In de New Yorkse wijk Bay Ridge wonen veel mensen met wortels in het Midden-Oosten. Ze kijken met argwaan naar het akkoord dat Trump oplegde aan Hamas en Israël. ‘Zal Netanyahu ooit worden vervolgd?’
is correspondent Verenigde Staten van de Volkskrant. Ze doet verslag vanuit de New Yorkse wijk Bay Ridge, die vanwege de grote Arabische gemeenschap ook ‘Little Palestine’ wordt genoemd.
Nee, het idee dat Amerikanen voor vrede hebben gezorgd in het Midden-Oosten, gaat er bij Maria Maynard (55) niet in. Ze heeft net haar kipshoarma op in restaurant Ayat, een geliefd Palestijns restaurant in Brooklyn dat is versierd met plastic olijftakken. De rekening ligt op tafel. ‘Onze president is een ruziezoeker, geen vredestichter’, zegt ze, gezeten voor een muurschildering van een huilende gesluierde vrouw. ‘Dat Trump de Palestijnen echt vooruit helpt lijkt me onwaarschijnlijk.’
Dagen nadat Trump een wapenstilstand smeedde tussen Israël en Hamas, zijn veel bewoners van Bay Ridge – ook wel Little Palestine genoemd – zacht gezegd sceptisch over de intenties van hun regering. Deze wijk is de thuisbasis van de grootste Arabische gemeenschap van de stad, veel New Yorkers hier hebben hun wortels in Egypte, Jemen en Syrië.
Tot die laatste bevolkingsgroep hoort Patricia Bashour. Van achter haar bureau in een autorijschool vertelt de 42-jarige dat ze in eerste instantie tevreden was over het akkoord, tot ze hoorde dat er alweer doden gevallen zijn. ‘Mijn angst is dat Netanyahu nooit zal worden vervolgd voor alle slachtoffers.’
Een 23-jarige Palestijnse, die niet met haar naam in de krant wil, vindt dat er met dubbele standaarden gemeten wordt: onschuldig gevangengenomen Palestijnen, onder wie kinderen, zijn ‘gevangenen’ en ‘terroristen’, ‘maar de Israëliërs die vastzaten waren gegijzelden.’
Je hoort overal in Little Palestine hetzelfde: natuurlijk zijn de inwoners blij dat de bombardementen zijn gestopt, maar ze zien nog geen reden tot feest.
De afgelopen twee jaar is het Israël-sentiment ook buiten de bubbel in Brooklyn veranderd. Lange tijd stond het gros van de Amerikaanse bevolking vierkant achter de Israëlische regering. Tot voor kort zagen zowel Republikeinen als Democraten, progressief of gematigd, vooral politiek voordeel in het benadrukken van hun pro-Israëlische positie. Maar gedurende de oorlog, die volgens mensenrechtenorganisaties uitmondde in een genocide, is de liefde bekoeld.
‘Het vertrouwen dat ik vroeger had in de Israëlische regering is verdwenen’, zegt Chris Reiser (60), die al heel zijn leven in Bay Ridge woont. Ook hij gelooft niet dat het vredesplan beide partijen recht doet. ‘Ik ben niet alleen geschrokken van de Israëlische politiek, maar ook van de rol die mijn regering daarin speelt. Wat is er nog over van Gaza?’
Volgens cijfers van het Pew Research Center heeft 59 procent van de Amerikanen een negatieve kijk op de Israëlische regering, in 2022 was dat 43 procent. Ook is de Amerikaanse bevolking anders gaan kijken naar Israëliërs. Eind september zei 59 procent van de Amerikanen een positief beeld te hebben van de Israëlische bevolking – in 2022 was dat nog 70 procent.
‘Dit is de historische dageraad van een nieuw Midden-Oosten’, zei Trump begin deze week ten overstaan van het Israëlische parlement. De gevechten zijn voor een groot deel voorbij, maar Israëls reputatie heeft – mede dankzij Amerikaanse wapens – grote schade geleden. Die is niet zomaar hersteld, met 67 duizend gedode Palestijnen vers in het geheugen.
‘Ik ben zelf hispanic’, zegt Maria Maynard die in het vastgoed werkt en veel in Little Palestine te vinden is. ‘Hoe meer mensen ik spreek, hoe meer ik begrijp dat de Palestijnen in het nauw gedreven zijn door de Israëliërs, niet andersom.’
Sinds de oprichting van de staat Israël in 1948 hebben de Amerikanen honderden miljarden dollars aan hulp geleverd aan het land. Zeven op de tien jongeren vindt dat de regering hiermee moet stoppen. In de zomer stemde meer dan de helft van de Democraten in de Senaat voor een stop op de verkoop van wapens aan Israël.
Ook Republikeinen worden kritischer op de ‘special relationship’ tussen de VS en Israël, die oud-president John F. Kennedy in 1962 bezegelde. ‘We moeten alle militaire hulp stoppen’, zei congreslid Thomas Massie recent. Zijn partijgenoot, de radicaalrechtse Marjorie Taylor Greene noemde de aanslagen van 7 oktober verschrikkelijk, maar ‘de genocide’ en ‘verhongering in Gaza’ ook.
Die geluiden lijken tot Trump te zijn doorgedrongen.
‘Ze hadden volledige controle over het Congres, en nu niet meer’, zei de president vorige maand tegen de rechtse nieuwssite Daily Caller, over de Israëliërs. ‘Ze winnen misschien de oorlog, maar ze winnen niet de wereld van de public relations, weet je, en dat doet hen pijn.’
Een metrorit van anderhalf uur van Little Palestine vandaan ligt de Columbia Universiteit. Op deze campus begon in april 2024 het eerste grote protest tegen de rol van de VS in de oorlog in Israël. Daarna kwamen studenten in de hele VS in opstand. De Trump-regering probeert nu, ruim een jaar later, een deel van die kritische studenten het land uit te zetten.
Geen van de hier aangesproken studenten wil praten over Trumps optreden in het Midden-Oosten. ‘Ik heb geen commentaar’, zegt een jongen met een paarse keppel voor de campus van de eliteschool. ‘Ik ben er niet genoeg over geïnformeerd’, zegt een andere jongeman, met lang oranje haar. ‘Ik wil geen gesprek’, zegt een jonge vrouw. ‘Sorry!’
Docent biostatistiek aan Columbia Melanie Wall (53) durft wel te praten over Trumps Midden-Oostenbeleid. ‘Er loopt toch al een onderzoek naar mij omdat ik me tegen de genocide heb uitgesproken.’
Wall is niet te spreken over de vredesdeal van Trump. ‘Dat zogenaamde akkoord van Trump is propaganda.’ Ze ziet ook dat de Amerikanen de afgelopen twee jaar kritischer zijn gaan denken over de relatie tussen de VS en Israël – maar het is aan de politiek om te handelen. Het akkoord doet ze af als een soort rookgordijn. ‘Ze sluiten zo’n akkoord’, zegt ze, ‘zodat wij het weer over andere dingen gaan hebben’.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant