Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Ze zijn met z’n drieën. Twee zitten naast elkaar op de tweede verdieping van de saunabank, de ander aan de overkant, ook op de tweede verdieping. Ik zit ook aan die kant, alleen dan op de derde verdieping, omdat het me niet heet genoeg kan. Maar het gaat nu even niet over mij, oké? Wit poeder valt geruisloos door de zandloper. Ze zijn ergens in de zestig, hun lijven kapotgewerkt. ‘Maar heeft die van jou wel een accu?’, vraagt de man aan mijn kant.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Alle auto’s hebben een accu’, antwoordt een van de twee aan de overkant.
‘Ja, maar kun je hem opladen?’
‘Nee. Hij heeft geen stekker. Hij laadt, zeg maar, op tijdens het rijden.’
Het woord dat hij niet zoekt, maar wel zou moeten zoeken, is hybride. Dat weet ik, want ik heb ook een auto die, zeg maar, oplaadt tijdens het rijden.
‘Toevallig’, zegt de derde man. ‘Ik heb mijn auto net weggebracht voor een beurt en een APK.’
Ongelooflijk, dit toeval.
‘Is-ie alweer zo oud dat ie APK moet?’
‘20.000 kilometer gelopen.’
Volgens mij, maar ik kan het mis hebben, is het de bedoeling dat je in de sauna je kop dichthoudt. Dat is tenminste wel wat ik altijd doe.
‘Een Puma had je toch?’
Had hij inderdaad, Ford Puma, maar dat was geen hybride of elektrische, maar heeft een gewone benzinemotor.
‘Er zitten zoveel knopjes in. Had hem al een hele tijd toen ik ontdekte dat ik met een knopje op het dashboard de achterklep kon opendoen.’
Er liggen ook twee vrouwen in de sauna. Ze zijn van mijn leeftijd en liggen boven elkaar. Niet boven óp elkaar, dan zou ik dat wel wat eerder opgeschreven hebben. Ik probeer oogcontact met ze te maken – wat sowieso onverstandig is, in een sauna – om een blik uit te wisselen van: Jezus, hoe lang kan een mens het over hybride auto’s hebben? Maar beide vrouwen houden hun ogen gesloten.
Als een ouder model van de Toyota Yaris ter sprake komt en het joelende geluid dat die maakt bij het optrekken, houden de vrouwen het voor gezien. Daarna is het even stil. De mannen zuchten in de hitte, buigen voorover. Ik kijk naar de zandloper en mijn gedachten dwalen af. ‘Vroeger kon je haar dan nog een paar tikken geven’, zegt de man naast me. Ik ben er weer bij. ‘Maar dat mag nu niet meer.’ Nee, zegt hij onmiddellijk, grapje natuurlijk.
Hij blijkt alleen te wonen. Als hij ooit een vrouw had, is die niet meer bij hem. Het is stil thuis. ‘Ik ga weleens naar van die clubjes, maar dat is ook niets, joh.’ Hier moet hij het van hebben, deze uitstapjes naar de sauna met zijn oude maten. Lekker lullen over hybride auto’s. Ieder zijn troost.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant