Miles Kane verkeert al jaren in de hogere kringen van de britrock, maar zijn verkoop- en streamingcijfers bleven licht teleurstellend. Zal het album dat hij nu heeft gemaakt met Dan Auerbach van The Black Keys daar verandering in brengen?
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
‘Mag ik, tot besluit, jóú een vraag stellen?’, zegt Miles Kane (39), als het gesprek in het Amsterdamse American Hotel op zijn eind loopt. Natuurlijk. Zeg het maar.
‘Had je je bewust voorgenomen om niets over Alex en de Puppets te vragen? Iedereen doet dat namelijk wel, zeker in Groot-Brittannië. Jij niet. Dat die namen niet vallen, maak ik zelden mee.’
Even toelichten: ‘Alex’ is Alex Turner, frontman van Arctic Monkeys en boezemvriend van Kane. Met ‘Puppets’ bedoelt hij The Last Shadow Puppets, de door orkestrale jarenzestigpop geïnspireerde band van Turner en Kane samen.
Inderdaad, bewust niet naar gevraagd, omdat we wel weten dat er niet zo veel over te vertellen valt: Kane en Turner maakten twee ‘Puppets’-albums, voor het laatst in 2016. Het project is niet opgeheven, maar wel inactief: on hiatus, zoals dat heet.
We kwamen nu praten over Kanes nieuwe, zesde soloalbum, Sunlight in the Shadows, opgenomen met Dan Auerbach (The Black Keys) als producer. Als er nieuws is over The Last Shadow Puppets horen we het toch vanzelf wel?
‘Is ook zo!’, grijnst Kane. Hij steekt zijn hand uit, kennelijk tevreden met de uitleg. ‘Alex en ik zijn de laatste jaren een paar keer te gast geweest bij elkaars optredens. Eind 2023 was ik met Arctic Monkeys op tournee als voorprogramma. Ik spreek Alex regelmatig. Maar inderdaad, van het Puppet-front geen nieuws.’
Kane moet gauw naar platenzaak Concerto, waar hij over een uurtje een instore-optreden moet verzorgen.
Er is iets vreemds met Miles Kane: zijn verkoop- en streamingcijfers blijven wat achter bij zijn naamsbekendheid. Hij bevestigt het grif en ogenschijnlijk zonder frustratie. ‘Ja, het is zo. Ik heb nog geen echte hit gehad, terwijl ik soms wel denk dat ik ze schrijf. Tja. Wat moet ik ervan zeggen?’
Zijn Noord-Engelse vriendenband The Rascals gold als een Britse belofte toen ze in 2007 in het voorprogramma van Arctic Monkeys mochten optreden. Backstage raakten Kane en Alex Turner bevriend. Ze gingen samen liedjes schrijven en voor hij het wist, stond Miles Kane op het podium als The Last Shadow Puppets, met de frontman van de belangrijkste Engelse band van dat moment. Het grote publiek dacht: Alex Turner en wíé?
Het zette hem op de kaart. Kane werkte sindsdien samen met Britse grootheden als Paul Weller, Noel Gallagher en Mark Ronson. Hij schreef een liedje met Lana Del Rey. Hij haalde de tabloids toen hij een relatie had met popzangeres Suki Waterhouse. Hij mocht als voorprogramma met Liam Gallagher op tournee. Na de ‘Puppets’ was hij lid van nog een andere Britse ‘supergroep’: The Jaded Hearts Club, een ‘coverband deluxe’ met Matt Bellamy (Muse) en Graham Coxon (Blur).
Hij opereert, kortom, in de Britse eredivisie met de naamsbekendheid van dien. Hij geldt als stijlicoon, eigentijdse mod en sympathieke kletsmajoor uit Birkenhead aan de Mersey, tegenover Liverpool. Hij werd door tijdschriften tot best geklede man uitgeroepen en heeft opvallend toegewijde en liefhebbende fans, ook in Nederland.
Maar toch: op Spotify trekken The Last Shadow Puppets gemiddeld viermaal zo veel maandelijkse luisteraars als Kane solo, terwijl die band al negen jaar niets nieuws heeft uitgebracht. De zalen van het clubcircuit zijn voor Miles Kane nog altijd groot genoeg. Ter indicatie: zijn laatste zaaloptreden in Nederland was in april 2024 in het Rotterdamse Rotown.
Het feit dat mensen Miles Kane inschatten als ‘groter’ dan hij werkelijk is, speelt een belangrijke rol in het verhaal over de totstandkoming van Sunlight in the Shadows, zijn zesde album sinds 2011. Kane wilde het aanvankelijk laten produceren door James Skelly, zijn neef, frontman van de band The Coral, die ook voorganger One Man Band (2023) produceerde.
‘James en ik raakten op zeker moment aan de praat over Dan Auerbach. Ik ben al mijn hele leven fan van zijn muziek: The Black Keys, maar ook The Arcs en zijn solo- en productiewerk. We zaten hardop te fantaseren: zou Auerbach me misschien een keer willen ontmoeten en een paar liedjes met me willen schrijven?’
Auerbach (46) reageerde enthousiast op Kanes persoonlijke mailtje. Kane vloog naar Nashville, meldde zich bij Auerbachs studio Easy Eye Sound en voelde direct een klik met de Amerikaan, die op zeker moment aan de keukentafel tegen Kane zei: ‘Jij bent nu helemaal de grote man in Groot-Brittannië, hè?’
Kane kan er wel om lachen: ‘Ja, daar is hij mooi ingetrapt. Ik heb hem maar in de waan gelaten.’
Aan diezelfde keukentafel schreven ze op één dag drie songs en bood Auerbach aan om samen met Kane het hele album te schrijven én het te produceren. Auerbach is ook in elk nummer te horen: als gitarist, achtergrondzanger of allebei.
‘Dat was een droom’, zegt Kane. ‘De goedkeuring van Dan betekent veel voor me, want ik mag dan een grote bek hebben: erkenning van iemand die je hoog hebt zitten, hebben we allemaal weleens nodig.’
Ze werkten zoals The Beatles in hun vroegste jaren: ’s ochtends schreven ze aan de keukentafel een liedje en ’s middags namen ze het op, vrijwel live. De fase van demoversies sloegen ze gewoon over.
Het werken met Auerbach in Nashville heeft ertoe bijgedragen dat Sunlight in the Shadows het meest Amerikaans klinkende Miles Kane-album tot dusver is geworden, waarop hij als songschrijver en gitarist meer dan ooit zijn liefde voor de Amerikaanse traditie botviert.
‘Mijn tante Julia gaf me mijn eerste gitaar toen ik een jaar of 12 was: een klein model Spaanse gitaar. Het eerste wat ik leerde spelen? Oasis. Ik had het (What’s the Story) Morning Glory?-akkoordenboek en leerde die plaat vanbuiten.
‘Maar al snel daarna raakte ik in de ban van Amerikaanse gitaristen. Link Wray, Dick Dale, maar ook bands als The Strokes en natuurlijk The Black Keys. En The Rolling Stones, een Engelse band die Amerikanen nadeed: op het album is Without You mijn Mick Jagger-moment. En over Amerikaans gesproken: Motown is voor mij het hoogste goed. Luister maar naar My Love.’
Via Motown kom je bij Northern Soul, de mod-cultuur, Fred Perry-polo’s, Harrington-jasjes en de chique lederen loafers met kwastjes die hij in Amsterdam aan zijn voeten heeft. En dan is Miles Kane ineens toch weer heel erg Brits: het jongetje uit Birkenhead dat gitaar leerde spelen uit een Oasis-akkoordenboek.
‘Ik ben geen geweldige gitarist. Dan Auerbach wel. Maar hij wilde juist dat ook ík als gitarist zou schitteren op dit album. Het heeft symbolische betekenis voor me. Je zou het niet zeggen, maar ik was een verlegen kind. Alle bravoure die ik nu heb, heb ik dankzij de gitaar. Ik heb me nooit eerder zo gitarist gevoeld als op dit album. Dat maakt de cirkel rond, met mijn 40ste verjaardag in zicht. Voor mij is dit album een mijlpaal. Of het publiek dat ook vindt, zien we dan wel weer.’
Miles Kane: Sunlight in the Shadows. Easy Eye Sound/V2.
De elf albums van Miles Kane
The Last Shadow Puppets: The Age of the Understatement (2008)
The Rascals: Rascalize (2008)
Miles Kane: Colour of the Trap (2011)
Miles Kane: Don’t Forget Who You Are (2013)
The Last Shadow Puppets: Everything You’ve Come to Expect (2016)
The Little Flames: The Day Is Not Today (2016)
Miles Kane: Coup de Grace (2018)
The Jaded Hearts Club: You’ve Always Been Here (2020)
Miles Kane: Change the Show (2022)
Miles Kane: One Man Band (2023)
Miles Kane: Sunlight in the Shadows (2025)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant