is columnist voor de Volkskrant en doet eens per week op geheel eigen wijze verslag van een debat in politiek Den Haag.
Ik was mijn boekenkast aan het opruimen en stuitte op Het grote wonder, de klassieker over zwangerschap en geboorte uit 1966, vaak heruitgegeven. Ik kreeg hem (een oude editie, uit 1996) van een vriendin toen ik zwanger was van mijn eerste kind.
Het boek is onder meer een klassieker door de iconische foto, ik ging hem meteen opzoeken, van een man die blokfluit speelde voor de zwangere buik van zijn vrouw. Later, belooft het boek, zal het kind de melodie misschien nog herkennen.
De ongelofelijke zijigheid van dit boek is zijn allergrootste sellingpoint. Bij de foto van een tienermeisje, in de beschrijving van het vrouwenlichaam: ‘Met haar lichaam gebeuren vreemde dingen, haar vormen worden typisch vrouwelijk, ze stelt belang in haar uiterlijk en dat drijft haar er vaak toe om in de spiegel te kijken.’ Bij een illustratie van twee seks hebbende mensen: ‘In hun eigen wereld bevinden zich op dit ogenblik twee mensen, verenigd in een vurig, bovenaards gevoel.’
Op een andere foto kijken twee vrouwen op pumps verlekkerd naar een man in hemd die voorbijrijdt op een racefiets. ‘Wat een kerel!’ luidt het bijschrift, gevolgd door een beschrijving van testosteron. Ernaast een microscoopfoto van het testosteronkristal: ‘Een vlieger in de wereld van het hormoon.’
Toch leuk, om te weten dat een testosteronkristal eruitziet als een mooi, gekleurd vliegertje.
Alles in het boek is sowieso leuk of in ieder geval interessant om te weten. Dat er gemiddeld vijfhonderd miljoen zaadcellen op een eitje afzwemmen, bijvoorbeeld. ‘Vijfhonderd miljoen loten en maar één prijs. Maar wat voor een prijs!’ Of dat een baby, al geboren wordende, veel stress heeft. ‘Het kind heeft het ook niet makkelijk. De hoeveelheden stresshormonen, adrenaline en noradrenaline schieten omhoog tot een niveau dat later in het leven nooit meer bereikt zal worden.’ Dit wist ik (gelukkig) niet toen ik beviel, ik las het nu pas.
De goeiige beschrijvingen maken alles lief, aardig. De placenta en navelstreng worden omschreven als ‘een eenkamerwoning met keuken’ en kijk, daar hebben we al een gezellige foto van een vroedvrouw, zoals dat vroeger heette, die een grote, vlezige, bloederige placenta als een uitgevouwen vleermuis aan een pasbevallen vrouw en haar man laat zien.
Ik zag dat het boek nog steeds te krijgen is, in een druk uit 2018. Veel vrouwen schreven in de onlinerecensies dat zij het als aankomende moeder hadden gekregen, en het nu voor hun zwangere dochter kochten. Dat vind ik ontroerend.
De informatie uit de uitgave van 2018 zal wel meer up-to-date zijn, maar eigenlijk raad ik mensen aan de versies uit de jaren 60 en 70 lekker tweedehands te kopen, want de extatische toon, en de met veel schaam- en okselhaar doortrokken vibe die het oerboek heeft, past toch het best bij het grote wonder dat een baby maken en krijgen is.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant