat deze rubriek zou blijven bestaan, ook na verkiezingstijd.
Hierbij ook mijn waardering voor het zorgvuldige uitzoekwerk wat er bij komt kijken.
Mariëtta Fluitsma, Langedijk
Elke dag gooien Nederlandse supermarkten tonnen voedsel weg dat nog te eten is, terwijl duizenden gezinnen honger lijden.
Frankrijk liet ons zien dat het anders kan: sinds 2016 zijn supermarkten verplicht om onverkocht, maar nog eetbaar voedsel aan liefdadigheidsorganisaties te doneren. Het resultaat? Minder verspilling en meer hulp voor mensen die moeite hebben om rond te komen.
In Nederland ontbreekt zo’n wet. Donaties aan de voedselbank zijn vrijwillig en veel supermarkten doen mee, maar vrijwilligheid alleen is niet genoeg. Elke dag verdwijnt nog voedsel in de afvalbak, terwijl duizenden gezinnen worstelen om eten op tafel te krijgen.
Een wet zoals in Frankrijk heeft duidelijke voordelen: het garandeert dat voedsel bij mensen terechtkomt die het nodig hebben, beperkt de milieu-impact van verspilling, en geeft supermarkten heldere regels over hun maatschappelijke verantwoordelijkheid. Ook kan de wet praktisch worden ingericht: alleen grote supermarkten vallen eronder, en voedsel dat écht meer niet geschikt is voor consumptie, kan naar compost of diervoeder.
Europa zet ook druk: een richtlijn uit 2025 verplicht lidstaten om voedselverspilling tegen 2030 met 30 procent te verminderen. Maar vrijwillige maatregelen blijken onvoldoende. Nederland kan vooruitlopen door wettelijke regels in te voeren die donatie verplichten, zoals in Frankrijk.
Voedsel is geen afvalproduct. Het is tijd dat Nederland de Franse route volgt: een kleine inspanning voor supermarkten, een groot verschil voor mens en milieu.
Wilbert Linders, Helmond
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant