Ja, natuurlijk zou ik liever iets inhoudelijks over het RTL-debat van zondagavond schrijven, iets waardoor men denkt: wat kan zij analyseren, zeg. Punt is dat dat wat moeizaam gaat, als je de politici in kwestie niet hebt kunnen verstaan.
Het ging er lekker havo-twee aan toe, daar bij Renze Klamer. In de vooraankondiging hadden de zes aanwezige lijsttrekkers – Dilan Yesilgöz, Frans Timmermans, Henri Bontenbal, Rob Jetten, Jimmy Dijk en Joost Eerdmans – nog beloofd lief voor elkaar te zijn, het woord ‘fatsoen’ viel. De sfeer was amicaal, lief zelfs, constateerde Klamer opgelucht. Nou Renze, dat zullen we nog weleens zien, moeten zijn gedacht. De degens werden geslepen, tot na de reclame!
Toen ik zelf in havo-twee zat genoten mijn klasgenoten nog gewoon een gezond wantrouwen jegens mensen die in de debatclub zaten, met hun holle retorische spelletjes. Verdrietig om nu op die types en hun vermeende fatsoen aangewezen te zijn. Zondagavond bestond uit door elkaar heen praten, het aankaarten van datzelfde door elkaar heen praten, Klamer die er niet in slaagde de orde te handhaven. Bloedirritant. ‘Mag ik zo ook nog even’, begon Yesilgöz, ze trok de vrouwenkaart, ‘ik wil de heren niet onderbreken.’ Bontenbal stak uit wanhoop maar zijn hand op om de beurt te krijgen.
Klamer probeerde het wel, spreekbeurten uitdelen, maar tevergeefs. Wat moeten we als kijker met deze veelheid, vroeg ik me af – in groepjes van vier gingen de politici met elkaar in discussie over de drie hoofdonderwerpen van de verkiezingen: zorg, migratie en wonen. Een rommeltje werd het, vooral omdat de aanval zwaarder leek te wegen dan het maken van een eigen standpunt (hoewel dat soms toch ook wat opleverde, want een alerte Timmermans betrapte Jetten op ‘jokken’: de D66-voorman ontkende een slot te hebben gezet op het basiszorgpakket, terwijl dat bezuinigen volgens Timmermans ‘zwart op wit stond’ in de doorrekeningen van het CPB).
Geinig om na het debat over te schakelen naar Politiek exposed van WNL, een sympathieke reeks voor de jongere stemmer – om havo-twee er maar weer even bij te halen, mijn maatschappijleerdocent kennende had hij deze heldere videootjes over Haagse spelletjes aangezet om vervolgens zelf koffiepauze te nemen, want aan presentator Frank van Leeuwen kun je je klas wel toevertrouwen.
Het gevoel raken is kiezers winnen, concludeert hij samen met zijn jongerenpanel. Verslaggever Lot Mulder neemt de proef op de som door lijsttrekkers te laten acteren: op een autocue staan partijprogramma’s geprojecteerd, het is aan de politici ze vanuit verschillende emoties voor te lezen.
Als Caroline van der Plas bij ‘verdriet’ haar handen dramatisch voor haar gezicht slaat, doet ze niet onder voor een acteur in een kitscherig Bollywooddrama – tamelijk hilarisch. Laurens Dassen daarentegen, die bakt er volgens het panel niets van. ‘Maar misschien is dat wel een goed teken. Hij is te vertrouwen’, concludeert een van de jongeren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant