Tijdens de verkiezingscampagne zou het veel moeten gaan over de vergrijzing in Nederland en de kosten die daar bij komen kijken, schreef Pepijn de Lange in de krant van zaterdag. Volkskrant-lezers reageren.
Goed dat de Volkskrant een artikel publiceert over de toenemende kosten van de AOW in de komende decennia. Een politiek zeer gevoelig item, zoals Eelco Brinkman in de jaren negentig heeft ervaren toen hij de AOW ter discussie stelde. ‘We hebben er toch voor betaald?’, is het algemene gevoel in Nederland.
Maar zoals het woord al zegt: Het is een algemene ouderdomsvoorziening die volgens de wettekst uit 1957 bedoeld is ‘om er voor te zorgen dat mensen vanaf 65 jaar niet in armoede zouden vervallen’. Het is geen individueel spaarsysteem.
Anno 2025 is in Nederland een groot deel van de pensioengerechtigde mensen eigenaar van een hypotheekvrij huis en kunnen met een behoorlijk pensioen zelfs ‘oversparen’. Dat vraagt om moedige stappen om de AOW meer inkomens- en vermogensafhankelijk te maken. Dat is rechtvaardiger dan het verhogen van de pensioengerechtigde leeftijd waarbij mensen met een zwaar beroep de dupe worden.
Het aantal pensioengerechtigden in Nederland is sinds 1957 bijna verdrievoudigd. En straks zelfs verviervoudigd. De zure appel van een aanpassing van het systeem naar de toekomst doorschuiven, betekent dat de problemen alleen maar groter zullen worden.
Joost de Jong, Breda
Interessant stuk over de vergrijzing in Nederland en de stijgende zorgkosten die daarmee gepaard gaan. Wat ik mis in dit doorwrochte artikel, is het feit dat de vergrijzing tevens een mega-verdienmodel is. Trapliften, rollator-, scootmobiel- en hoorapparatenfabrikanten, zorgwinkels, (thuis)zorgorganisaties, fysiotherapeuten, de farmaceutische industrie: menigeen vreet mee uit de vergrijzingsruif. Ik ben benieuwd naar die cijfers.
Misschien leveren die berekeningen een positiever beeld op van de gemiddelde AOW-gerechtigde die bepaald niet stilzit. De senioren in dit land nemen een vijfde deel van de mantelzorg in Nederland voor hun rekening, passen op hun kleinkinderen, houden het verenigingsleven gaande, vergroenen de stad en ruimen zwerfvuil op.
Margriet Bisschop, Haarlem
In het artikel over vergrijzing in Nederland wordt gesteld dat inmiddels vijf keer zoveel mensen als in 1957 recht hebben op een AOW-uitkering, en dat dit is toe te schrijven aan de vergrijzing. Dat is echter maar ten dele juist.
Sinds 1957 is niet alleen het aandeel ouderen in de bevolking toegenomen (vergrijzing), maar ook het totaal aantal inwoners van Nederland flink gegroeid: van circa 11 miljoen toen, naar ruim 18 miljoen nu.
Rekenkundig verklaart die bevolkingsgroei ongeveer een derde van de toename in het aantal AOW’ers. De overige twee derde komt inderdaad door vergrijzing. Door uitsluitend de vergrijzing te noemen, wordt het beeld onnodig versimpeld.
Jeroen Willems, Rijswijk
In Nederland vinden we het normaal dat ouderen vanaf een bepaalde leeftijd een basisinkomen krijgen. Dat was ooit een ontzettend goed idee en het is een vaste waarde in onze samenleving geworden.
Inmiddels heeft de generatie die AOW-gerechtigd is, kunnen profiteren van premies om woningen te kopen en de enorme waardestijging van diezelfde woning die nu aflossingsvrij is. Zij hebben vaak goede pensioenen en veel van hen rijden in een luxe camper door Europa omdat ze beschikken over een goede gezondheid en genoeg geld voor een luxe leven. Zij zijn dit ook gewend. Immers, in de tijd dat zij nog werkten hoefde een gezin slechts één kostwinner te hebben om goed te kunnen rondkomen en was er voldoende tijd voor allerlei andere zaken.
Dit staat in schril contrast met mensen van jongere generaties. De kosten van het levensonderhoud zijn veel hoger geworden omdat de overheid zich terugtrok en bedrijven en aandeelhouders geld gingen verdienen aan wat mensen nodig hebben. Woningbezit is voor jongeren vaak een utopie. Bij het starten van een gezin leidt uitstel vaak tot afstel. Er moet geld verdiend worden!
In een land waar vergrijzing een steeds grotere kostenpost is, en jongeren steeds schaarser worden, zou het goed zijn om na te gaan denken over de AOW-uitgaven. Is er eigenlijk geen sprake van leeftijdsdiscriminatie om een basisuitkering te geven aan alle mensen die een bepaalde leeftijd hebben bereikt?
De oplossing is eenvoudig. De AOW wordt vervangen door de uitkering voor iederéén die niet in een inkomen kan voorzien, namelijk de bijstandsuitkering. Voor de ouderen gelden dan dezelfde voorwaarden als voor anderen, afgezien van de sollicitatieplicht en het bezit van een eigen woning.
De ouderen die nooit de kans hebben gekregen vermogen of pensioen op te bouwen, gaan er in deze regeling niet op achteruit. Wie een eigen huis heeft profiteert van lagere woonlasten en houdt wat meer over. En de ouderen voor wie de AOW slechts een extraatje is, kunnen op die manier hun solidariteit betonen met de generaties na hen, zoals zijzelf hebben geprofiteerd van de generaties vóór hen.
Natuurlijk durft geen enkele politieke partij het aan om de AOW ter discussie te stellen. Immers, ouderen zijn bijna de helft van het electoraat. Maar welke opiniemaker gaat deze discussie eens aanzwengelen en de redelijkheid ervan naar voren brengen?
Bianca Behr, Steenwijk
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant